All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 161 - Chapter 170

เรื่องนี้สร้างความวุ่นวายมาจนถึงช่วงเย็น แม้ท้องฟ้าด้านนอกจะยังสว่าง แต่ก็เริ่มมืดครึ้มลงบ้างแล้วถ่านไฟถูกสุมไว้จนเต็ม ไออุ่นที่แผ่กระจายช่วยมอบความมีชีวิตชีวาให้แก่ภายในห้องได้เป็นอย่างดีจี้หานอีก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยอีกนิด แต่ก็ไม่ได้นั่งลงเคียงข้างหญิงชรานางมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย และเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นก่อนว่า "ท่านย่าเจ้าคะ เวลานี้ก็ถึงกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว ในเมื่อคุณชายใหญ่เองก็ปรารถนา เช่นนั้นขอท่านย่าโปรดปลดปล่อยข้าน้อยด้วยเถิด"พูดพลางจี้หานอีก็นำหนังสือหย่าที่เตรียมไว้ออกมา หลุบตาลงพร้อมใช้สองมือประคองส่งให้ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย "หนังสือหย่าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ข้าน้อยจะจากไปทันทีเจ้าค่ะ"ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมองดูหนังสือหย่าที่จี้หานอีประคองส่งมาให้พลางชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงทอดถอนใจ ยื่นมือไปรับหนังสือหย่ามาจากจี้หานอี ทว่าก็ไม่ได้เปิดอ่าน เพียงวางลงที่โต๊ะเตี้ยบนตั่งเตียงด้านข้างเท่านั้นนางจ้องมองจี้หานอีอย่างลึกซึ้ง "หานอี ไม่ใช่ว่าย่าเป็นคนตระบัดสัตย์อันใด แต่หากเจ้ากลับสกุลกู้ไป พวกเขายังจะยินดีรับตัวเจ้าอยู่อีกหรือ?""ต่อให้ตอนน

เมื่อสาวใช้หน้าประตูเห็นจี้หานอียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน จึงกระซิบว่า "ตรงนี้เป็นช่องลม อากาศหนาวนัก ฮูหยินน้อยเข้าไปด้านในเถิดเจ้าค่ะ"จี้หานอีไม่ได้รู้สึกหนาวสักเท่าใด บางทีนางอาจเพียงอยากทอดสายตามองเรือนหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย เรือนที่นางพำนักมานานถึงสามปีบนเนินไหล่มีเกล็ดหิมะปกคลุมเล็กน้อย หรงชุนรีบกางร่มให้จี้หานอีพร้อมยืนอยู่เคียงข้างอย่างเงียบงันเมื่อก้าวเข้าสู่ลานเรือน ภายในนั้นแทบไร้เงาบ่าวไพร่ ด้วยทุกคนล้วนไปรวมตัวกันอยู่ที่เรือนหลัก บรรดาสาวใช้ต่างยกอ่างน้ำร้อนเข้าไป แล้วยกอ่างน้ำสีเลือดกลับออกมา ซ้ำยังมีท่านหมอหิ้วหีบยาเดินหายเข้าไปด้วยความเร่งร้อน ขณะที่บริเวณหน้าประตูมีสาวใช้นั่งย่อกายต้มน้ำร้อนอยู่กลุ่มหนึ่งแม่นมหลินเดินเข้ามาหาจี้หานอีพลางกระซิบ "คุณชายใหญ่บาดเจ็บไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ ตอนบ่าวเข้าไป คุณชายใหญ่เอาแต่พร่ำเพ้อชื่อฮูหยินน้อย บอกว่าอยากพบสักครั้ง ฮูหยินน้อยจะเข้าไปดูคุณชายใหญ่เลยไหมเจ้าคะ?"จี้หานอียืนอยู่ใต้ชายคา ยื่นมือออกไปรองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมา ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอันมืดมิด ไอเย็นรวมตัวเป็นหมอกขาว ท่ามกลางสรรพสำเนียงอันวุ่นวายทางด้า

จี้หานอีไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่า วันหนึ่งตนเองจะกลายเป็นคนใจดำอำมหิตในสายตาผู้อื่นเช่นนี้บุรุษที่ในอดีตนางเคยทุ่มเทความอบอุ่นให้แต่กลับเย็นชาใส่ บัดนี้เขาผู้นั้นกำลังมองนางด้วยสายตาเว้าวอน ไม่ทราบเขาต้องการสิ่งใดกันแน่นางมองหน้าเซี่ยอวี้เหิงแล้วเอ่ยถาม "อยากให้ข้าสั่งคนไปตามหลี่หมิงโหรวมาคอยปรนนิบัติหรือไม่เจ้าคะ?"เซี่ยอวี้เหิงทอดสายตามองจี้หานอีด้วยความโศกเศร้า "เจ้ายังคงโกรธข้าอยู่สินะ..."เรื่องราวล่วงเลยมาถึงขั้นนี้ จะมาพูดเรื่องโกรธหรือไม่โกรธอันใดอีก จี้หานอีรู้สึกเพียงว่านี่เป็นความเสแสร้งจอมปลอมเท่านั้นนางขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองเซี่ยอวี้เหิง "ข้าไม่เคยโกรธ เพียงปรารถนาให้นายท่านสมหวังเท่านั้นเจ้าค่ะ"กล่าวจบ จี้หานอีก็ถอยหลังไปอีกหลายก้าว "ที่นี่ผู้คนพลุกพล่าน ให้ข้าคอยอยู่ปรนนิบัติคงไม่สะดวก หลี่หมิงโหรวดูแลนายท่านได้อย่างรอบคอบเสมอมา เช่นนั้นข้าจะรีบให้คนไปตามนางมาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"นางไม่มีเจตนาจะรั้งอยู่ที่นี่ เดิมทีเพียงตั้งใจมาบอกเซี่ยอวี้เหิงว่าพรุ่งนี้จะทำการหย่าร้างให้จบสิ้น แต่เมื่อเห็นสภาพของเซี่ยอวี้เหิงแล้ว ก็คงไม่ค่อยเหมาะนัก และนางก็ไม่อยากให้เกิดเรื่อง

ภายในรถม้า หรงชุนกอดหีบไม้ใบเล็กที่เก็บรวบรวมทรัพย์สินไว้อย่างดี พลางกระซิบถามจี้หานอีว่า "พวกเราจะกลับสกุลกู้กันเลยหรือเจ้าคะ?"จี้หานอีเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองออกไปด้านนอก รถม้าแล่นออกจากตรอก ทิวทัศน์อันคุ้นตาเคลื่อนผ่านไปพร้อมพายุหิมะโฉบผ่าน เวลานี้เส้นขอบฟ้ายังคงหลงเหลือแสงสีขาวเลือนลาง นางรู้สึกว่าทุกสรรพสิ่งล้วนเงียบสงัด และทุกอย่างก็ดูเบาสบายขึ้นมาอย่างน่าประหลาดนางพลันเอ่ยขึ้น "หรงชุน ข้าอยากไปสะพานอันผิง""ข้าอยากดื่มสุราดอกเหมย""แล้วข้าก็อยากกินบัวลอยดอกกุ้ยฮวาด้วย"ขณะกล่าวถ้อยคำเหล่านั้น รถม้าก็มุ่งหน้าไปทางสะพานอันผิงซึ่งตั้งอยู่ย่านชานเมืองแล้วฟ้าใกล้มืดลงทุกที นี่คงเป็นหิมะระลอกสุดท้ายของฤดูหนาวปีนี้กระมัง เมื่อช่วงบ่ายยังเป็นเพียงเกล็ดหิมะโปรยปรายบางเบา ทว่ายามนี้กลับตกหนักขึ้นมาเสียดื้อ ๆเวลานี้จี้หานอีกำลังนั่งอยู่ริมสะพานอันผิง สถานที่ซึ่งบิดาเคยพานางมาเยือนบ่อยครั้งด้านหลังคือถนนสายยาวที่เริ่มจุดโคมไฟสว่างไสว แสงสลัวรางทอดตัวทาบทับลงบนสะพาน สะท้อนเงาอันหม่นหมองลงบนผิวน้ำในทะเลสาบเป็นประกายระยิบระยับบนหมวกกันหิมะมีเกล็ดหิมะปกคลุมบาง ๆ แล้วช

ขณะนี้เสิ่นซื่อกำลังอยู่ในงานเลี้ยงพระราชทาน ณ โถงหลักของที่ทำการกรมพิธีการปีนี้เป็นปีแห่งการประเมินผลงานขุนนางที่ต้องเข้าเฝ้าในเมืองหลวงซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ สามปี โดยมีกรมขุนนางและสำนักตรวจการเป็นผู้ประเมินผลงาน หลังการประเมินเสร็จสิ้น กรมพิธีการและสำนักจัดเลี้ยงจะเป็นผู้จัดเตรียมงาน เมื่อขุนนางที่เข้ารับการประเมินทานอาหารในงานเลี้ยงเสร็จสิ้น ก็จะเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อไปรับตำแหน่งทันทีเวลานี้งานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงท้าย แม้กล่าวว่าเป็นงานเลี้ยงพระราชทาน แต่ขุนนางในงานกลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยสิ่งใดมากความ เนื่องจากด้านนอกโถงหลักของกรมพิธีการนั้นยังมีขุนนางที่ไม่ผ่านการประเมินอีกนับสิบนาย พวกเขาทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านนอก สวมใส่อาภรณ์บางเบา จ้องมองผู้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงด้านในตาละห้อยมีเพียงใบหน้าของขุนนางผู้ผ่านการประเมินเท่านั้นถึงดูจะผ่อนคลายบ้างงานเลี้ยงนี้จัดขึ้นไม่นานนัก เดิมทีก็เป็นเพียงการใช้ทั้งพระเดชและพระคุณของฝ่าบาทเพื่อตักเตือนและให้กำลังใจ เมื่อเสิ่นซื่อวางตะเกียบในมือลง ขุนนางทั้งหมดไม่ว่ากินอิ่มแล้วหรือไม่ ก็ต้องรีบวางตะเกียบตามทันทีเสิ่นซื่อ