All Chapters of บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน: Chapter 61 - Chapter 70

บทนำณ โรงเตี้ยมฟูฮวาสถานที่ซึ่งมีชื่อเสียงกระฉ่อนไกลไปทั่วสารทิศดินแดน ด้วยอาหารเลิศรส เสียงเพลงขับกล่อมอันอ่อนหวาน นางระบำผู้งดงาม แม้ทั้งหมดที่กล่าวมาจะยังไม่ตื่นตาตื่นใจเท่าโรงละครอันดับหนึ่งอย่างสกุลป๋าย ทว่าก็มากพอแล้วให้ผู้คนได้กล่าวขานภายในห้องรับรองชั้นพิเศษของโรงเตี้ยมที่ว่านั้น กลับเป็นจุดรวมพลของเหล่าสาวงามทั้งสี่แห่งเมืองหลวง แม้พวกนางมาจากหลายแหล่งที่มา ทว่ากลับมีเรื่องทุกข์ใจเกี่ยวกับสามีเฉกเช่นเดียวกัน“ฟังข้านะทุกคน ลองคิดสภาพว่าข้าคือผู้ถูกยกย่องให้มีบั้นท้ายงดงามที่สุดดูนะ ทั้งๆ ที่มีหลายคนวาดฝันได้เชยชมข้า แม้กระทั่งลอบมองอย่างหื่นกระหาย แต่สามีข้ากลับเอาแต่หมกตัวอยู่กับนางคณิกาชั้นต่ำนั่น!” ป๋ายกุยเหนียง ฮูหยินแห่งคณะโรงละครร้องขึ้นโวยวายเสียงดัง นางฉวยจอกเหล้าของสหายรักขึ้นดื่มทันควันคล้ายดับอารมณ์ร้อน“นี่! กุยเหนียง! นั่นมันจอกเหล้าข้านะ!” หลีอั๋นเฟย ฮูหยินบัณฑิตหนุ่มอันดับหนึ่งร้องลั่น พลางแย่งจอกเหล้าคืนกลับมา“มันทำไมเล่า แบ่งให้ข้านิดหน่อยมิได้หรือ แต่ก็ใช่แหละ ก็บ้านเจ้ามันน่าเบื่อเสียขนาดนั้น กว่าจะได้ดื่มเหล้าสักจอกคงเป็นเรื่องยาก” ป๋ายกุยเหนียงว่าพลางห

บทที่ 1.2 ข้อเสนอจากฮูหยินจอมร้ายกาจคำพูดแสนร้ายกาจของโม๋ฟูเฉิงแทบทำนางเสียสติ หากไม่ใช่เพราะหญิงสาวควบคุมอารมณ์ได้ ป่านนี้นางคงฉีกฎีกาจากโอรสสวรรค์เป็นชิ้นๆ“เช่นนั้น!...ให้ข้าไปรับฮูหยินรองกับท่านด้วยสิ!” นางกล่าวเสียงแข็ง กดม้วนกระดาษรายงานในมือหนาให้หลุดออกจากสายตา “ให้โอกาสข้าได้แสดงความสามารถในฐานะฮูหยินของท่าน ถ้าท่านพึงพอใจอย่างน้อยๆ ให้ข้าเป็นฮูหยินรองของท่านแทนก็ได้”ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขาเงยหน้าสบตากับร่างบาง ทำทีเป็นมองไม่เห็นว่าสองหน่วยตากลมกำลังเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา “พิสูจน์รึ? เพื่อไม่ให้ตระกูลเจ้าต้องอับอาย เจ้ายินยอมแม้กระทั่งลดตัวมาเป็นฮูหยินรองเลยรึ? แล้วถ้าหากว่าข้าจะให้เจ้าเป็นเพียงแค่อนุเล่า เจ้ายังยินยอมหรือไม่”“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น นางขมวดคิ้วจ้องมองอีกฝ่าย พลันถอนหายใจอย่างรวดเร็วที่ผ่านมาสำหรับโม๋ว์มี่ฮวานั้นการได้อยู่เคียงข้างชายคนรักต่อให้ต้องออกรบในสงครามเสี่ยงตายมากมายเช่นไร หรือแม้กระทั่งต้องอับอายจนถึงขั้นทูลขอพระราชทานการสมรส นางยินยอมทำทั้งหมด แค่เพียงเพราะหวังว่าชายใจอำมหิตผู้นี้จะมองมาที่ตัวนางบ้าง จะมองเข้ามาในหัวใจของนา

บทที่ 2.1ครอบครัวล้อมวงอากาศภายนอกห้องดูปลอดโปร่งมากกว่าข้างใน อย่างน้อยๆ กลิ่นหอมจากสวนดอกไม้ก็โชยมาตามสายลม และความชื้นจากสระน้ำขนาดเล็กก็ช่วยให้สดชื่นขึ้นยิ่งนัก สตรีงามสูดลมหายใจรับกลิ่นอายแห่งธรรมชาติเข้าปอดเฮือกใหญ่ พลางเงยหน้ามองดวงดาราบนท้องฟ้าที่สว่างเพียงริบหรี่“คล้ายอนาคตของข้าเลย” นางกล่าวพลางหัวเราะ“ฮูหยินเจ้าคะ” เสี่ยวเปิ่นคำนับครั้งหนึ่ง ก่อนช่วยประคองคนงามให้เดินกลับเรือนนอนนายสาวตนเองตั้งแต่ย้ายเข้าสกุลโม๋ว์ ไม่เคยมีครั้งไหนที่เผยยิ้มแห่งความผาสุก แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นตีสีหน้าอมทุกข์เช่นวันนี้ ยิ่งเจ้านายสาวมีทีท่าเช่นไร บ่าวผู้แสนซื่อสัตย์เช่นนางก็ใช่ว่าจะมีความสุขนักเมื่อทั้งสองเดินมาจนถึงภายในห้องนอน และเสี่ยวเปิ่นช่วยผลัดเสื้อผ้าให้กับนายสาวจนเสร็จสิ้นเรียบร้อย ภายในห้องนอนใหญ่กลับเหลือเพียงสตรีงามผู้แสนโดดเดี่ยวอีกทั้งฤทธิ์ยากำหนัดก่อนหน้ายังมิคลายไปเสียหมด ความรุ่มร้อนภายในกายยังคงปะทุต่อเนื่องจนแทบอดทนไม่ไหว ในหัวสมองเอาแต่คิดถึงท่วงท่าของชายคนรัก ว่าถ้าทั้งสองไม่ผิดใจกันคงช่วยทลายแรงปรารถนานี้ได้มือเล็กกอบกุมขย้ำทรวงอก บีบเคล้นจนเนื้อนุ่มทะลักออกจากร

บทที่ 3.1 ก่อนออกเดินทางในระหว่างที่โม๋ว์มี่ฮวากำลังจัดเตรียมข้าวของไว้ใช้สำหรับเดินทางไกล เสี่ยวเปิ่นสาวใช้คนสนิทรีบเข้ามารายงานถึงคนที่ถูกส่งมาแจ้งข่าว เป็นสาวใช้ของจ้าวซือเฟย น้องเล็กในกลุ่มสาวงามทั้งสี่แห่งเมืองหลวงท้ายสุดพอได้ฟังคำรายงานคร่าวๆ จากสาวรับใช้นางนั้น ก็อดคิดห่วงใยความรู้สึกของหญิงสาวผู้แสนบอบบางแถมยังใจดีมิได้ นางมักอ่อนโยนเสมอ และนางไม่ควรต้องพบเจอกับอะไรเช่นนี้“เสี่ยวเปิ่นไปตามฉิงเกอมาหาข้า” โม๋ว์มี่ฮวากล่าว พลางลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วจรดพู่กันเป็นคำพูดแทนตัวนางเองผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม ฉิงเกอผู้เป็นถึงรองแม่ทัพฝ่ายขวาของโม๋ว์ฟูเฉิงก็ปรากฏตัว เขานั้นเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่ตรงกันข้ามกับสามีของโฉมสะคราญเสียทุกประการ แถมเขายังดูแลเจ้าก้อนแป้งแสนร้ายกาจของนาง ได้ดีเกินกว่าพี่เลี้ยงทั่วไปเสียอีกทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็มีภารกิจมากมายให้ต้องทำ ทว่าทุกครั้งที่หญิงสาวมีเรื่องไหว้วานสิ่งใด เขามักมาหาและทำให้โดยไม่หวังผลใครทั่วไปคงคิดเพียงแค่ เขานั้นช่างสัตย์ซื่อต่อผู้เป็นนายนัก“ฉิงเกอมาแล้วหรือ? ข้าขอโทษนะที่ต้องรบกวนเจ้าในยามนี้ หากไม่ใช่เพราะข้ากำลังยุ่ง

บทที่ 4.1 การเดินทางด้วยม้าโม๋ว์มี่ฮวาขบฟันแน่นไม่ได้โต้ตอบกลับอันใดอีก นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เมื่อชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายยอมอยู่นิ่งๆ เขาถึงได้เผยยิ้มพึงพอใจออกมาบ้าง แม้อยากทำให้นางโมโหให้มากกว่านี้อีกหน่อย ทว่าเวลาก็ไม่ได้มีให้พวกเขามากมายขนาดนั้นระหว่างที่ม้ากำลังเดินเอื่อยๆ ไปตามเส้นทางระหว่างสองแคว้น เสียงหัวเราะพูดคุยอย่างสนุกสนาน ของโม๋ว์เทียนอี้และฉิงเกอก็ดังขึ้นเป็นระยะ คงมีเพียงแค่ฝั่งม้าของชายหญิงทั้งสองที่ยังนั่งเงียบขรึม จนบรรยากาศคล้ายกำลังบอกว่า สงครามกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าสำหรับตัวหญิงสาวแล้วนางไม่อาจวางใจได้ ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายอาจมีแผนการที่ตนเองไม่คาดคิด คงเพราะเขาเป็นพวกบ้าที่สามารถกระทำการได้อย่างเลือดเย็น ผลลัพธ์ที่เขาคาดหวังว่าจะต้องได้ บางทีมันอาจทำให้ชีวิตนางต้องลำบากมากขึ้น เช่นนั้นนางจึงเลือกนั่งเงียบๆ แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายนึกเบื่อตนเองไปเสียก่อน นางถึงจะวางใจได้บ้างทว่าสำหรับเขาแล้วเวลาแห่งความทรมานมันเพิ่งเริ่มต้น เขาลอบมองลำคอขาวที่มีปลายผมปกปิดเพียงน้อยนิด ในใจนึกเรื่องสนุกที่สามารถทำให้หญิงเจ้าเล่ห์เกิดความอับอายขึ้นมาได้มือหน