All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 11 - Chapter 20

“แน่นอนเธอทำไม่ได้ เพราะกลัวว่าคนจะรู้เรื่องระหว่างเธอกับพ่อ” อานนท์พูดตามจริงอย่างที่ใจคิด ปกติเขาเป็นคนถนอมคำพูด และไม่ชอบจะพูดจาเสวนายาวเหยียดกับใคร แต่กับผู้หญิงตรงหน้า ขอหน่อยเถอะ“เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง นั่นรุ่นพ่อเธอเลย”“หือ...”อิงอิงถึงกับหน้าเหวอ นี่เขาคิดไปกันใหญ่แล้วอานนท์ที่กำลังมึนเมาจากฤทธิ์ของน้ำเหล้าที่ดื่มมากับเพื่อนก่อนหน้ารวมกับอารมณ์คุกรุ่นที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนจึงทำให้เขาไม่คิดจะถนอมคำพูดกับผู้หญิงตรงหน้าเลยสักนิด เขายังคงพูดต่อ “ผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเธอ ไปให้ห่าง ออกไป”อิงอิงเจอประโยคนี้เข้าไปถึงกับจุกแต่เธอจะหน้าด้านใครจะทำไม“ไม่ไป!” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด่นชัดคราวนี้เป็นอานนท์บ้างที่รู้สึกจุกจนพูดไม่ออก“ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะไม่ทำผิดอีกเป็นครั้งที่สอง ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียว อาหมิง” อิงอิงพูดจาชัดเจนทุกคำโดยไม่ทันได้คิดอะไร ทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งอึ้งไปคล้ายกับเหวอไปชั่วขณะ“ฉันจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีกแล้ว อาหมิง ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป”อิงอิงพูดเสียงเบามากกว่าเดิมเพิ่มเติมคือความหมายที่ลึกซึ้ง“คุณจะไม่ต้องอยู่อย่างเดียวดายท

อานนท์เองก็ไม่แตกต่าง เขาพยายามปลดกระดุมเสื้อของตนเองเช่นเดียวกันทั้งยังเอื้อมฝ่ามือใหญ่หนามาถอดเสื้อให้ผู้หญิงตรงหน้าอีกด้วยอิงอิงก็ยังคงให้ความร่วมมือเต็มที่ เธอรีบยกเรียวแขนของตนขึ้นเพื่อให้เสื้อยืดลอดพ้นศีรษะออกไปได้โดยสะดวกก่อนจะลดแขนลงแล้วเอื้อมฝ่ามือไปปลดกระดุมให้ผู้ชายตรงหน้าอย่างต่อเนื่องอานนท์ยังคงก้มหน้ากดจูบอิงอิงอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกันในขณะที่กำลังร่วมด้วยช่วยกันถอดเสื้อเชิ้ตบนลำตัวของตนและเมื่อเสื้อเชิ้ตถูกถอดออกไปจนเหลือเพียงแผงอกแน่นๆ หน้าท้องเป็นลอนๆ อิงอิงจึงไม่รอช้ารีบสัมผัสลูบไล้ด้วยความคิดถึงพร้อมเสน่หาที่ยังคงตราตรึงตั้งแต่ชาติที่แล้วจนกระทั่งชาตินี้ในทันทีอานนท์ก็ไม่น้อยหน้าเขารีบเอื้อมนิ้วมือของเขาอ้อมไปทางด้านหลังของอิงอิงแล้วปลดชุดชั้นในที่ห่อหุ้มก้อนเนื้อกลมกลึงเต่งตึงเอาไว้ให้ออกไปในทันที ตามด้วยเอื้อมฝ่ามือร้อนๆ ของเขาอ้อมกลับมาบีบจับเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วงที่เนินเนื้อนูนตรงนั้นทำเอาอิงอิงถึงกับสะดุ้งเฮือกๆ ขณะที่ริมฝีปากยังคงบดขยี้เข้าหากันแน่นคนสองคน ร่างสองร่าง ยังคงแนบชิดคลอเคลียพร้อมสอดประสานอานนท์ยังคงก้มหน้ากดจูบอิงอิงอย่างดุดันในขณะที่อิงอ

อานนท์ที่กำลังอารมณ์ถึงกับอึ้งเมื่อเขาถูกผู้หญิงใต้ร่างสลัดออกไปในขณะที่เขายังคงควบจังหวะกระแทกกระทั้น เธอดีดตัวออกไปอย่างรวดเร็วจนเขามองแทบไม่ทัน ทำเอาเขาคล้ายกับโดนถีบตกตึกแล้วตามด้วยเหยียบซ้ำอย่างนั้น“อะไรของเธอ” อานนท์ถึงกับพูดเสียงแหบต่ำอย่างเดือดดาลเสียอารมณ์ชะมัด“ฉันขอโทษ ก็มันเจ็บนี่” อิงอิงรีบแก้ตัวพร้อมกับพาร่างเปล่าเปลือยเดินหลบมุม“กลับมานี่” อานนท์ยังคงเดือด“ไม่เอา พอก่อน” อิงอิงส่ายหัวไปมา“มานี่” เขาพูดพลางตบที่นอนให้เธอกลับมา“ฉันเจ็บ” อิงอิงเสียงอ่อนอย่างรู้สึกผิดแต่ยังไม่ยอมกลับเข้าไปที่เตียงนอน“มา!” อานนท์เริ่มคำรามพร้อมลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินแบบย่างสามขุมเข้าหาอิงอิง“ไม่!” อิงอิงร้องเสียงหลงพลางหมุนตัวหนีไปหยิบเอาเสื้อตัวโตๆ ตัวหนึ่งที่แขวนอยู่ภายในห้องของเขาแล้วใส่เอาไว้ลวกๆ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องของเขาไปอย่างเร็วปานสายฟ้าฟาดอานนท์ถึงกับยืนอึ้ง“...!!!”ยัยอิงอิง....****************************เวลาผ่านไปเป็นนาน อานนท์ที่ช่วงกลางลำตัวปวดเกร็งทรมานไปหมด ยังคงนั่งอยู่บนเตียงนอนอย่างแข็งทื่อ พยายามเก็บกักอารมณ์เสียวสยิวคั่งค้างเอาไว้ให้ลึกสุดใจ เขาไม่คิดจะต้องเป

อานนท์ยังคงนั่งเป็นเสือยิ้มยากขณะอยู่ภายในห้องทำงานสุดหรูของเขาที่รายล้อมไปด้วยภาพถ่ายสวยงามจากงานออดิชั่นเกี่ยวกับเพชรและเครื่องประดับมากมายบนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารที่รอให้เซ็น เขาจึงปรับอารมณ์อีกครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านและลงลายเซ็นหนักๆ จนปากกาแบรนดังเกือบหักเขากำลังหงุดหงิดเสียจริงยิ่งมองเห็นใครบางคนที่โต๊ะของเลขาหน้าห้องทำงานผ่านทางกล้องวงจรปิดก็ยิ่งหงุดหงิดหากเขาจะไล่เธอออกไปก็ต้องผ่านด่านของพ่อที่ว่ายากแล้ว ยังต้องผ่านด่านพนักงานคนอื่นๆ อีกหรือ อะไรกัน?แต่ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั้น ก็คือเขายังไม่คิดที่จะไล่เธอออกนี่สิ ทำไมกัน?หน้าห้องของท่านรองประธานที่เป็นโต๊ะประจำตำแหน่งของเลขาหน้าห้อง อิงอิงยังคงนั่งเจียมเนื้อเจียมตัวตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างมุ่งมั่นหมายมาด หวังชดเชยความผิดทั้งหมดทั้งมวลของตนเองถึงแม้ว่ามันไม่เกี่ยวกันเลยก็ตามแต่อย่างน้อยอาจช่วยให้เธอไม่ถูกไล่ออกจากงานเธอยังไม่พร้อมถูกไล่ออกและไม่คิดจะลาไล่ออก ถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีวันที่จะอยู่ห่างจากเขาไม่มีวันทิ้งเขาไปอีกเป็นครั้งที่สองเธอได้สาบานกับตนเองเอาไว้แล้วสตรีหาญชา

ดูสายตาของเธอนั่นอีก เมื่อครู่ยังเศร้าอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับสุขเกินขอบเขต นี่ถ้าเธอเป็นดาราคงได้รางวัลตุ๊กตาทองผู้หญิงอะไร ช่างมารยาได้ใจ มารยาไร้ที่ติจริงๆชายหนุ่มยังคงยืนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เพิ่มขึ้นทุกทีๆ“จะมารยาให้ได้อะไรขึ้นมา ไม่เหนื่อยเหรอไง ทำตัวเฉิ่มเชยแต่มารยาไร้ขีดจำกัดแบบนี้ คิดว่าผมโง่หรือ ร้ายกาจจริงๆ”อานนท์พูดจาร้ายกาจใส่อิงอิงในแบบที่ไม่เคยเป็นปกติเขามักจะประหยัดคำพูดและถือตัวค่อนข้างมาก แต่กับผู้หญิงหน้าด้านของพ่อคนนี้เขาไม่จำเป็นต้องถนอมน้ำใจเลยสักนิดใช่! ไม่จำเป็น!อิงอิงได้ยินคำพูดแบบนั้นจากผู้ชายตรงหน้าเป็นอย่างดีแต่กลับยิ้มแย้มส่งให้เขาเพราะว่ากำลังโล่งใจที่เขาไม่ได้หายตัวไปที่ไหนจนกระทั่งให้เธอต้องเหนื่อยตามหา“ฉันจะร้ายกาจกับทุกคน ยกเว้นคุณ” หญิงสาวตอบกลับไปจากใจจริง เธอฆ่าทุกคนก็ยังได้หากว่าคนๆ นั้นมาทำให้อาหมิงของเธอหายตัวไปอานนท์ยิ่งยืนนิ่งแข็งค้างอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี คำพูดแปลกประหลาดของผู้หญิงคนนี้ชวนเขาขนลุกเสียจริง“หมดธุระแล้วก็ออกไป” ชายหนุ่มเอ่ยปากไล่เพราะไม่อยากอยู่ใกล้เธอให้ใจกระตุกมากไป