جميع فصول : الفصل -الفصل 410

หลังนางหลินกับเซี่ยจิ่นเดินออกจากเรือน สีหน้าที่ปั้นแต่งอย่างรักษามารยาทมาตลอดทาง ก็มีอันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเย็นชาทันทีที่ก้าวขึ้นรถม้าเซี่ยจิ่นนั่งอยู่ข้างกายนางหลินขณะกล่าวขึ้นอย่างทนไม่ไหว "จี้หานอีตกต่ำถึงเพียงนี้ ดูเสื้อผ้าที่นางสวมใส่เถิด ล้วนแต่เป็นของเก่าคร่ำครึทั้งสิ้น แล้วนางไปเอาความกล้าหาญจากที่ใดถึงได้พูดจาเช่นนั้น?"นางหลินหรี่ตาลงพลางกล่าวเสียงเรียบ "นางก็เพียงอวดดีโดยไม่รู้สิ่งใด หลงคิดว่าเวลานี้พวกเรากำลังตามง้องอน ปล่อยให้เจอความยากลำบากเสียบ้างก็ดี"กล่าวพลางนางหลินก็ครุ่นคิดเล็กน้อย "ทางฝั่งฮูหยินใหญ่สกุลกู้นั้นยังพอไปมาหาสู่กันได้ ลองคิดหาวิธีให้นางเป็นคนไปเกลี้ยกล่อมดูดีกว่า"เซี่ยจิ่นชะงักเล็กน้อย ก่อนรีบพยักหน้า "วันนี้ดูท่าฮูหยินใหญ่สกุลกู้ก็เหมือนอยากประจบสกุลเซี่ยของเราอยู่เช่นกัน หนทางนี้นับว่าเข้าทีเจ้าค่ะ"ดวงตาของนางหลินพลันฉายแววเย้ยหยัน "พวกตระกูลต่ำต้อยก็เช่นนี้ แค่เราทำดีด้วยเพียงนิดก็แทบจะก้มหัวให้ด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณแล้ว"เซี่ยจิ่นเองก็คลี่ยิ้มเช่นกันทางด้านจี้หานอีเมื่อทอดสายตามองแผ่นหลังของนางหลินเดินกลับออกไป ก็รู้ดีว่านางหลินกับเ

ตอนที่เสิ่นซื่อมาถึง จี้หานอีกำลังฟุบหน้าหลับอยู่บนโต๊ะเตี้ยกลางตั่งเตียงเดิมทีนางกำลังวาดภาพ อาจเป็นเพราะบรรยากาศในช่วงวสันตฤดูชวนให้ง่วงงุน ประกอบกับมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องที่คนสกุลเซี่ยมาเยือนวันนี้ ในใจจึงมีแต่ความว้าวุ่น วาดภาพไปได้ไม่ทันไรจิตใจก็ไม่สงบ สุดท้ายจึงเผลอหลับไปไม่รู้ตัวและเนื่องจากหรงชุนทราบเรื่องที่จี้หานอีจะแต่งงานกับท่านโหวเสิ่น นางจึงถือเอาท่านโหวเสิ่นเป็นว่าที่นายท่านของตน ดังนั้น เมื่อเห็นท่านโหวเสิ่นยืนรอ จึงเชิญให้เขาเข้ามานั่งที่ห้องด้านนอกก่อน แต่พอท่านโหวเสิ่นเลิกม่านเดินทะลุเข้าสู่ห้องด้านใน นางก็ไม่กล้าเข้าไปขัดขวางแล้วเมื่อจี้หานอีถูกหรงชุนปลุกให้ตื่น นางก็ไม่ได้ยินเลยว่าหรงชุนพูดสิ่งใด รู้สึกเพียงภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัว เห็นคล้ายมีเงาร่างดำทะมึนของใครบางคนกำลังขยับเข้ามาใกล้ กระทั่งนางกะพริบตาถี่ ๆ จึงค่อยมองเห็นถนัดตา เป็นเสิ่นซื่อกำลังเลิกม่านผืนหนาเดินเข้ามานั่นเองบนร่างของเสิ่นซื่อยังคงสวมชุดขุนนางสีแดง สีสันอันฉูดฉาดเช่นนี้ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาดุจหยกสลัก ทว่าความหล่อเหลานั้นกลับแฝงไว้ด้วยเสน่ห์เย้ายวน ซ้ำยังดูเย็นชาและสูงศักดิ์จน

ตอนที่เสิ่นซื่อเดินทางกลับ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้วจี้หานอีถูกมารดาสั่งให้ออกไปส่งเสิ่นซื่อด้วยตนเอง และในใจของนางกู้นั้นก็มีความคาดหวังและความเห็นแก่ตัวแฝงอยู่เช่นกันแม้การแต่งงานของทั้งสองคนอาจไม่ได้เกิดจากความรัก แต่นางก็หวังว่าเสิ่นซื่อจะรักลูกสาวนางจากใจจริง และลูกสาวนางก็จะสามารถรักเสิ่นซื่อได้เช่นกันจี้หานอีเดินไปส่งเสิ่นซื่อถึงหน้าประตู ฝีเท้าของเสิ่นซื่อพลันหยุดชะงักลงตรงนั้น เขาก้มหน้าทอดสายตามองจี้หานอี "พรุ่งนี้เช้าข้าจะมารับเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง วันนี้เจ้าก็พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด"จี้หานอีเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย "ไปที่ใดหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบาง "เดี๋ยวเจ้าไปถึงก็รู้เอง"เขามองดูจี้หานอีผู้พยักหน้ารับคำขณะหลุบตาลงต่ำอย่างว่าง่าย สายลมอ่อน ๆ โชยพัดเส้นผมนุ่มสลวยของนางปลิวไสว ใบหน้างดงามนั้นทั้งดูอ่อนโยนและเย้ายวนใจยิ่งนักภายใต้แสงสลัว เขามองดวงตาฉ่ำวาวที่หลุบต่ำ คิ้วเรียวโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว และเนินไหล่ที่ดูน่าทะนุถนอมทว่าก็งดงามชวนมอง ภาพทั้งหมดนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ นึกอยากรวบตัวนางเข้ามากอดให้แน่นเหลือเกินสุดท้าย เขาก็ยกมือขึ้น และภายใต้สา

เสิ่นซื่อวางฝ่ามือทาบทับลงบนหลังมือของจี้หานอีเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทาแผ่วเบาของนาง เสิ่นซื่อก็กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “หานอี เจ้าไม่ต้องประหม่าไปหรอก”จี้หานอีก้มหน้าลง มองดูมือของตนเองที่ถูกเสิ่นซื่อกอบกุมไว้แน่น นางพยักหน้าเบา ๆ พลางส่งเสียงตอบรับในลำคอคำหนึ่งเสิ่นซื่อทอดสายตามองต่างหูที่แกว่งไกวอยู่ใต้ติ่งหูขาวผ่องของจี้หานอี ซึ่งขณะนี้ก็กำลังระอยู่ข้างปลายคางมนงามของนาง ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามฝ่ามือของนางจี้หานอีไม่กล้าเงยหน้ามองเสิ่นซื่อแม้แต่น้อย ปลายนิ้วของเสิ่นซื่อที่กำลังคลึงเค้นอยู่บนฝ่ามือยิ่งทำให้นางตัวแข็งทื่อ การกระทำที่ใกล้ชิดดั่งคนรักกันเช่นนี้ นางไม่เคยพานพบ ทั้งยังดูคล้ายไม่ค่อยสำรวมกิริยาอยู่บ้างนางพลันเกิดความวิงเวียนชั่วขณะ ฝ่ามือชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า ทว่ากลับต้องแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเยือกเย็นเสิ่นซื่อเฝ้ามองใบหน้าที่ขับสีเลือดฝาดของจี้หานอี ขณะคิดไม่ถึงเลยว่านางจะขวยเขินเช่นนี้ หว่างคิ้วและแววตาแฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสา เขาย่อมสัมผัสได้ถึงความชื้นเหงื่อบางเบาบนฝ่ามือนาง ไม่ต่างจากในค่ำคืนนั้นที่นางถูกเขากดร่างขยี้จูบ นางก

จี้หานอีไม่ได้ใช้เวลาคิดนานนัก ตอนเด็กนางมักต่อบทกวีกับบิดาเป็นประจำ เรื่องนี้สำหรับนางจึงไม่ได้ยากเย็นอันใด นางร่ายบทกวีออกมาว่า “คาบดินโคลนเหนื่อยยากสร้างคานงาม ครั้นถึงยามปีกกล้าต่างบินหนี มีเพียงลมวสันต์จำวิถี หวนคืนที่เรือนว่างวันอาวรณ์”ความหมายของการจากลาซ่อนอยู่ในท่อนที่ว่าปีกกล้าต่างบินหนี ส่วนคำว่ารั้งอยู่ก็ซ่อนอยู่ในลมวสันต์จำวิถี แม้ไม่ได้ใช้คำว่าการจากลาหรือการรั้งอยู่ แต่กลับตรงหัวข้อพอดีฉินเช่ออุทานด้วยความทึ่ง อดกระทุ้งแขนเสิ่นซื่อพลางเอ่ยชมไม่ได้ว่า "น้อยคนนักที่จะตอบคำถามท่านย่าข้าได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ นับว่าแม่นางจี้ช่างเก่งกาจโดยแท้"มุมปากของเสิ่นซื่อยกตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาทอประกายอ่อนโยนแท้จริงคำถามนี้ไม่ได้ยากสำหรับจี้หานอี สิ่งเดียวที่เสิ่นซื่อกังวลคือกลัวว่านางจะประหม่ายามต้องเผชิญหน้ากับองค์หญิงใหญ่ต่างหากองค์หญิงใหญ่หรงชิ่งแย้มยิ้ม ถือว่าพอใจแล้วสามารถต่อบทกวีได้รวดเร็วปานนี้ ย่อมต้องมีความรู้และพรสวรรค์แน่นอนนางจึงสั่งให้คนนำกล่องผ้าไหมใบหนึ่งเข้ามา เมื่อเปิดกล่องออก ภายในนั้นมีจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขอบหยักลายดอกทานตะวันวางอยู่ สีเคลือบนั้นนวลตา