All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 381 - Chapter 390

ใบหน้าของเสิ่นซู่อี๋ประดับด้วยรอยยิ้มแฝงความนัย ในใจนั้นกระจ่างแจ้งต่อทุกสิ่งอากัปกิริยาและท่าทีของกู้หว่านอวิ๋นเมื่อครู่ ดูอย่างไรก็ไม่คล้ายคนที่มีความสามารถในการแต่งกวีแม้แต่น้อยในขณะที่จี้หานอีทำให้นางเลื่อมใส ทว่าตอนนี้นางกลับนึกสงสัยว่าบทกวีที่กู้หว่านอวิ๋นแต่งขึ้นนั้นเป็นฝีมือของเจ้าตัวจริงหรือไม่ เพราะท่าทางของกู้หว่านอวิ๋นเมื่อครู่ดูแปลกประหลาดเกินไป ไร้ซึ่งความสง่า ซ้ำยังดูลุกลี้ลุกลนตลอดเวลาแต่นางก็เพียงยิ้มบางเบา ไม่คิดฉีกหน้าผู้ใดให้เสียกิริยา ขณะกล่าวเสียงแผ่ว "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่หญิงจี้ก็รีบไปเถิด"หลังจี้หานอีเดินจากไป หลี่ซู่อวี้ก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างกายเสิ่นซู่อี๋ พร้อมกล่าวถึงข้อสันนิษฐานที่ว่าจี้หานอีแอบช่วยกู้หว่านอวิ๋นแต่งกวีก่อนถามต่อ "คุณหนูกู้ผู้นั้นมีภูมิหลังเช่นไรกันแน่ เหตุใดถึงได้ดูไร้ราศีไม่เหมาะกับงานชุมนุมเช่นนี้สักนิด?"เสิ่นซู่อี๋คลี่ยิ้มโดยไม่กล่าวสิ่งใด นางเคยได้ยินมารดาบอกว่าท่านย่าถูกตาต้องใจกู้หว่านอวิ๋น เกรงว่าคงอยากให้กู้หว่านอวิ๋นมาเป็นภรรยาของท่านอาห้ากระมังเมื่อหลายวันก่อน มารดายังกังวลอยู่เลยว่า หากในวันหน้าท่านอาห้าแต่งภรรยาแ

เสียงสนทนาค่อย ๆ ห่างออกไป กู้หว่านอวิ๋นยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ แววตาตื่นตระหนกตกใจ หยดน้ำตาร่วงเผาะลงมาอีกระลอกในเวลาเพียงไม่นานมิน่าเล่า เหตุใดนางถึงได้รับเทียบเชิญจากจวนสกุลเสิ่นช่างน่าขันนักที่นางอวดเก่งเพียงเพราะอยากได้รับความโปรดปรานจากจวนสกุลเสิ่น สุดท้ายกลับกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนเย้ยหยันเช่นนี้นางหมุนตัวกลับด้วยความรู้สึกสับสน ตัวคนซวนเซไปหลายก้าว แทบล้มพับลงไปกองกับพื้นตอนที่จี้หานอีเห็นกู้หว่านอวิ๋น ก็พบว่าใบหน้าของญาติผู้น้องมีแต่คราบน้ำตา ขอบตาแดงก่ำเมื่อจี้หานอีเห็นกู้หว่านอวิ๋นตกอยู่ในสภาพนี้ ก็ไม่อยากซ้ำเติมอีก เพียงก้าวไปขวางหน้ากู้หว่านอวิ๋นไว้พร้อมกระซิบเตือน “ที่นี่คือจวนสกุลเสิ่น บ่าวไพร่โดยรอบล้วนกำลังมองมาที่พวกเรา การที่เจ้าร้องไห้วิ่งหนีออกมาจากเรือนเซียวเซียงเช่นนั้น ย่อมไม่พ้นสายตาผู้คน สุดท้ายพวกเขาก็จะคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ไม่ว่าเมื่อครู่จะพบเจอเรื่องใดมา พวกเราก็จงทำตัวให้เยือกเย็นเข้าไว้ เดินออกไปให้เหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเถิด”“ข้าจะให้บ่าวอาวุโสนำทางพวกเราไปหามารดาเจ้า หลังคารวะอำลาฮูหยินใหญ่เสิ่นเรียบร้อยก็รีบกลับกันดีกว่า”แต่ขณะนี้ กู้หว่านอ

จี้หานอีจึงบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในงานชุมนุมบทกวีเมื่อครู่คร่าว ๆ ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วเบา “เรื่องในงานชุมนุมบทกวีวันนี้เกิดขึ้นกะทันหันไปบ้างจริง ๆ น้องหญิงสามร่างกายไม่สู้ดีทำให้คุณหนูทุกท่านต้องหมดสนุก ซ้ำยังกลับออกมาด้วยความเร่งรีบ จึงไม่ทันได้กล่าวขออภัยและอำลาพี่น้องทุกคน รบกวนคุณชายสามช่วยนำความไปบอกกล่าวแก่คุณหนูสามเสิ่นด้วยเถิดว่า เรื่องในวันนี้ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น หากจำเป็น คราวหน้าพวกเราจะมาขออภัยถึงที่จวนอีกครั้งเจ้าค่ะ”นางเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นฉางหลิง “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียง รบกวนคุณชายสามช่วยออกหน้าแทนข้ากับน้องหญิงสามที อย่าได้ให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปนะเจ้าคะ แล้วข้ากับน้องหญิงสามจะซาบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้ยิ่งนัก”แม้เสิ่นฉางหลิงคล้ายเป็นคนพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของเสิ่นซู่อี๋ คำพูดของเขาย่อมมีน้ำหนักแน่นอนหลังเสิ่นฉางหลิงได้ฟังถ้อยคำของจี้หานอี ก็คิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ประกอบกับเมื่อเห็นจี้หานอีย่อกายทำความเคารพอยู่เบื้องหน้าตน ดวงตาคู่นั้นหลุบต่ำลง วงหน้าขาวผ่องโดดเด่นท่ามกลางเงาไม้ที่สาดส่องลงมา

เสิ่นฉางหลิงรับฟังด้วยความอึดอัดใจ ใบหน้าแข็งค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่รู้จะพูดคำใดอยู่ดีเสิ่นซื่อมองดูสีหน้าของเสิ่นฉางหลิง พลางขยับเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพร้อมจ้องมองอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ "อีกอย่าง นางกำลังจะหมั้นหมายแล้ว หากเจ้าชอบนางจริง ก็อย่าไปหาเรื่องให้นางต้องเดือดร้อนเลย""มิเช่นนั้น ข้าจะให้เจ้าออกจากเมืองหลวงไปจริง ๆ แน่"เสิ่นฉางหลิงมองเสิ่นซื่อด้วยความตกตะลึง "แม่นางจี้จะหมั้นหมายกับผู้ใดหรือขอรับ?"เสิ่นซื่อปรายตามองเสิ่นฉางหลิงปราดหนึ่ง “เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง แต่ข้าจะไปบอกผู้บังคับบัญชาเจ้าไว้ ภายหน้าห้ามอนุญาตให้เจ้าลางานโดยง่ายอีก หากเวลานี้เจ้ายังไม่ยอมกลับค่าย ข้าจะเรียกบิดาเจ้ามาแน่"เมื่อเสิ่นซื่อกล่าวจบ ก็ไม่ได้ปรายตามองเสิ่นฉางหลิงอีก เขาเดินผ่านหน้าหลานชายไปในทันใด ทิ้งให้เสิ่นฉางหลิงยังคงยืนจมอยู่ในความตื่นตระหนกเพียงผู้เดียวทางฝั่งของจี้หานอีเมื่อก้าวขึ้นรถม้า นางจางก็รีบถามทันที "พูดคุยกันเรียบร้อยแล้วหรือไม่?"จี้หานอีพยักหน้า "ไม่น่ามีปัญหาแล้วเจ้าค่ะ"เมื่อนางจางได้ยินคำตอบของจี้หานอี ในใจถึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง สุดท

นางกัดไปหนึ่งคำ ขนมนุ่มลิ้น ไม่หวานจัด ทว่าอร่อยเลิศล้ำจนอดถามเสิ่นซื่อไม่ได้ "นี่คือขนมอันใดหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบางเบา เพียงตอบว่า "หากเจ้าชอบ คราวหน้าข้าจะนำมาให้อีก"จี้หานอีมองเขาด้วยความเกรงใจ "จะให้รบกวนใต้เท้าเสิ่นบ่อยครั้งคงไม่ดีนักเจ้าค่ะ"สายตาของเสิ่นซื่อทอดมองผงแป้งสีขาวที่เลอะอยู่ตรงริมฝีปากของจี้หานอี ขณะรับฟังน้ำเสียงแผ่วเบา และจับจ้องดวงตางดงามของนางพลางกล่าว "ข้างนอกไม่มีขายหรอก"เพียงประโยคเดียวก็ทำเอาจี้หานอีถึงกับหมดคำจะกล่าว นางหาถ้อยคำใดมาสนทนาต่อไม่ได้ จึงได้แต่ก้มหน้ากัดขนมกินไปอีกคำจี้หานอีทานติดต่อกันถึงสองชิ้น เพียงไม่นานขนมในกล่องก็เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้นจี้หานอีรู้สึกเกรงใจจนไม่กล้าหยิบกินต่อขณะที่นางกำลังจะพูดบางอย่างเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนใจระหว่างตนเองกับเสิ่นซื่อ กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้กฤษณาก็โชยมาอีกระลอก ครั้นได้สติกลับคืน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือปลายนิ้วของเสิ่นซื่อซึ่งยื่นมาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากนางปลายนิ้วของเขาคีบขนมชิ้นนั้น คล้ายตั้งใจจะป้อนนางจี้หานอีชะงักงัน เอนกายไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แต่มือของเสิ่นซ