All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 251 - Chapter 260

เวลานี้ ฮูหยินใหญ่แห่งจวนสกุลเสิ่นพาสะใภ้ทั้งสองคนเดินเข้ามาหาฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เมื่อเห็นกลุ่มของนางจาง ก็รีบเดินไปเบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเพื่อกล่าวขออภัยที่ตนมาสาย ซ้ำยังอธิบายว่าเมื่อครู่มัวแต่วุ่นวายกับการคัดเลือกช่างไม้ เพื่อให้มาทำเก้าอี้ที่นั่งสบายกว่าเดิมให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฮูหยินใหญ่ท่านนี้ก็คือบุตรสาวของพี่ชายที่อดีตอัครมหาเสนาบดีรับมาอุปการะในกาลก่อน เป็นภรรยาเอกของนายท่านสี่ สมัยที่ยังไม่ได้แยกจวน นางคือฮูหยินสี่ แต่บัดนี้เมื่อแยกจวนแล้ว จึงกลายเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนตน แม้อายุอานามจะล่วงเข้าวัยสี่สิบปี แต่กลับดูอ่อนเยาว์นัก ทั้งยังรักษาสุขภาพดียิ่ง ทั่วทั้งร่างจึงแผ่กลิ่นอายความกระฉับกระเฉงชัดเจนฮูหยินใหญ่ท่านนี้รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นเป็นอย่างดี ชาติกำเนิดเดิมทีก็ไม่ธรรมดา เป็นถึงบุตรสาวคนเล็กของจวนหรงกั๋วกง ทุกกิริยาล้วนสง่างามโดดเด่น และยิ่งรู้จักวิธีเอาอกเอาใจหญิงชรา ทันทีที่มาถึงก็ช่วยเปลี่ยนชาดอกเหมยให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ทั้งยังช่วยบีบนวดไหล่ให้อีกด้วยจากนั้นนางก็ช้อนตาขึ้น มองไปยังกู้หว่านอวิ๋นผู้กำลังนั่งอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น "นี่คงเป็นคุณหนูสามส

ภายในใจรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย คราวก่อนถูกอาห้าปรายตามองเพียงปราดเดียว ก็ทำเอาเขาต้องล้มเลิกความคิดที่จะสืบเสาะไปหมดสิ้น คาดไม่ถึงเลยว่ายามนี้กลับได้พบนางอีกครั้งสายตาของเขากวาดมองเรือนร่างอันสมส่วนของจี้หานอี รู้สึกเพียงว่าช่างคุ้นตายิ่งนักเขาขลุกอยู่ในค่ายทหารเป็นประจำ แม้เคยพบพานสตรีมาบ้าง แต่มีเพียงสตรีผู้นี้ที่มองแล้วรู้สึกถูกตาต้องใจ จึงจ้องมองนางอีกหลายครั้งโดยไม่รู้ตัวฮูหยินใหญ่เสิ่นไม่ทันสังเกตสายตาของบุตรชาย ด้วยมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการรับหน้านางจาง เมื่อรับหน้าเสร็จสิ้น เรื่องราวในรอบนี้ก็ถือเป็นอันจบลงทางด้านจี้หานอีกลับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา นางช้อนตาขึ้นเล็กน้อย จึงสบเข้ากับสายตาของเสิ่นฉางหลิงพอดี ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนอย่างไม่วางตาก็ชะงักกึก จากนั้นจึงหลุบตาลงต่ำ ก่อนขยับกายหลบไปยืนอยู่ด้านหลังนางจางพิจารณาจากอายุอานามของบุรุษผู้นี้ จี้หานอีก็คล้ายคุ้นหน้าอยู่ชอบกล แม้ไม่แน่ใจว่าใช่คนผู้นั้นหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ความประทับใจที่มีต่อเขาก็หาดีไม่ได้สักนิด เมื่อเสิ่นฉางหลิงเห็นกิริยาของจี้หานอี เขาก็เพิ่งตระหนักว่าเมื่อครู่ตนเองใช้สาย

จี้หานอีจึงพยักหน้ารับคำ "เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ"นางกล่าวพลางเลิกม่านขึ้น และด้วยเกรงว่าป้าสะใภ้จะรอนาน จึงรีบก้าวลงจากรถม้า ก่อนเดินตามบ่าวอาวุโสผู้นั้นเข้าไปทางประตูด้านข้างเมื่อมาถึงลานเรือนด้านนอกห้องหนังสือของเสิ่นซื่อ บ่าวอาวุโสกลับหยุดยืนอยู่เพียงหน้าประตูไม่ยอมก้าวเข้าไป "ห้องหนังสือของท่านโหว บ่าวไพร่ไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปโดยง่าย ท่านโหวยังอยู่ด้านใน เชิญแม่นางจี้เข้าไปเถิด"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย เดิมทีนางนึกว่าเสิ่นซื่อไปสำนักตรวจการแล้ว ที่แท้เขาก็ยังอยู่ในจวนนี่เองนางย่อกายทำความเคารพบ่าวอาวุโสด้วยความนอบน้อม ก่อนก้าวเดินเข้าไปภายในเรือนทว่าลานเรือนที่ทั้งเงียบสงัดและได้รับการตกแต่งอย่างประณีตในทุกซอกมุมแห่งนี้ กลับทำให้นางยิ่งก้าวเดินก็ยิ่งรู้สึกประหม่ามากขึ้นทุกทีความทรงจำวัยเยาว์ยามอยู่ที่นี่ย้อนกลับคืนมา ทั้งภาพเหตุการณ์ที่เสิ่นซื่อรำคาญใจเวลานางคอยเดินตามต้อย ๆ รวมถึงครั้งที่นางเผลอทำแท่นฝนหมึกอันโปรดปรานของเขาตกแตก จนถูกไล่ตะเพิดออกมาในคราวนั้นหลังจากนั้น นางก็ไม่กล้ามาที่นี่อีก เมื่อท่านอดีตอัครมหาเสนาบดีคอยเร่งเร้า ภายนอกนางแม้รับคำเชื่อฟัง แต่ความจริงคือ

เสิ่นซื่อก้มมองใบหน้าของจี้หานอีที่กำลังก้มต่ำ ใบหน้าขาวเนียนภายใต้เรือนผมสีหมึกก้มงุดจนแทบมองไม่เห็นวงหน้า แพขนตางอนหนาสั่นระริก แสงสลัวตกกระทบปลายจมูกเชิดรั้น กลิ่นหอมกรุ่นชวนให้ลุ่มหลงนั้น ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับกลิ่นอายยามนางมีใบหน้าแดงซ่านและเอียงอายในห้วงความฝันของเขาเสียเหลือเกินยิ่งนางดูเรียบง่ายและบอบบางมากเพียงใด ความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาก็ยิ่งสะดุดตามากเท่านั้นเห็นได้ชัดว่านางไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว กระทั่งสิ่งของที่นางชอบก็ยังไม่คิดเปิดดู นางเพียงอยากไปจากที่นี่ ไปให้พ้นจากหน้าเขาเสิ่นซื่อแทบไม่อาจสะกดท่าทีแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจที่มักใช้ยามอยู่ต่อหน้านางได้อีกต่อไป ขณะนี้ เขาถึงขั้นอยากรวบตัวนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ให้นางได้ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรง ให้นางได้รับรู้ว่าเขาต้องการนางมากเพียงใด ปรารถนาในตัวนางมากแค่ไหน และหวังจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับนางในทุกเช้าค่ำอย่างไรทว่าสุดท้ายเขาก็ยังคงไม่ได้รั้งนางไว้ เขาไม่มีสิทธิ์จะรั้งนาง นางเป็นอิสระแล้ว และในเมื่อนางต้องการจะไป เขาก็ไม่อาจฝืนใจบังคับนางเขายังมีเวลาที่จะค่อย ๆ เข้าหานาง นางเพิ่งหย่าขาดจากสามี เขาไม่คว

เมื่อนางกู้ได้ฟังถ้อยคำของจี้หานอีก็พลันหลั่งน้ำตาโดยไม่รู้ตัว นางมองดูใบหน้าบุตรสาวด้วยดวงตาที่พร่ามัวจากหยดน้ำตา ขณะสะอื้นไห้พลางยื่นมือไปประคองพวงแก้มเนียน ทันใดนั้นก็คล้ายได้เห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ตนเคยทะนุถนอมในอดีตเด็กหญิงผู้ไม่ประสีประสาต่อชีวิต เด็กน้อยผู้ว่านอนสอนง่ายและรู้ความ ขี้ขลาดอยู่บ้าง และมักจะชอบออดอ้อนในอ้อมอกของนางกับบิดาอยู่เสมอทว่าบัดนี้กลับพานพบเรื่องราวมามากมาย จนสามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้แล้วนางไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมที่ชอบซุกตัวอยู่ในอ้อมอกมารดา ขณะหวาดกลัวเสียงฝนตกหนักยามค่ำคืนจนนอนไม่หลับอีกต่อไปแล้วความเศร้าก็เข้าเกาะกุมจิตใจผู้เป็นมารดาในฉับพลันความจริงการหมั้นหมายในตอนนั้น ที่ตกลงกันก็เพราะสกุลเซี่ยให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่รับอนุภรรยา ด้วยจี้หานอีในวัยเด็กมีนิสัยหัวอ่อนยิ่งนักผู้เป็นมารดาย่อมกังวลกับนิสัยเช่นนี้ นิสัยของจี้หานอีถอดแบบจากนางมาไม่ใช่น้อย นิสัยเช่นนี้ภายหน้าจะสามารถเอาตัวรอดจากการแก่งแย่งชิงดีในเรือนหลังได้อย่างไร มีเพียงครอบครัวที่เรือนหลังสงบร่มเย็นเท่านั้นถึงจะเหมาะสมกับนางดำรงอยู่อย่างสงบสุขไปชั่วชีวิต และไม่ต้องเปลืองแรงไปแย่งชิง