ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 411 - チャプター 420

ทว่าริมฝีปากก็เพียงเฉียดผ่านเรือนผมนางไปแผ่วเบาเท่านั้น เขายังคงรักษาสติสัมปชัญญะและสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้ ถึงอย่างไรสตรีผู้นี้ก็ต้องตกเป็นของเขาอยู่ดี นางหนีไปไหนไม่พ้นอยู่แล้วดวงตาของเขาดูลึกล้ำยากคาดเดา ชายหนุ่มเก็บงำประกายแห่งความปรารถนาในแววตา ก่อนจะกุมมือนุ่มนิ่มของนางต่อไปตามเดิมหลังกลับมาถึงเรือน จี้หานอีก็ตั้งใจจะลงจากรถม้า แต่เพิ่งหยัดกายลุกขึ้นยืนเท่านั้น มือของนางก็ถูกเสิ่นซื่อคว้าไว้เรียบร้อยแล้วจี้หานอีหันกลับไปมองด้วยความฉงนเสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีอย่างเงียบงันท่ามกลางแสงสลัว ยามนางผละกายห่างออกไป ภายในใจเขากลับบังเกิดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาเขายังไม่อยากให้นางรีบจากไปเช่นนี้ เขายังอยากอยู่ร่วมกับนางให้นานขึ้นอีกนิดเขาอยากให้นางมานั่งคลอเคลียอยู่บนตัก อยากให้นางอิงแอบในอ้อมอก อยากให้ปลายนิ้วอันอ่อนนุ่มของนางลูบไล้แผงอกของเขาไปทีละนิ้ว และยิ่งปรารถนาให้นางโอบกอดรอบลำคอ ก่อนจะมอบจุมพิตอันหอมหวานให้อย่างสนิทสนมแนบแน่นเขาไม่อาจถอนตัวจากความสัมพันธ์ที่สามารถใกล้ชิดนางได้เช่นนี้อีกแล้ว แม้ดูคล้ายยังคงต้องใช้เวลาอีกเนิ่นนานก็ตามฝ่ามือของเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ขอเ

"แต่หากพี่เยี่ยนไม่อยากไปประจำการที่นั่น รวมถึงไม่อยากจากเมืองหลวงไปไหนจริง ๆ ข้าก็ยินดีขอร้องให้ใต้เท้าเสิ่นช่วยเหลือ พี่เยี่ยนจะได้อยู่ที่นี่ต่อไปเจ้าค่ะ"กู้เยี่ยนจ้องมองจี้หานอีด้วยความตกตะลึง ไม่ได้ยินว่านางพูดอะไรหลังจากนั้นอีก รู้แต่เพียงว่าภายหน้านางจะรั้งอยู่ที่นี่ไปอีกนาน ในเวลาที่เขาตั้งใจจะละทิ้งทุกอย่างสำหรับย้ายไปอยู่อำเภอเว่ยเซี่ยนเพื่อตัวนางเองในใจราวกับถูกค้อนเหล็กฟาดกระหน่ำ กู้เยี่ยนแทบทรุดฮวบลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรงปลายนิ้วค่อย ๆ คลายออก เขาเหม่อมองวงหน้าอันอ่อนโยนละมุนละไมของจี้หานอีที่กำลังเงยขึ้นมองตน นางยังคงงดงามดุจบุปผาหยกเนื้ออ่อน ยังคงมีรูปโฉมสะคราญตาดั่งเทพธิดา คนที่เขาหลงรักมาตั้งแต่เล็ก แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน นางกลับบอกว่าอาจต้องแต่งงานกับผู้อื่นแล้วปลายนิ้วสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม กู้เยี่ยนไม่อาจสะกดกลั้นแม้แต่อารมณ์ได้อีก ขณะพึมพำถามจี้หานอี "เพียงเขาบอกว่าจะแต่งกับเจ้า เจ้าก็ตอบตกลง แต่ข้าที่ยอมละทิ้งทุกอย่างได้เพื่อเจ้า เจ้ากลับเอาแต่ปฏิเสธ ในใจเจ้า ข้าเทียบเขาไม่ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"จี้หานอีรีบส่ายหน้า "ในใจข้า พี่เยี่ยนคือคนในครอบครัว และเ

เสิ่นซื่อมองดูมารดาผู้ตกอยู่ในห้วงโทสะ สีหน้ายังคงราบเรียบเป็นปกติ เขาเม้มริมฝีปาก สุ้มเสียงเย็นชาทว่าชัดเจน "จี้หานอีขอรับ"เมื่อเห็นมารดาเบิกตาโต เสิ่นซื่อก็เสริมขึ้นอีกประโยค "บัดนี้นางเป็นบุตรบุญธรรมขององค์หญิงใหญ่หรงชิ่งแล้ว"ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นรู้สึกเพียงว่าตนเองแทบหายใจไม่ทัน เกือบต้องมาสิ้นใจด้วยน้ำมือของบุตรชายอกตัญญูผู้นี้เสียแล้วสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ฮูหยินผู้เฒ่าผู้ใช้ชีวิตอย่างสูงศักดิ์และมีหน้ามีตามาทั้งชีวิต ถึงขั้นต้องคว้าผลเซียงหยวนใกล้มือปาใส่ร่างของเสิ่นซื่อทันที "เจ้าต้องให้แม่อกแตกตายก่อนถึงจะพอใจใช่หรือไม่?!"ผลเซียงหยวนลูกนั้นกระแทกเข้าที่หัวไหล่ของเสิ่นซื่อ ก่อนกลิ้งตกลงไปบนพื้น บังเกิดเสียงดังทึบหนักแน่นเสิ่นซื่อก้มหน้าลงเล็กน้อย หลุบตามองลงบนพื้นสงบนิ่ง น้ำเสียงยังคงเยือกเย็น "ท่านแม่ ชั่วชีวิตนี้ลูกจะแต่งกับนางเพียงผู้เดียว ขอท่านแม่โปรดเมตตาส่งเสริมด้วยขอรับ""มิเช่นนั้นหากสกุลเสิ่นต้องไร้ทายาท ท่านแม่ก็อย่ามาโทษลูกแล้วกัน"ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้แต่ฟังคำตอบของเสิ่นซื่อด้วยความตะลึงลานเพียงชั่วพริบตา โทสะและเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ล้วนมลายหายไปสิ้นสิ่งที

หรงชุนอุทานด้วยความตกใจ ก่อนรีบลดเสียงลงอย่างรวดเร็ว "สมกับเป็นองค์หญิงใหญ่ ช่างใจกว้างยิ่งนัก"จี้หานอีเองก็รู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ช่างมีน้ำใจกว้างขวางจริง ๆ แต่น้ำใจในครั้งนี้ก็อาจมีสาเหตุมาจากเสิ่นซื่อด้วยเช่นกันแต่ผู้คนในจวนเฉิงอันโหวล้วนดูมีเมตตาและเป็นมิตร เห็นทีภายหน้าจี้หานอีก็คงต้องหมั่นไปเยี่ยมเยียนให้บ่อยครั้งนางง่วงงุนจนสัปหงก ขณะกำลังหาวหวอด รั่วหงก็พลันเดินเข้ามารายงานว่าเสิ่นซื่อมาหารั่วหงคือสาวใช้ที่เสิ่นซื่อส่งมาให้ มีหน้าที่คอยรับใช้อยู่นอกห้องของนาง แม้จะกล่าวว่าเป็นสาวใช้แปลกหน้า แต่เพราะเป็นคนที่เสิ่นซื่อส่งมา จี้หานอีจึงไว้วางใจเมื่อจี้หานอีได้ฟังคำรายงานของรั่วหง นางก็ไม่อยากขยับตัวจริง ๆ บนร่างยังคงสวมเพียงเสื้อตัวใน เส้นผมที่เพิ่งแห้งหมาด ๆ ถูกปล่อยให้ยาวสยาย แต่พอคิดได้ว่าการที่เสิ่นซื่อมาหาในเวลานี้ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญเป็นแน่ จึงฝืนใจยันกายลุกขึ้นนั่ง แล้วร้องเรียกหรงชุนให้รีบมาช่วยตนเองสวมเสื้อผ้าด้วยความเกียจคร้านความจริง จี้หานอีเองก็มีเรื่องหนึ่งที่อยากถามเสิ่นซื่อเช่นกันแต่จังหวะนั้น รั่วหงก็พลันกล่าวขึ้นมาอีกครั้งว่า "ใต้เท้าเสิ่นบอกว่าคุณหน

เมื่อจี้หานอีฟังการจัดการของเสิ่นซื่อ คิดดูแล้วก็รู้สึกว่าน่าจะเป็นเช่นนั้นจริง หลังมองเข้าไปในดวงตาอันหนักแน่นของเสิ่นซื่อผู้จัดการทุกสิ่งไว้พร้อมสรรพ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ตอบตกลงพลันนึกถึงเรื่องที่อยากถามเสิ่นซื่อขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ญาติผู้พี่ของข้าน้อยอยากไปอำเภอเว่ยเซี่ยนเจ้าค่ะ แต่ถ้าตอนนี้เขาไม่อยากไปแล้ว ไม่ทราบสามารถไม่ไปได้หรือไม่?”จี้หานอีถามด้วยความระมัดระวังยิ่ง จดหมายที่ส่งให้กู้เยี่ยนเมื่อคราวก่อนยังไม่มีการตอบกลับ จี้หานอีเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขามีความประสงค์เช่นไร ทว่าเรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากนาง นางจึงอยากให้ทุกฝ่ายล้วนพอใจเสิ่นซื่อเลิกคิ้ว หากไม่ใช่เพราะเขาลอบลงมืออยู่เบื้องหลัง ต่อให้กู้เยี่ยนอยากไปเป็นนายอำเภอที่อำเภอเว่ยเซี่ยนจริงก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ เขาเพียงช่วยให้กู้เยี่ยนสมปรารถนาเท่านั้น ย่อมไม่มีทางปล่อยให้กู้เยี่ยนกลับมาแน่นอนเสิ่นซื่อครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนหันไปมองจี้หานอี “นี่เป็นเรื่องของกรมขุนนาง ข้าไม่สะดวกยื่นมือเข้าไปก้าวก่าย”สายตาของเขาตวัดผ่านสีหน้าที่แฝงความผิดหวังเล็กน้อยของจี้หานอี ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แต่หากเ