ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 421 - チャプター 430

ขณะจี้หานอีก้าวขึ้นรถม้า เสิ่นซื่อก็กำลังเอนกายพิงพนักที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ด้านในร่างสูงใหญ่ดูสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาและสูงศักดิ์เงยขึ้นมาเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟจากตะเกียงทองแดงรูปดอกบัวที่สว่างวูบวาบ สีหน้าของเขาแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าบางเบา แม้มองเห็นไม่ชัดนัก แต่ก็คล้ายขับเน้นให้ดูสูงส่งยิ่งขึ้นแสงสว่างภายในรถม้านั้นมืดสลัว มืดเสียจนแทบมองลวดลายบนเสื้อผ้าไม่ชัดสายตาของจี้หานอีทอดมองไปยังตะเกียงบนโต๊ะ ช่องเปิดของตะเกียงทองแดงนั้นเล็กนิดเดียว คาดว่าเสิ่นซื่อคงตั้งใจหรี่ไฟลงเพื่อหลับตาพักผ่อนหลังจี้หานอีเดินขึ้นมา เสิ่นซื่อก็ยังไม่กระดุกกระดิก นางจึงเรียกเขาด้วยเสียงแผ่วเบา "ใต้เท้าเสิ่น?"เสิ่นซื่อส่งเสียงรับคำในลำคอ ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงทุ้มต่ำ "หานอี มานั่งข้างข้าสิ"ความจริงภายในรถม้านอกจากที่ว่างข้างกายเสิ่นซื่อแล้ว ก็ไม่มีที่อื่นให้นั่งได้อีกจี้หานอีพลันนึกถึงรถม้าคันก่อน ๆ ของเสิ่นซื่อซึ่งมักจะกว้างใหญ่ มีเก้าอี้ยาวให้นั่งทั้งสองฝั่ง แล้วเหตุใดบัดนี้ถึงไม่ใช้รถม้าคันใหญ่เช่นนั้นแล้วเล่าผนวกกับเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยของเขา ก็ทำเอาจี้หานอีอดชำเลืองมองลูกกระเดื

เสิ่นซื่อกอดจี้หานอีอยู่เนิ่นนานกว่าจะหยัดกายลุกขึ้นเมื่อเขายืดกายยืนตรง ริมฝีปากก็พลันเฉียดผ่านข้างใบหูของจี้หานอี ซึ่งพอดีตรงนั้นเป็นจุดที่นางอ่อนไหว จึงอดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้เมื่อครู่ขณะถูกเสิ่นซื่อโอบกอด ด้วยคิดว่าเขากำลังเมามาย ในใจจึงไม่ได้ฟุ้งซ่าน ทว่ายามนี้เมื่อข้างใบหูถูกริมฝีปากของเสิ่นซื่อเฉียดผ่าน ไอร้อนจากลมหายใจของเขารินรดลงมา พวงแก้มของนางจึงร้อนผ่าวในฉับพลัน บังเกิดความสับสนงุนงงจนทำตัวไม่ถูกเสิ่นซื่อสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาอันแสนอ่อนไหวของจี้หานอี จึงลอบคลี่ยิ้มไร้สุ้มเสียง พลางจินตนาการว่าหากเขาลองขบเม้มลงไปตรงนั้น นางจะแสดงท่าทีเช่นไรเขาตั้งตารอคอยยิ่งนักแต่น่าเสียดาย เวลานี้เขายังไม่อาจกระทำเช่นนั้น หาไม่แล้วคงได้ทำให้คนงามตกใจจนหนีเตลิดไปเป็นแน่แขนข้างหนึ่งของเขายันผนังรถม้า แสร้งว่ายังคงเมามาย ขณะกักตัวจี้หานอีไว้ในอ้อมอก พลางก้มหน้าลงปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ข้างใบหูนาง เขาหรี่ตาลง พลางมองดูใบหูขาวผ่องที่ค่อย ๆ กลายเป็นสีชมพูระเรื่อ จากนั้นจึงหลุบตามองแพขนตาที่ทอดต่ำลงของนาง ซึ่งกำลังสั่นระริกด้วยความกระสับกระส่ายสุดท้าย สายตาจึงไปหยุดลงบนปลาย

น้ำเสียงนั้นไพเราะยิ่ง เมื่อจี้หานอีได้ยินจึงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็เห็นเพียงสตรีผู้หนึ่งสวมชุดกระโปรงคอตั้งสีขาวอมชมพูปักลายดอกเป่าเซียง สตรีผู้นั้นมีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ คิ้วตาแลดูงดงามสูงส่ง บนเรือนร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชาบางเบา ทว่ากลับดูสะดุดตาเป็นพิเศษมีคนด้านข้างแนะนำว่า นี่คือท่านหญิงหมิงชางผู้มีศักดิ์เป็นหลานยายของไทเฮา จี้หานอีจึงรีบย่อกายทำความเคารพ ก่อนขยับเข้าไปใกล้นางเพิ่งจะก้าวเข้าไป ซุนเป่าฉยงก็คล้องแขนจี้หานอีพร้อมยิ้มให้ ก่อนรับหน้าที่แนะนำบรรดาคุณหนูผู้นั่งอยู่ตรงนี้ให้นางรู้จักทีละคนจี้หานอีรับฟังพลางกวาดสายตามองโดยรอบ จึงพอจะเข้าใจขึ้นมาแล้วว่า ผู้ที่นั่งอยู่ในศาลาหลังนี้ หากไม่ใช่บุตรีของพระญาติพระวงศ์ ก็ต้องเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ฮองเฮาทรงโปรดปรานเป็นพิเศษ หรือไม่ก็เป็นคุณหนูจากตระกูลที่รู้จักมักคุ้นกับสกุลเสิ่น โดยด้านข้างนั้นก็ยังมีเสิ่นซู่อี๋และหลี่ซู่อวี้ที่เคยพบกันในงานชุมนุมบทกวีที่จวนสกุลเสิ่นเมื่อคราวก่อนนั่งอยู่ด้วยจี้หานอีจึงลุกขึ้นยืนทักทายพวกนางทีละคนฮองเฮาพลันกล่าวกับจี้หานอีว่า "เป่าฉยงร่ำเรียนตำรามาตั้งแต่เล็ก รู้ธรรมเนียมมารยาทเป็นที่สุด

เวลานี้บรรยากาศภายในงานเงียบงันยิ่งจี้หานอีสัมผัสได้ถึงสายตาของหลี่ซู่อวี้ จึงเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยเล็กน้อย ก่อนแค่นยิ้มบางเบา "สายตาของผู้อื่นหาได้สำคัญต่อข้าไม่ อีกอย่าง เรื่องที่ได้ยินจากการบอกเล่าปากต่อปาก จริงเท็จเช่นไรย่อมยากแยกแยะ ในฐานะที่ข้าเองก็เป็นสตรีด้วยกัน จึงไม่ขอวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นส่งเดชดีกว่า"หลี่ซู่อวี้ถึงกับตะลึงงัน ด้วยไม่คิดว่าจี้หานอีจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ บนใบหน้าปราศจากความรู้สึกผิดหรืออาการร้อนตัว ซ้ำยังเหน็บแนมว่านางเป็นพวกหูเบานำเอาคำบอกเล่าลอยลมมาตัดสินผู้อื่นเวลานั้นคุณหนูท่านหนึ่งพลันกล่าวว่า "ที่แม่นางจี้พูดมาก็ไม่ผิดนัก ในเมื่อเป็นเรื่องที่ฟังผู้อื่นเขาเล่ามา หากไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แล้วจะเอามาทำลายชื่อเสียงของสตรีผู้หนึ่งได้อย่างไร"หลี่ซู่อวี้จึงได้แต่กัดฟันกรอดและยอมเลิกราไปในที่สุดซุนเป่าฉยงปรายตามองหลี่ซู่อวี้ปราดหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปแย้มยิ้มเสนอต่อฮองเฮาว่า "งานเลี้ยงชมบุปผาวันนี้ หากมัวแต่ชมดอกไม้เพียงอย่างเดียวก็ออกจะจืดชืดไปสักหน่อย ไม่สู้พวกเรามาประชันกวีร้อยบุปผาโดยใช้ชื่อดอกไม้เป็นหัวข้อดีหรือไม่ ผู้ใดต่อบทกวีไม่ได้ก็ให้ลงโทษด้วยการดื

จี้จิ่งเกิดมาพร้อมรูปโฉมอันหล่อเหลา เรียกได้ว่าเป็นความหล่อเหลาที่โดดเด่นสะดุดตา ซ้ำยังมีกลิ่นอายของความโอหัง และเนื่องจากจี้จิ่งเป็นศิษย์เอกของพ่อตาเขา เมื่อก่อนเขาจึงไว้ใจจี้จิ่งไม่ใช่น้อยทว่าเรื่องราวในครั้งนั้น เมื่อเหลียวซีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ต้องเอาผิด คืนนั้นจี้จิ่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนัก สองมือประคองม้วนฎีกาสำหรับถอดถอนขุนนาง เนื้อหาภายในนั้นชวนให้ผู้คนตื่นตระหนกยิ่งกองทัพถูกยัดเยียดด้วยลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์มากมายจริงดังว่า รวมถึงทายาทของเหล่าขุนนางผู้มีความดีความชอบที่เคยสนับสนุนเขา คนเหล่านี้อาศัยบารมีและผลงานของบรรพบุรุษ โลภมากอยากได้ความดีความชอบจนกระทำการบุ่มบ่าม ไม่ฟังคำสั่งการ ก่อให้เกิดเภทภัยครั้งใหญ่กระทั่งยังมีพวกที่สวมรอยเบิกเสบียงกองทัพ รายงานความดีความชอบเท็จอีกด้วยแต่ในเวลานั้น เขาเพิ่งครองราชย์ได้เพียงห้าปี ยังต้องซื้อใจผู้คน ขุนนางที่จี้จิ่งเขียนฎีกาถอดถอนนั้นมีจำนวนมากเกินไป ประกอบกับสถานการณ์ที่เหลียวซีย่ำแย่เกินเยียวยา หากลงโทษผู้คนเหล่านี้ทั้งหมด เหลียวซีก็จะไร้ซึ่งกำลังพล และทำให้ราชสำนักบังเกิดความสั่นคลอนอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งเห