جميع فصول : الفصل -الفصل 400

เมื่อปลายนิ้วของเสิ่นซื่อสัมผัสลงบนริมฝีปากของจี้หานอี ร่างของจี้หานอีก็สั่นสะท้านแผ่วเบา ในใจแทบอยากจะหาซอกหลืบแทรกกายหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ นางหลุบตาลง ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำไปตามเรื่องตามราว ดวงตาจ้องมองลายนกจาบฝนที่ดูมีชีวิตชีวาตรงชายแขนเสื้อ ก่อนอ้อมแอ้มกล่าว “ก็ไม่ได้กลัวผู้ใดแย่งหรอกเจ้าค่ะ...”เวลานี้เสิ่นซื่อนั่งอยู่ข้างกายนาง ชายเสื้อคลุมของเขาถึงขั้นแนบชิดติดกับอาภรณ์ของนาง ทำเอาจี้หานอีแทบอยากจะหนีลงจากรถม้าไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดเสิ่นซื่อปรายตามองอากัปกิริยาของจี้หานอี ครั้นเห็นริ้วรอยแดงซ่านบนใบหูขาวผ่อง หว่างคิ้วและดวงตาที่มักเย็นชาอยู่เป็นนิจของเขาก็พลันปรากฏรอยยิ้มบางเบาริ้วรอยแดงเรื่อจากความขวยเขินบนร่างนาง ช่างไม่ต่างไปจากกลิ่นหอมกรุ่นอันนุ่มนวลจากเรือนกาย ล้วนชวนให้ผู้คนลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นขณะนี้ทั้งสองนั่งแนบชิดกันยิ่ง หางตาของเสิ่นซื่อล้วนจับจ้องอยู่แต่เพียงจี้หานอีเท่านั้นปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อย ไออุ่นยามสัมผัสริมฝีปากจี้หานอีเมื่อครู่คล้ายยังคงหลงเหลืออยู่บนปลายนิ้วจี้หานอีพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากกับเสิ่นซื่อก่อน “ใต้เท้าเสิ่น ส

จี้หานอีรับฟังคำพูดของเสิ่นซื่อด้วยความเหม่อลอย ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินลงบนใบหน้านาง น้ำเสียงที่หนักแน่นมั่นคงนั้นปัดเป่าความว้าวุ่น ความสับสน และความอ้างว้างของนางไปหมดสิ้น ทำให้นางเผลอจ้องมองดวงตาของเขาแล้วพยักหน้าตอบรับโดยไม่รู้ตัวสายลมยามค่ำคืนพัดม่านรถม้าสะบัดไหว แสงสลัวสาดส่องลงบนร่างของคนทั้งสอง ครั้นจี้หานอีถูกสายลมเย็นพัดผ่านกาย ก็ถึงเพิ่งตระหนักว่ายามนี้ท่วงท่าระหว่างนางกับเสิ่นซื่อนั้นช่างล่อแหลมยิ่ง นางถูกเขากักตัวไว้ในมุมแคบ ตรงหน้ามีเพียงแผงอกกว้างของเสิ่นซื่ออยู่เท่านั้นจี้หานอียังไม่คุ้นชินกับความคลุมเครือ เช่นเดียวกับความใกล้ชิดถึงเพียงนี้แม้นางจะตอบตกลงแต่งงานกับเขา แต่นางก็หาได้มีความคิดมักใหญ่ใฝ่สูงเกินตัวไม่ นางเพียงปรารถนาจะช่วยเหลือเขาตามหน้าที่อย่างเจียมตน พยายามทำตัวให้คู่ควรกับฐานะภรรยา ไม่ก่อความวุ่นวายให้เขาต้องลำบากใจจี้หานอีขยับกายยุกยิก แต่กลับไม่รู้ว่าจะบอกให้เสิ่นซื่อลุกขึ้นอย่างไรหลังอยู่ในท่วงท่านั้นเนิ่นนาน เสียงแหบพร่าของเสิ่นซื่อก็ดังขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง “กลับไปแล้วก็อย่าได้คิดมาก ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ขอเพียงมีข้าอยู่ เจ้า

จี้หานอีจ้องมองดวงตาของป้าสะใภ้ใหญ่ นัยน์ตาที่มักอ่อนโยนอยู่เสมอทว่าบัดนี้กลับสงบนิ่งดุจผิวน้ำ นางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "ข้าจำได้ว่ารถม้าของสกุลกู้ก็เป็นเพียงรถม้าธรรมดาทั่วไป ซ้ำยังไม่ได้แขวนป้ายบอกชื่อตระกูลไว้ แล้วเหตุใดคนของสกุลเซี่ยถึงได้เจาะจงตามรถม้าของป้าสะใภ้ใหญ่มาได้เล่าเจ้าคะ?""พอมาถึงหน้าประตูเรือน คนสกุลเซี่ยลงจากรถม้า ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ไม่ทันสังเกตเห็น กลับมาบังเอิญรู้ตัวเอาตอนที่ประตูเปิดรับพวกนางเข้ามาแล้วงั้นหรือ?""ในเมื่อป้าสะใภ้ใหญ่ทำไปแล้ว จะมาอธิบายไปเพื่อสิ่งใดกัน"เมื่อนางจางได้ฟังถ้อยคำของจี้หานอี สีหน้าก็พลันแข็งค้างไปในทันทีดวงตาของจี้หานอีนั้น แม้จะดูอ่อนเยาว์ ทว่ากลับคล้ายมองทะลุไปเสียทุกสิ่ง ถ้อยคำที่นางกล่าวออกมา ต่อให้น้ำเสียงจะแผ่วเบาราวกระซิบ แต่ก็ไม่ได้ไว้หน้าผู้คนแม้แต่น้อยเป็นการฉีกกระชากหน้ากากจอมปลอมให้ขาดสะบั้นเพราะนางจางเป็นคนพาคนสกุลเซี่ยเหล่านั้นมาเองจริง ๆเนื่องจากนางไม่อยากให้บุตรชายต้องมาลุ่มหลงจี้หานอีอีกต่อไป ถึงขั้นยอมทิ้งอนาคตเพื่อจี้หานอี และดึงดันจะไปที่อำเภอเว่ยเซี่ยนให้จงได้นางอยากให้คนสกุลเซี่ยพาตัวกาลกิณีผู้นี้กลับไป บุตร

จี้หานอีคร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับเซี่ยจิ่นเซี่ยจิ่นผู้นี้เป็นคนโอหัง ย่อมทนรับความขุ่นเคืองไม่ได้แม้แต่นิด ซ้ำหลายปีนี้ยังอาศัยอำนาจบารมีในมือของลู่หยวนจนเคยตัวกับการถูกผู้คนประจบสอพลอ นิสัยใจคอจึงยิ่งจองหองมากขึ้นทุกทีหากตนเองต้องมาทุ่มเถียงกับนางจริง ๆ เกรงว่าคงต้องเสียเวลาไปกับเรื่องนี้ทั้งช่วงบ่ายแน่จี้หานอีแทบไม่อยากปรายตามองเซี่ยจิ่นอีกแล้วในเมื่อวันนี้คนของสกุลเซี่ยดั้นด้นมาหาถึงที่นี่ ย่อมต้องมีเรื่องขอร้องนางอย่างแน่นอน นางจึงไม่ได้รู้สึกร้อนใจอันใดพลันหวนนึกไปถึงเรื่องราวของสกุลเซี่ยที่ได้ยินมาจากเสิ่นฉางหลิงเมื่อวานนี้ ก็ได้แต่คิดในใจว่าล้วนเป็นเวรกรรมตามสนองทั้งสิ้นจี้หานอีเองก็เป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ภายในใจจึงยังคงรู้สึกสะใจอยู่บ้างเมื่อเซี่ยจิ่นเห็นท่าทีของจี้หานอีก็ยิ่งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง นางนั่งตัวตรงอยู่ฝั่งตรงข้ามพลางแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนพูดว่า "ยามนี้เจ้าช่างวางมาดใหญ่โตดียิ่ง หากวันใดถูกจับโยนเข้าคุกหลวงขึ้นมา ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะยังใจเย็นเช่นนี้ได้อีกหรือไม่"เมื่อจี้หานอีได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงชะงักมือไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองความยโสบนใบหน้าเซี

เมื่อเสียงของจี้หานอีจางหายไป ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนานเซี่ยจิ่นนึกไม่ถึง และนางหลินเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันเซี่ยจิ่นรู้สึกว่าด้วยสถานการณ์ของจี้หานอีเวลานี้ การได้กลับไปอยู่ในจวนสกุลเซี่ยอีกครั้งก็นับเป็นบุญหัวของนางแล้วมีสตรีที่ผ่านการหย่าร้างสักกี่คนกันจะได้แต่งงานใหม่?นางหลินรู้สึกว่าเหตุผลที่จี้หานอีเคยเจียมตัวและปรนนิบัตินางอย่างนอบน้อมมาตลอดนั้น ย่อมเป็นเพราะอีกฝ่ายอยากอยู่ในสกุลเซี่ย ในเมื่อนางอยากรั้งอยู่ในสกุลเซี่ย บัดนี้ตนเองอุตส่าห์หยิบยื่นโอกาสให้แล้ว จี้หานอีก็เพียงต้องไหลตามน้ำไปเท่านั้นเวลานี้สถานการณ์ของนางหลินในสกุลเซี่ยช่างยากลำบาก อำนาจจัดการจวนในมือถูกฮูหยินผู้เฒ่าริบคืน ซ้ำสามีก็ยังส่งจดหมายมาตำหนิ กระทั่งขู่ว่าจะหย่าขาด ทำเอานางต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนมาตลอดหลายวันตอนนี้มีเพียงรับตัวจี้หานอีกลับไปเท่านั้น นอกจากจะช่วยสยบข่าวลือแล้ว ก็ยังทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างหวนคืนสู่สภาวะปกติได้อีกด้วยขณะนี้ ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือ หาว่านางใจจืดใจดำปฏิบัติต่อลูกสะใภ้อย่างเลวร้าย ทั้งที่มีสัญญาในอดีตแต่กลับยังบังคับให้บุตรชายรับอนุภรรยา ซ้ำยังลื