ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 431 - チャプター 440

“เจ้าอย่าได้คิดว่าเมื่อมีสามีที่เก่งกาจ แล้วจะสามารถหลบอยู่ใต้ปีกของเขาเพื่อเสวยสุขกับลาภยศสรรเสริญได้ตลอดไป อาซื่อคือผู้นำตระกูลเสิ่นในอนาคต ความรุ่งเรืองและตกต่ำทั้งหมดของตระกูลเสิ่นในวันข้างหน้าล้วนตกอยู่บนบ่าของเขา ภรรยาของเขาย่อมต้องเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อเขา สามารถแบ่งเบาเรื่องราวกวนใจ และจัดการเรือนหลังได้เป็นอย่างดี”“เจ้าอย่าได้คิดว่าสตรีเรือนหลังมีหน้าที่เพียงแต่งบทกวี แวดวงขุนนางกับเรือนหลังล้วนเกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออกมาแต่ไหนแต่ไร การคบหาสมาคมระหว่างสตรีเหล่านั้น เจ้าคิดว่าเป็นเพียงเรื่องรื่นเริงเท่านั้นหรือ? การช่วยเหลือสามีสร้างเส้นสายถือเป็นศาสตร์อีกแขนงหนึ่งด้วยซ้ำ”“ตำแหน่งนายหญิงใหญ่แห่งสกุลเสิ่นนั้นไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ หรอกนะ”กล่าวจบ ฮองเฮาก็ไม่เปิดโอกาสให้จี้หานอีพูดสิ่งใด นางสั่งให้คนนำกล่องใบหนึ่งมาส่งถึงมือจี้หานอี ก่อนให้เปิดดูด้วยตนเองครั้นเปิดกล่องอันหนักอึ้งออก ก็พบว่าภายในบรรจุด้วยตั๋วเงินนับไม่ถ้วนเสียงอันเย่อหยิ่งของฮองเฮาพลันดังขึ้น “ในนั้นมีเงินอยู่ห้าหมื่นตำลึง มากพอให้เจ้ากับมารดาอยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด จะซื้อเรือน ซื้อ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความสามารถ รูปโฉม หรือชาติตระกูล อีกฝ่ายล้วนเป็นผู้ที่คู่ควรกับเสิ่นซื่อมากที่สุดในสายตาผู้อื่นเมื่อได้ครอบครองสิ่งที่ไม่คู่ควรกับฐานะของตน ก็ย่อมนำมาซึ่งความเคียดแค้นชิงชัง จี้หานอีเข้าใจความหมายในคำพูดของฮองเฮาเป็นอย่างดีแม้จะได้แต่งงานกันจริง แต่ในช่วงแรกก็คงต้องเผชิญกับความยากลำบากไม่ใช่น้อยจี้หานอีเหม่อมองแผ่นหลังของเสิ่นซื่อ ก่อนปล่อยม่านรถม้าลง แล้วหลุบตาต่ำอยู่ภายในรถม้าอันมืดสลัวเสิ่นซื่อไม่ได้รั้งอยู่ด้านนอกนานนัก เพียงไม่นานเขาก็ก้าวเข้ามาในรถม้า นั่งลงเคียงข้างจี้หานอีอีกครั้ง ก่อนสั่งให้รถม้าเคลื่อนตัวกลับสายตาของเสิ่นซื่อชำเลืองมองไปเล็กน้อย พิจารณาท่าทีของจี้หานอียามก้มหน้าแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวในรถม้า ทว่าก็ยังไม่อาจบดบังความขาวผ่องบนเรือนร่างของนางได้แม้แต่น้อยท่วงท่าที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างอ่อนหวานเย้ายวนใจ ประกอบกับต่างหูหยกเขียวขนาดเล็กข้างใบหูที่ทอประกายระยิบระยับ ชั่วขณะนั้นกลับทำให้เสิ่นซื่อรู้สึกทั้งปวดใจและรุ่มร้อนขึ้นมาทันทีได้แต่คิดว่า หากเขากับนางแต่งงานกันแล้ว เขาจะต้องรวบตัวนางเข้ามากอด ให้นางนั่งบนตัก ให้นางแนบแ

จี้หานอีพยายามไพล่มือไว้ด้านหลังหมายหลบเลี่ยง แต่ก็ยังหลบฝ่ามือของเสิ่นซื่อไม่พ้นอยู่ดี จึงอดถามเสียงแผ่วไม่ได้ว่า "ใต้เท้าเสิ่น อยู่ที่นี่ก็ต้องจับมือกันด้วยหรือเจ้าคะ?"ฝ่ามือน้อย ๆ ที่ถูกกอบกุมไว้นั้นทั้งเล็กและนุ่มนิ่ม ยามกระชับไว้ในมือช่างอ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูก เสิ่นซื่อกุมมือนางไว้แน่น ไม่คิดคลายออกแม้แต่นิดเขาก้มหน้าลงมองนาง พลางแค่นหัวเราะทุ้มต่ำ "ยังไม่ชินอีกหรือ?"จี้หานอีรู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย กอปรกับเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางอันเป็นธรรมชาติของเสิ่นซื่อ คล้ายกับว่ามีเพียงนางผู้เดียวที่กำลังตื่นตระหนกและคิดมากไปเอง จึงปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว "ไม่ใช่เจ้าค่ะ..."เสิ่นซื่อแย้มยิ้มบางเบา ก่อนจูงมือจี้หานอีเดินลงไปยังชั้นล่างเมื่อกลับมาถึงเรือน เสิ่นซื่อก็จูงมือจี้หานอีก้าวลงจากรถม้าจี้หานอีทอดสายตามองเสิ่นซื่อผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ารถม้า ก่อนได้ยินเขาเอ่ยขึ้นว่า "ข้าสั่งคนนำกระดาษวาดภาพมาให้แล้ว คงมาถึงตั้งแต่เมื่อช่วงเช้า เจ้าลองไปดูเถิดว่าถูกใจหรือไม่"กระดาษวาดภาพที่กู้เยี่ยนส่งมาให้เมื่อคราวก่อน จี้หานอียังไม่ทันจะได้หยิบมาใช้ บัดนี้เสิ่นซื่อยังส่งมาให้อีก เ

จี้หานอีรับฟังถ้อยคำของเสิ่นซื่อด้วยความเหม่อลอยแต่ภายในใจนาง แม้จะรู้ดีว่านางกับเสิ่นซื่อกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์เป็นสามีภรรยาในไม่ช้า แต่นางก็ตระหนักชัดว่าระหว่างพวกตนยังคงมีความแตกต่างกันอยู่พอสมควรถึงเรียกว่าเป็นสามีภรรยา แต่ก็ไม่ใช่สามีภรรยากันอย่างแท้จริงนางรู้ดีว่าความรู้สึกที่ตนมีต่อเสิ่นซื่อนั้นหาใช่ความรัก บางทีในส่วนลึกของหัวใจ นางอาจไม่กล้าที่จะรักผู้ใดอีกแล้วก็เป็นได้ท่ามกลางความเหม่อลอย นางพลันได้ยินเสียงที่คล้ายกำลังทอดถอนใจของเสิ่นซื่อดังขึ้น "หานอี ค่อยเป็นค่อยไปเถิด ประเดี๋ยวเจ้าก็จะชินไปเอง""อีกหน่อยพวกเราก็ต้องมีลูกด้วยกัน เจ้าจะเอาแต่เหินห่างกับข้าเช่นนี้ตลอดไปไม่ได้"จี้หานอีเบิกตาโตด้วยความตกตะลึงลูก...นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน หรืออาจเป็นเพราะนางยังไม่ทันได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้เลยด้วยซ้ำเสิ่นซื่อจ้องมองนัยน์ตาอันตื่นตะลึงของจี้หานอีพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วสอดสางเข้าไปในเรือนผมของนางที่หลุดลุ่ยลงมา ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ "เป็นสามีภรรยากันแล้วจะไม่มีลูกได้อย่างไร? ฝ่าบาทจะทรงคิดเช่นไร? แล้วผู้คนภายนอกจะมองความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้า

บุตรชายต้องมาผิดใจกับนางก็เพราะจี้หานอี ส่วนบุตรสาวก็ต้องไปอับอายผู้คนในงานชุมนุมบทกวีที่จวนสกุลเสิ่นจนเกือบส่งผลกระทบต่อชื่อเสียง ทุกครั้งที่หวนนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ภายในใจก็ให้รู้สึกเคียดแค้นแทบทนไม่ไหวเมื่อใกล้ถึงยามเที่ยง กู้เยี่ยนก็เร่งรุดเดินทางกลับมา เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในโถงหลักทันที สายตาจับจ้องเพียงจี้หานอีผู้เดียว ชายหนุ่มหอบหายใจพลางร้องเรียกเสียงแผ่ว “น้องหญิงอี”สองมือของนางจางกำเข้าหากันแน่น แน่นเสียจนสั่นเทาไปหมดเมื่อจี้หานอีเห็นกู้เยี่ยนมาถึง ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนขานรับคำหนึ่งจี้หานอีนึกถึงเรื่องที่ต้องการจะถามกู้เยี่ยนขึ้นมาได้ หลายวันมานี้เขาไม่ตอบจดหมายกลับมาเลย นางจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขามีความคิดเช่นไร จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อนดวงตาของกู้เยี่ยนที่ทอดมองจี้หานอีชะงักงันไปเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวว่า “พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกได้หรือไม่?”นางกู้หันไปมองจี้หานอี “ไปเถิด พูดคุยกันให้ดีล่ะ”นางกู้ย่อมรู้ซึ้งถึงความรู้สึกที่กู้เยี่ยนมีต่อจี้หานอี เวลานี้จี้หานอีใกล้ออกเรือนแล้ว จึงควรต้องพูดคุยกับกู้เยี่ยนให้ชัดเจนจี้หานอีจึงตอบรับคำหนึ่ง ก่อนเดินตามก