ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 371 - 챕터 380

จี้หานอีรู้ดีว่าสกุลเซี่ยให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากที่สุด นายท่านใหญ่และนายท่านรองแห่งสกุลเซี่ยล้วนเป็นบัณฑิตที่สอบได้ตำแหน่งจิ้นซื่อจนได้เข้ารับราชการ ลึก ๆ แล้วพวกเขาย่อมรักหน้าตารักศักดิ์ศรี กระทั่งเซี่ยอวี้เหิงเองก็ยังห่วงภาพลักษณ์ของตนเช่นกันฟังจากคำพูดของเสิ่นฉางหลิง สกุลเซี่ยคงวางแผนปล่อยให้หลี่หมิงโหรวอดตายไปเองเงียบ ๆ จากนั้นค่อยกลบเกลื่อนเรื่องราวนี้ให้ผ่านพ้น แต่เรื่องนี้กลับบานปลายไปถึงสำนักตรวจการจนผู้คนล่วงรู้กันทั่วเสียก่อนพลันนึกถึงวันที่บังเอิญพบเซี่ยจิ่นมาตามนางให้กลับไป ก็ไม่รู้เลยว่าฝ่ายนั้นกำลังวางแผนอันใดไว้อีกเมื่อกู้หว่านอวิ๋นซึ่งติดตามอยู่ข้างกายจี้หานอีได้ฟังคำบอกเล่าของเสิ่นฉางหลิง ก็อดยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึงไม่ได้พลางกล่าว "ที่พี่หญิงยอมหย่าขาดจากคุณชายใหญ่เซี่ยไม่ใช่เพราะญาติผู้น้องคนนั้นหรอกหรือเจ้าคะ แล้วเหตุใดญาติผู้น้องคนนั้นถึงวางยาคุณชายใหญ่เซี่ยเช่นนั้นเล่า"การที่หลี่หมิงโหรวกระทำเช่นนี้นับว่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับจี้หานอีนางจางที่อยู่ด้านข้างพลันกล่าวแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง "นางจะทำไปเพื่อสิ่งใดได้อีก ก็เพื่อให้หานอีแต่งเข้ามาสา

รอจนเสียงของกู้หว่านอวิ๋นดังขึ้น เสิ่นซื่อถึงค่อยตวัดสายตาไปมองใบหน้าของกู้หว่านอวิ๋นผู้กำลังยืนก้มหน้าหลบตาอย่างว่านอนสอนง่ายอยู่ตรงหน้าเขาเพียงปราดเดียวชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก ไม่ได้ตอบรับคำใดในเวลาเดียวกันนี้ ฮูหยินใหญ่เสิ่นนางไป๋ก็กำลังเดินมาจากทางเดินอีกสายหนึ่ง เมื่อเห็นคนสกุลกู้ จี้หานอี และเสิ่นซื่อยืนอยู่ด้วยกันแต่ไกล นางก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาพร้อมแย้มยิ้มกล่าว "ข้าก็ว่าเหตุใดถึงยังไม่มาเสียที ที่แท้ก็มายืนสนทนากันอยู่ตรงนี้เอง" ตอนที่นางไป๋กล่าวขึ้น ก็อดเหลือบมองเสิ่นซื่อปราดหนึ่งไม่ได้ครั้นเห็นกู้หว่านอวิ๋นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นซื่อ และเมื่อครู่ก็คล้ายพวกเขากำลังพูดคุยสิ่งใดกันอยู่นางรู้ดีว่าน้องสามีผู้นี้ ปกติแล้วก็เหมือนกับสามีของตน มักให้ความสำคัญกับหน้าที่การงานเป็นหลัก ช่วงกลางวันแทบไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาในจวน แต่วันนี้เขากลับอยู่ที่นี่เมื่อหวนนึกว่าคราวก่อนก็เป็นเช่นนี้ นางพลันรู้สึกว่าการตัดสินใจของตนเองนั้นถูกต้องยิ่งนักเรื่องการเชิญคนสกุลกู้มาในครั้งนี้ นางไม่ได้ถามความเห็นชอบจากฮูหยินผู้เฒ่าก่อน เพียงคิดอยากทำเรื่องที่ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเบิกบานใจ ในเมื่อครา

ตอนนี้ยังอยู่ข้างนอก เสิ่นซื่อกลับดันร่างนางมาติดอยู่ตรงนี้ จี้หานอียิ่งตระหนักดีว่าไม่อาจคิดฟุ้งซ่านเด็ดขาดแต่ถึงนางจะคิดเช่นนั้น ก็ไม่อาจต้านทานปฏิกิริยาของร่างกายอยู่ดี ทั้งยังหวนนึกไปถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา จึงไม่กล้าสบตาเสิ่นซื่อ กระทั่งปลายจมูกยังรู้สึกร้อนผ่าวจนมีเหงื่อผุดซึมขึ้นมาเล็กน้อยเสิ่นซื่อก้มหน้ามองจี้หานอีผู้ถูกตนดันร่างไปติดกำแพง นางก้มหน้า หลบสายตาไปทางอื่น บนร่างสวมใส่อาภรณ์สีชมพูลายกิ่งบุปผา วันนี้บนใบหูประดับด้วยต่างหูเตี่ยนชุ่ยสีฟ้าฝังมุก ต่างหูคู่นั้นแกว่งไกวแผ่วเบาอยู่บนติ่งหูที่ทั้งขาวผ่องและแดงระเรื่อ บริเวณคิ้วเรียวแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายมีเสน่ห์ดุจสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ดูเลือนลางทว่ากลับแฝงความนุ่มนวลบริสุทธิ์ ไม่ต่างไปจากสายฝนซึ่งซ่อนตัวอยู่ในดวงตาอันหลุบต่ำของนางกลิ่นหอมกรุ่นโชยพัด ขณะจ้องมองรอยฟันจาง ๆ บนริมฝีปากอวบอิ่ม ตลอดจนพวงแก้มที่ขับสีแดงเรื่อ เสิ่นซื่อถึงกับรู้สึกคอแห้งผาก ทว่าแววตากลับดูลึกล้ำเย็นชา สุ้มเสียงแหบพร่าแฝงความเคร่งขรึม "นี่เจ้ากับฉางหลิงแอบไปมาหาสู่กันงั้นหรือ?"จี้หานอีไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเสิ่นซื่อถึงได้ถามเช่นนี้ นางกับคนผู

เสียงของจี้หานอีนั้นแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนหวานคล้ายมนตร์สะกดอันเย้ายวนใจ เสิ่นซื่อปรือตาขึ้น ทอดสายตามองดวงตากระจ่างใสที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของนาง ภายใต้คอเสื้อสีขาวที่ซ้อนอยู่ใต้เสื้อคลุมสีชมพู เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ รอยฟันบนริมฝีปากสีชาดยังคงปรากฏให้เห็นเลือนลาง คิ้วตางดงามดั่งสายน้ำ เรือนผมที่เกล้ามวยอย่างเรียบง่ายตกแต่งด้วยเครื่องประดับเพียงไม่กี่ชิ้น ยิ่งทำให้นางดูบอบบางน่ารังแกปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อย หมายเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าจี้หานอี แต่สุดท้ายกลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศชายหนุ่มรู้ดีว่ายามอยู่ต่อหน้าจี้หานอี ตนเองมักไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ หากได้สัมผัสใบหน้าที่เขาเฝ้าคะนึงหาตลอดเวลา เขาจะกระทำสิ่งใดลงไปบ้าง กระทั่งตัวเขาเองก็ยังไม่อาจควบคุมเสิ่นซื่อหลุบตาลง ลดฝ่ามือที่ยันอยู่ข้างกายจี้หานอีลงมาทิ้งไว้ข้างตัว ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ข้าไม่เป็นไร เจ้าเดินตรงไปตามทางสายเล็กเถิด วางใจได้ ที่นี่ไม่มีผู้ใดเข้ามาหรอก”จี้หานอีได้ยินเสียงของเสิ่นซื่อ ทว่ากลับไม่ได้เดินออกไปในทันที นางมองเขาด้วยความกังวลเล็กน้อย “แต่ท่าน...”สีหน้าของเสิ่นซื่อดูไม่สู้ดีนัก...เสิ่นซื่อป

จี้หานอีช้อนตาขึ้นมอง ริมฝีปากประดับรอยยิ้มบางเบาก่อนกล่าว “พี่น้องทุกท่านล้วนมีความรู้กว้างขวาง อ้างอิงหลักฐานจากตำราและเกร็ดพงศาวดารได้อย่างละเอียด ทั้งยังกล่าวได้ครอบคลุมนัก ข้าฟังแล้วก็นับว่าได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง ไม่มีข้อคิดเห็นอื่นใดเพิ่มเติมแล้ว”หลังจากนั้น สุ้มเสียงอันนุ่มนวลของจี้หานอีก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แต่ข้ากลับนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่ข้าช่วยท่านพ่อจัดห้องหนังสือ เคยเห็นฉบับคัดลอกของบันทึกโบราณแห่งแดนทักษิณม้วนหนึ่ง ในนั้นมีบทกวีที่กล่าวถึงงานเลี้ยงสุราสวนจินกู่พอดี เพียงแต่ถ้อยคำที่ใช้นั้นเรียบง่าย แตกต่างจากบทความอื่น ๆ ที่เคยกล่าวถึงอยู่บ้าง”“ข้าคิดว่ารสนิยมในแต่ละยุคสมัยย่อมต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความชื่นชอบของผู้คัดสรรเป็นหลัก ที่น้องหญิงทุกท่านกล่าวมาล้วนดีเยี่ยมทั้งสิ้น”ทันทีที่จี้หานอีกล่าวจบ ภายในห้องก็พลันเงียบงันไปชั่วขณะประโยคที่ว่ารสนิยมในแต่ละยุคสมัยย่อมต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความชื่นชอบของผู้คัดสรรเป็นหลักนั้น นับเป็นประโยคที่เฉียบแหลมและกระแทกใจยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงบันทึกโบราณแห่งแดนทักษิณซึ่งเป็นตำราที่หาคนศึกษาน้อยนัก อย