All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 241 - Chapter 250

นางจางย่อมเคยพบหน้าเสิ่นซื่อมาแล้ว เหตุการณ์คราวนั้นที่เขาเดินผ่านฝูงชนเข้ามา แล้วผู้คนต่างพากันคุกเข่าลงตรงหน้า นางยังคงจดจำได้ดีถึงบัดนี้ช่างเป็นบุคคลที่สูงศักดิ์อย่างแท้จริง สูงศักดิ์เสียจนผู้อื่นไม่กล้ามองหน้าด้วยซ้ำเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็อดปรายตามองจี้หานอีไม่ได้ บุคคลที่ทั้งสูงส่งและมีอำนาจล้นฟ้าเช่นนั้น เหตุใดถึงได้ยื่นมือช่วยเหลือจี้หานอีกันนะ?แม้ดูผิวเผินคล้ายคนทั้งสองไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกัน ทว่าคืนนั้นขณะนางยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ด้วยฐานะอันสูงส่งของท่านโหวเสิ่น เหตุใดจึงบังเอิญเดินผ่านมาพอดี?แล้วเสียงอันนุ่มนวลเสนาะหูของจี้หานอีก็ดังขึ้น “รูปโฉมหล่อเหลายิ่ง นับว่าดูดีกว่าผู้คนมากมายนัก”กู้หว่านอวิ๋นหน้าแดงเรื่อขณะถาม “แล้วถ้าเทียบกับพี่สามของข้าเล่า?”จี้หานอีพลันชะงักเล็กน้อย เสิ่นซื่อนั้นนับเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดเท่านางเคยพบเจอแล้วแต่นางก็เพียงคลี่ยิ้ม “ข้าเองก็เปรียบไม่ถูกหรอก”นางจางหันไปตำหนิกู้หว่านอวิ๋นด้วยเสียงกระซิบ “ประเดี๋ยวพอเข้าไปในจวนสกุลเสิ่น เจ้าก็อย่าได้พูดจาให้มากนักล่ะ”กู้หว่านอวิ๋นจึงรีบปิดปากเงียบ แต่ในใจกลับเต้นรัวเ

ของขวัญแทนคำขอบคุณชิ้นนี้เดิมทีก็เป็นฝีมือของจี้หานอี แต่นางไม่สะดวกใจมอบสิ่งใดให้แก่เสิ่นซื่อโดยตรง ทว่าในเมื่อมาเยือนถึงจวน ย่อมต้องมีของขวัญแทนคำขอบคุณติดมือมาด้วย ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้นไม่ขาดแคลนสิ่งใด การเย็บถุงหอมด้วยตนเองจึงนับว่าถูกกาลเทศะ ทั้งยังแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจและประณีตบรรจงอีกด้วยทว่านางจางย่อมไม่มีทางยอมให้จี้หานอีเป็นคนได้หน้า จึงสั่งให้จี้หานอีนำถุงหอมออกมา แล้วให้กู้หว่านอวิ๋นเป็นคนนำไปมอบให้แทนจี้หานอีเองก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ไม่ว่าผู้ใดเป็นคนมอบให้ ขอเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยอมรับของขวัญแทนคำขอบคุณชิ้นนี้ก็พอแล้วเวลานี้ เมื่อกู้หว่านอวิ๋นถูกมารดาเรียกขาน ก็รีบหยัดกายลุกขึ้น นำถุงหอมสีน้ำเงินชนิดรูดเชือกปักลวดลายของมงคลไปมอบให้ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น พร้อมกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “ถุงหอมใบนี้ข้าน้อยเป็นคนเย็บเองกับมือเจ้าค่ะ ด้านในบรรจุเครื่องหอมกลิ่นดอกเหมยที่ข้าน้อยปรุงขึ้นเอง ขอฮูหยินผู้เฒ่าลองชมดูว่าถูกใจหรือไม่”บ่าวอาวุโสด้านข้างรีบเข้าไปรับมาประคองส่งให้ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพลางยิ้มกล่าว “ฮูหยินผู้เฒ่ารีบดูฝีเข็มนี้สิเจ้าคะ บ่าวไม่เคยเห็นงานปักที่

ความจริงนางคิดว่าแต่งสตรีจากตระกูลเล็กเข้ามาก็ดีเหมือนกัน ปัจจุบันจวนสกุลเสิ่นก็มีอำนาจมากพออยู่แล้ว ไม่เหมาะที่จะเกี่ยวดองกับตระกูลสูงศักดิ์อีก เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ก็ดูเรียบร้อยรู้ธรรมเนียม ขอเพียงบุตรชายชอบพอ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว นางจึงไม่ได้ใส่ใจใบหน้าประจบสอพลอของนางจางอีกนางปรายตามองเสิ่นซื่ออีกครั้ง เห็นเขานั่งนิ่งไม่ยอมพูดจา สุดท้ายก็ต้องพึ่งนางให้เป็นผู้ผลักดัน จึงเอ่ยว่า “นั่งคุยกันตรงนี้ออกจะจืดชืดไปสักหน่อย ไปนั่งเล่นที่สวนดอกเหมยกันเถิด ถือโอกาสเด็ดกิ่งเหมยมาสักสองสามกิ่ง จะได้ให้ข้าชมดูฝีมือจัดดอกไม้ของแม่หนูหว่านด้วย”เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานอย่างสนิทสนม นางจางก็ถึงกับตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก รีบรับคำทันที “เช่นนั้นย่อมดีเลยเจ้าค่ะ”จากนั้นก็หันไปกำชับกู้หว่านอวิ๋นว่า “ประเดี๋ยวเจ้าก็อย่าทำให้ท่านฮูหยินผู้เฒ่าต้องผิดหวังเล่า”ภายในใจกู้หว่านอวิ๋นประหม่าเป็นอย่างยิ่ง คำเรียกขานแม่หนูหว่านอย่างสนิทสนมของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเมื่อครู่ ทำให้นางรู้สึกราวกับว่าตนเองได้ก้าวเท้าเข้าไปในจวนสกุลเสิ่นแล้วครึ่งก้าวนางลอบชำเลืองมองไปทางท่านโหวเสิ่นอีกครั้ง

เมื่อกู้หว่านอวิ๋นได้ฟังคำอธิบาย ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจก็เบาบางไปไม่น้อยนั่นสินะ ท่านโหวเสิ่นกับพี่หญิงเคยรู้จักกันมาก่อน ถ้าจะสนทนากันสักหน่อยย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดนางพยักหน้าแผ่วเบา ก่อนขยับเข้าไปควงแขนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพลางถาม "เช่นนั้นพวกเราจะรออยู่ตรงนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ?"ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจึงตอบกลับไปว่า "ไม่ต้องหรอก พวกเราล่วงหน้าไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปตามพวกเขาทีหลัง"กู้หว่านอวิ๋นขานรับคำหนึ่ง ทว่าเพิ่งออกเดินไปได้เพียงสองก้าว ก็อดเหลียวหลังกลับไปมองทางฝั่งของจี้หานอีอีกปราดหนึ่งไม่ได้จากที่นางมองเห็น ท่านโหวเสิ่นยืนอยู่ตรงหน้าจี้หานอี เรือนร่างสูงใหญ่ของเขานั้นดูราวกำลังโอบกอดนางไว้ในอ้อมอก ภาพนั้นทำเอากู้หว่านอวิ๋นถึงกับรู้สึกริษยาขึ้นมาในใจนางไม่เคยได้เข้าใกล้ท่านโหวเสิ่นเช่นนั้นเลยทางด้านจี้หานอี เมื่อเห็นว่ากลุ่มของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเดินห่างออกไปไกลแล้ว ซ้ำยังเห็นเสิ่นซื่อยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ คล้ายไม่มีทีท่าว่าจะตามไปนางจึงอดเงยหน้าเอ่ยขึ้นไม่ได้ "ยามนี้พวกเราควรตามไปได้แล้วกระมัง"ถึงอย่างไรวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็คงจงใจ

นางเพียงนึกโชคดีที่เมื่อครู่เสิ่นซื่อช่วยยืนบังอยู่เบื้องหน้า จึงไม่มีผู้ใดเห็นภาพที่นางส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา มิเช่นนั้นหากมีคนมาเห็นเข้า ก็ไม่รู้ว่าจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดอันใดขึ้นบ้างและเมื่อได้ยินหญิงรับใช้สูงวัยผู้นั้นเรียกขานตนว่าฮูหยินน้อยเซี่ย นางก็ชะงักไปเล็กน้อย หรือว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังไม่ทราบเรื่องที่นางหย่าขาดแล้วกันนะทว่าขณะนี้ก็ไม่ใช่เวลามาขบคิดเรื่องนี้ จี้หานอีจึงกล่าวกับบ่าวอาวุโสด้วยน้ำเสียงสำรวมกิริยา “ประเดี๋ยวจะตามไปเจ้าค่ะ”หญิงรับใช้สูงวัยผู้นี้เป็นคนสนิทที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น แม้จะเป็นเพียงบ่าวไพร่ แต่ก็ถือว่ามีหน้ามีตาในจวนอยู่พอสมควรเสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอี ครั้นเห็นนางย่อกายทำความเคารพตนอีกครั้ง เป็นเชิงบอกกล่าวว่าจะขอตัวไปก่อน เขาก็เพียงเม้มริมฝีปากนิ่งเงียบ ดวงตาอันมืดมิดและเย็นชาคู่นั้น ทอดมองจี้หานอีผู้หลุบตาลงแล้วหมุนตัวเดินจากไปหญิงรับใช้สูงวัยผู้นั้นให้สาวใช้อีกคนคอยนำทางจี้หานอี ก่อนจะรีบหันมากล่าวกับเสิ่นซื่อด้วยเสียงแผ่วเบาและนอบน้อม “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่าในสวนดอกเหมยนั้นหลงทางได้ง่าย จึงให้ท่านโหวช่วยนำทางคุณหนู