All Chapters of บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 5.1 ชายหนุ่มในอาภรณ์ขาว“เฮอะ! ถ้างั้นเจ้าก็เตรียมพร้อมกับความตายไปซะ รวมถึงทุกคนที่เจ้าให้ความสำคัญด้วย” เขากล่าวเสียงเข้ม ในน้ำเสียงนั้นไม่ได้เจือปนการหยอกล้อแม้แต่น้อยและคำพูดนั้นมันทำเอาโฉมสะคราญกลืนน้ำลายดังอึก นางเผลอถอยหลังออกไปอีกหลายก้าว จ้องมองปีศาจบ้าเลือดตรงหน้าที่แตกต่างจากความคุ้นเคยยิ่ง ถึงต่อให้เขาเกลียดแค้นนางเช่นไร ทว่าบุตรชายที่เปรียบดั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เขากล้าฆ่าลงหรือ“ทะ...ท่านกำลังขู่ข้า” นางกล่าวเสียงสั่น ไม่ใช่แค่เพราะความเสียใจแต่ยังเจือปนไปด้วยความกลัว“นี่สิ! ถึงเรียกว่าคำขู่” เขาก้าวเข้ามากระซิบก่อนจะหัวเราะ หันหลังใส่ร่างบางแล้วเดินจากไปทิ้งไว้แต่ร่างอรชรที่แม้แต่ยืนก็ยังทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ นางขาสั่นจนก้าวขาไม่ออก ในหัวนึกถึงแต่เพียงโม๋ว์เทียนอี้น้อยของตน พอคิดได้เช่นนั้นจึงรีบวิ่งออกไปในทันควัน ไม่สนแล้วแม้กระทั่งการติดตามไปเอาความอีกฝ่ายให้ได้จากพื้นที่ป่าข้างๆ อาศรม จนมาถึงลานกว้างที่พวกทหารตั้งค่ายเล็กๆ นั้น ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป[1]ด้วยซ้ำ โฉมสะคราญหอบหายใจหน่อยๆ สบตากับฉิงเกอ ก่อนหันมายิ้มให้บุตรชายที่เอาแต่เล่าเรื่องสนุกระหว่างท

บทที่ 6.2 กติกาพิเศษที่มอบให้ภายในป่าเขียวขจีที่มีสายลมไหวพัด สร้างความเย็นสบายเป็นระยะๆ เขาวางนางลงบนหินก้อนใหญ่ ปลดชุดเกราะและกางเกงให้พ้นออกไปจากกายหนา จนท่อนเอ็นที่ถูกปลุกเร้าก่อนหน้าชูชันอวดผงาดใส่ดวงหน้าเล็ก“อมมันซะ” เขาออกคำสั่ง หากแต่อีกฝ่ายเลือกเมินหน้าหนี“ไม่”“ข้าบอกให้อมอย่างไรเล่า” เขาว่าอีกครั้ง แล้วบีบแก้มเชยคางนางให้หันมาสบตาคนทั้งคู่จ้องมองกันราวกับต่อสู้บนสังเวียนที่มิอาจยอมแพ้ แต่สุดท้ายเป็นโม๋ว์มี่ฮวาที่ยอมทำตามอย่างว่าง่ายมือเล็กกอบกุมท่อนเอ็นแข็งขนาดใหญ่ไว้ในอุ้งมือนุ่มของตน นางจ้องมองพิจารณามัน อยากขำให้กับความโหยหาของตนเองเมื่อครั้งอดีตที่ผ่านมาดวงหน้าเล็กรูปไข่ค่อยๆ ครอบปากหนานุ่มเคลื่อนลงไปราวกับต้องการกลืนกินท่อนเอ็นแกร่ง มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นเลื่อนลงอย่างช้าๆ ไปพร้อมทั้งๆ ศีรษะขยับขึ้นทั้งดูดดึงส่วนปลาย เม้มเบาๆ เล็กน้อยแล้วใช้ปลายลิ้นตวัดควงไปมาจนทั่วบริเวณพื้นผิวเส้นเลือดปูดราวกับน้ำลายของนางเป็นยาพิษร้าย มันทั้งข้นเหนียวจนเกิดเสียงแปลกพิสดาร ทั้งกลับหล่อเลี้ยงให้ชายหนุ่มพึงพอใจ เขากดฝ่ามือเร่งเร้าให้นางขยับเร็วขึ้น จนอีกฝ่ายเกือบกลั้นหายใจไม่ไหว

บทที่ 7.2 ผู้ถูกเหยียบย้ำฉิงเกอที่บังเอิญเห็นชายหญิงทั้งสอง ผู้เป็นเจ้านายตนพลอดรักกันกลางป่าดงไพร ตอนที่เขาออกตามหาพวกเขาทั้งสอง อย่างหนึ่งก็เพื่อช่วยแก้ไขสถานการณ์ในตอนนั้นชายหนุ่มแทบหมดแรงมิอาจก้าวเดินต่อไปได้ เขาทิ้งตัวนั่งลง ในดวงตาเหม่อลอยเสียใจที่รู้ดีถึงพื้นที่ของตนเองเขารักท่านหญิงผู้นั้นมาก ตั้งแต่ก่อนที่โม๋ว์ฟูเฉิงได้นางมาครอบครองเสียอีกทั้งๆ ที่เขายอมถอย แต่เหตุใดชายผู้นั้นถึงไม่เคยคิดรักษา หรือแม้กระทั่งให้เกียรติสตรีที่รักของเขา“ข้าควรแย่งนางมาตั้งแต่ครานั้น” ฉิงเกอพึมพำเสียงสั่น ก้มมองพื้นดินที่มีใบไม้แห้งปกคลุม “ข้าไม่ควรปล่อยนางไป”“คิดแย่งของใคร เจ้าดูตัวเองหรือยัง”ในตอนที่ฉิงเกอกำลังจมดิ่งในห้วงอารมณ์ลึกล้ำ เสียงสุขุมนุ่มนวลก็ดังขึ้นจากทางข้างหลัง เมื่อชายหนุ่มหันไปมองด้วยความตกใจ เขากลับยิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิมถึงหลายส่วน“ทะ ท่านอิงฉิน” ฉิงเกอรีบลุกขึ้นยืนทำความเครพชายในอาภรณ์ขาวทันทีชายผู้มีใบหน้าเหมือนโม๋ว์ฟูเฉิงทุกประการ ทั้งยังได้รับสมัญญานามจากชาวยุทธภพว่า ‘นักพรตขาว’ ไม่ใช่ว่าเพราะเขาใจดีหรือเป็นที่รักใคร่ แต่เพราะยามเขาสังหารคน โลหิตไม่เคยเปรอะเปื้อนเ

บทที่ 8.2 ท่านธิดาสวรรค์ทว่าหน้าด่านทางเข้าแคว้นอิงโจวกลับมีทหารออกมายืนต้อนรับเป็นกองทัพ พวกเขาถือหอกจัดตั้งกระบวนคล้ายเตรียมทำสงคราม โม๋ว์มี่ฮวามองพวกเขาพร้อมทั้งขมวดคิ้วมุ่นไหนว่ามีฎีกาให้สองแคว้นดองกันอย่างไรเล่า เหตุใดถึง...“มี่ฮวา หน้าที่เจรจาเป็นของเจ้า” จู่ๆ โม๋ว์ฟูเฉิงเปิดม่านขึ้นพร้อมกล่าวเสียงแข็งดูๆ แล้วเขาเองก็แปลกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าเช่นเดียวกัน“เจ้าปีสาด! อย่ามาบังคับ...”“โม๋ว์เทียนอี้เงียบ!” หญิงสาวหันไปตวาดใส่บุตรชาย ก่อนเงยหน้าจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้ารู้อยู่แล้วว่าตำแหน่งการเจรจาต้องเป็นนาง ทว่าท่าทางของพวกเขาไม่พร้อมพูดคุยกัน คิดหรือว่าต่อให้นางไป นางจะมีชีวิตรอดกลับมาคิดจะกำจัดข้าด้วยวิธีนี้หรือ?ข้าไม่ยอมปล่อยให้ท่านได้สิ่งที่ต้องการหรอกนะ“หวังว่าท่านจะดูแลบุตรชายของเราให้ปลอดภัย” โม๋ว์มี่ฮวาเอ่ยเสียงแข็ง“ถ้าเขาอยู่เงียบๆ” ทว่าโม๋ว์ฟูเฉิงกลับตอบกลับอย่างไม่แยแสถึงอย่างงั้นนางมั่นใจว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองตาย เหมือนตอนนั้นที่ไม่สั่งให้นางทำแท้ง ต่อให้คนอื่นๆ เครือญาติที่เหลือรอดจะไม่พอใจอยู่บ้างก็ตามร่างบางก้าวลงจากรถม้า เมื่อสวมผ้าโปร

บทที่ 9.2 หมากบนกระดานหลังจากเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงหนึ่งชั่วยาม โม๋ว์อิงฉินจึงขอตัวกลับไปหาโหย่วหลิงเซีย ทว่าระหว่างที่เขากำลังเดินออกจากกระโจมทางด้านหลังนั้น เขากลับบังเอิญเจอกับพี่สะใภ้ตนเองเดินมาจากที่ไกลๆ ท่าทางนางดูไม่สบอารมณ์อยู่พอตัว แถมเขายังว่าง ชายอาภรณ์ขาวจึงนึกเรื่องสนุกๆ เรื่องหนึ่งขึ้นมาได้“มี่ฮวา” โม๋ว์อิงฉินส่งเสียงเรียก ด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ทราบถึงตัวตนของเขา“มีอะไร” โม๋ว์มี่ฮวาพ่นลมหายใจ ก่อนเดินเข้าใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น“เหตุใดเจ้าถึงไม่มาพบข้า อยากมีปัญหากับข้ามากขนาดนั้นเชียวหรือ?” ร่างสูงกล่าวเย้ยหยัน ยืนกอดอกจ้องมองสตรีในชุดที่คุ้นตามากขึ้นเพียงแต่โฉมสะคราญไม่ได้ตอบออกไปในทันที นางพินิจเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่แตกต่างจากเดิมมากนัก“ขออภัยท่านพี่ บุตรชายของเราค่อนข้างเพลียจากการเดินทางไกล ข้าเลยต้องอยู่ใกล้ชิดเขามากหน่อย” โม๋ว์มี่ฮวากล่าว พลางเดินขยับเข้าหาอีกฝ่ายเพิ่มอีกก้าวหนึ่ง“เฮอะ! คราวหลังถ้าข้าเรียกก็รีบมาหน่อยสิ อย่าทำให้ข้าต้องโกรธเชียว หรือคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มีเสียงมากพอในกองทัพนี้”“ฮึ”“หัว