Share

บทที่ 453

Author: หยกงาม
เดิมทีจี้หานอีคิดว่าตนเองคงรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้างเมื่อต้องมาอาศัยอยู่ในจวนเฉิงอันโหว

แต่ดูเหมือนจ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 770

    ฝ่ายนางหมิงซึ่งนั่งสนทนาอยู่กับบรรดาฮูหยินอีกด้านหนึ่งของโถงบุปผาก็กำลังทอดสายตามองไปที่กู้หว่านอวิ๋น โดยมีสาวใช้คนสนิทของนางไป๋เป็นผู้ลอบชี้ให้นางดูนางกวาดสายตามองดูกู้หว่านอวิ๋นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รูปร่างหน้าตานับว่าพอดูได้ ทั้งยังมีความคล้ายคลึงจี้หานอีอยู่ส่วนหนึ่งจริง ๆ และด้วยความคล้ายคลึงเพียงหนึ่งหรือสองส่วนนี้เอง ก็ช่วยขับเน้นให้รูปโฉมของกู้หว่านอวิ๋นโดดเด่นขึ้นอีกเล็กน้อยแต่กิริยาโดยรวมกลับเป็นไปตามที่นางไป๋กล่าวไว้ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายความระมัดระวังตัวเช่นผู้ที่มาจากตระกูลเล็ก สายตาเอาแต่สอดส่ายไปมาเป็นระยะ คล้ายขาดความสำรวมตน ที่เคยได้ยินมาว่ากู้หว่านอวิ๋นมีสติปัญญาและความสามารถอยู่ในระดับพื้นฐาน ทั้งอุปนิสัยใจคอก็แสนธรรมดา ดูท่าคงไม่ใช่เรื่องโกหกบ่าวอาวุโสข้างกายค้อมตัวเข้ามาใกล้นางหมิงพลางกระซิบ “กิริยาท่าทีของคุณหนูสามกู้ผู้นี้ดูธรรมดานักเจ้าค่ะ”นางหมิงคลี่ยิ้มบางเบา นางย่อมต้องการหาภรรยาที่แสนจะธรรมดาให้แก่ไป๋หวังเซวียนอยู่แล้ว จึงตอบ “เจ้าไปเชิญคุณหนูสามกู้มาหน่อยเถิด ข้าเห็นว่าถุงหอมที่ห้อยอยู่ตรงเอวนางมีลายปักงดงามนัก ข้าจะลองถามดูเสียหน่อยว่านางปักอย่างไร

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 769

    ฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็กำลังสนทนาอยู่กับบรรดาฮูหยินผู้เฒ่าที่คุ้นเคยกันดีภายในโถงบุปผา วันนี้เป็นงานมงคลของจวนสกุลเสิ่น บทสนทนาจึงมีแต่คำอวยพร ภายในโถงบุปผาคึกคักด้วยเสียงพูดคุยสดใสเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นจี้หานอีนำคนสกุลกู้มาคารวะ ยามอยู่ต่อหน้าคนนอกนางย่อมไว้หน้าลูกสะใภ้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ขณะพยักหน้ารับครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังสั่งให้สาวใช้พาทุกคนไปนั่งลงและยกชามาต้อนรับ รวมถึงเชิญฮูหยินผู้เฒ่ากู้มานั่งข้างกายตน และได้พบกับนางกู้ด้วยเช่นกันนางกู้เคยมาเยือนจวนสกุลเสิ่นไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นย่อมมีความประทับใจต่อนางกู้มานานแล้ว นางกู้ในวันวานเป็นคนอ่อนโยนชวนมอง ยามมาคารวะนางก็มักประพฤติตนสงบเรียบร้อย ตัวคนแผ่กลิ่นอายความอ่อนหวานน่าทะนุถนอมฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถึงขั้นเคยนึกสงสัยว่าบุรุษที่อนาคตยาวไกลซ้ำยังมีนิสัยรักอิสระเช่นจี้จิ่ง เหตุใดถึงได้มาชอบพอสตรีเช่นนี้ แต่ภายหลังเมื่อพบเห็นความอ่อนโยนในเนื้อแท้ของนางกู้ จึงคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นความอ่อนโยนที่บุรุษไม่อาจหนีพ้นก็เป็นได้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่ชอบสตรีที่อ่อนโยนเกินไปเท่าใด แต่ก็ห้ามความชื่นชอบของบุรุ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 768

    นางจางย่อมขุ่นเคืองในคำพูดของนางหลิว แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันข่มอารมณ์ไว้เท่านั้นจี้หานอีไม่ปรารถนาให้คนของจวนสกุลกู้มาทะเลาะกันเองเวลานี้ จึงขมวดคิ้วกล่าวว่า "ถ้อยคำเหล่านี้เก็บไปพูดคุยกันส่วนตัวเถิดเจ้าค่ะ หากปล่อยให้ผู้อื่นมาเห็นเป็นเรื่องขบขัน ผู้ที่ต้องเสียหน้าย่อมไม่ได้มีเพียงข้าคนเดียว"ขณะนี้จี้หานอีมีท่วงท่าและสง่าราศีในการพูดจาอยู่ไม่น้อย ความเย็นชาและเคร่งขรึมบนใบหน้าของนางที่ถอดแบบมาจากเสิ่นซื่อเพียงหนึ่งส่วน กลับแผ่กลิ่นอายกดดันผู้คน นางจางจึงยิ้มเจื่อนด้วยความอับอาย ไม่กล้าตอแยจี้หานอีและไม่เอ่ยคำใดอีกกู้หว่านอวิ๋นลอบมองจี้หานอีในความเงียบ สองมือของนางกำแน่นจี้หานอีตักเตือนด้วยเสียงแผ่วเบาอีกเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ "วันนี้มีแขกคนสำคัญมาร่วมงานมากมาย อย่าได้คิดเข้าไปตีสนิทผู้ใด เพราะนั่นมีแต่จะทำให้ผู้อื่นรู้สึกดูแคลน หากท่านป้าสะใภ้ใหญ่และท่านป้าสะใภ้รองอยากทำเพื่อการออกเรือนในวันหน้าของน้องหญิงสามกับน้องหญิงสี่อย่างแท้จริง ก็จงวางตัวให้สง่างาม ไม่จำเป็นต้องประจบผู้ใด เช่นนั้นผู้คนจะมองด้วยความยกย่องมากกว่าเจ้าค่ะ""บรรดาตระกูลใหญ่ที่คบหากับจวนสกุลเสิ่น มีตระกูลใดบ้างท

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 767

    คำพูดของท่านยายทำให้จี้หานอีหนักใจขึ้นมาทันทีเรื่องราวในวัยเยาว์ควรค่าแก่การรำลึกถึงก็จริง แต่ภายหลังกลับแปรเปลี่ยนไปด้วยความไม่เที่ยงแท้ของชีวิตจี้หานอีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่รับปาก เพียงกล่าวว่า “ยืนคุยตรงนี้ประเดี๋ยวจะเหนื่อยกันแย่ ให้ข้าพาไปนั่งพักที่โถงบุปผาก่อนค่อยว่ากันเถิดเจ้าค่ะ”นางจางที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันเดินเข้ามาขัดจังหวะกล่าวว่า “หานอี หว่านอวิ๋นน้องหญิงสามของเจ้าถึงวัยออกเรือนแล้ว บัดนี้เจ้าแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่น ย่อมรู้จักผู้คนมากมาย เจ้าช่วยเป็นแม่สื่อหาคู่ให้น้องหญิงสามหน่อยได้หรือไม่?”จี้หานอียังไม่ทันได้พูดคำใด ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ตำหนิขึ้นเสียก่อน “เจ้าจะมาพูดอันใดตอนนี้? หานอีเพิ่งแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่นนานเท่าใดกัน ที่ทางยังไม่ทันมั่นคง เจ้าจะรีบร้อนไปไย?”นางจางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง “ไม่ใช่สะใภ้รีบร้อนนะเจ้าคะ แต่เรื่องแต่งงานของหว่านอวิ๋นรอช้าไม่ได้ นางจวนอายุสิบห้าแล้ว”กล่าวพลางนางก็หันไปมองจี้หานอีอีกครั้ง “จวนสกุลเสิ่นสนิทสนมกับจวนผิงหนานโหวไม่ใช่หรือ ข้าได้ยินมาว่าซื่อจื่อแห่งจวนผิงหนานโหวผู้นั้นยังไม่ได้แต่งงาน เจ้าช่วยแนะนำให้หว่านอ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 766

    จี้หานอีรับฟังคำพูดของเสิ่นซื่อ เดิมทียังนึกอยากตัดพ้อที่เมื่อคืนเขาไม่ยอมฟังคำทัดทานของนาง แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมาเมื่อเสิ่นซื่อเห็นว่าได้กล่าวสิ่งที่ควรกล่าวเรียบร้อยแล้ว ก็หมุนตัวเดินจากไปหลังจี้หานอีจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินไปที่โถงด้านหน้า ยามนี้ยังเช้านัก แขกเหรื่อยังเดินทางมาไม่ถึง จึงต้องรีบเตรียมงานไว้แต่เนิ่น ๆฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทอดสายตามองจี้หานอีอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คอยเรียนรู้จากพี่สะใภ้เจ้าให้ดี หลายปีนี้พี่สะใภ้เจ้าเป็นผู้ดูแลธุระทั้งหมดภายในจวน ย่อมมีเรื่องราวให้เจ้าได้เรียนรู้อีกมากนัก”จี้หานอีรับคำด้วยความนอบน้อมและว่าง่ายเป็นเรื่องหาได้ยากยิ่งที่นางไป๋จะเอาแต่นิ่งเงียบอย่างผิดปกติวิสัย นางเพียงเดินนำจี้หานอีออกไปพร้อมกันหลังคารวะเสร็จเท่านั้นช่วงนี้ล่วงเข้าสู่สภาพอากาศของเดือนเจ็ดแล้ว แม้เป็นเวลาเช้าตรู่ แต่อากาศก็เริ่มอบอ้าวขึ้นมาเล็กน้อยจี้หานอีเดินตามนางไป๋ไปช่วยจัดเตรียมสถานที่ กระทั่งตามเนื้อตัวเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดซึมจวบจนช่วงสาย บรรดาเครือญาติบางส่วนก็เริ่มทยอยมาถึง อาทิ คนจากตระกูลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่า ผู้คนจากจวนหรงกั

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 765

    ความจริงชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองยังทำได้ไม่ดีพอเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอี “เจ้าคือภรรยาของข้า ข้าย่อมต้องดีต่อเจ้าเพียงผู้เดียวอยู่แล้ว”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย คำตอบของเสิ่นซื่อนั้นสมเหตุสมผลยิ่ง แต่ในใจของนางกลับรู้สึกผิดหวังโดยไม่ทราบสาเหตุนางพยักหน้าแผ่วเบา ซบหน้าลงกับอ้อมอกของเสิ่นซื่อพลางหลุบตาลงต่ำ ด้วยไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้าตนเองเวลานี้แต่เพิ่งจะก้มหน้าลง ภาพเบื้องหน้าก็พลันหมุนคว้าง ร่างของนางถูกเสิ่นซื่อกดทับไว้เสียแล้ว นางเห็นเพียงความลึกล้ำที่แฝงอยู่ในแววตาดำมืดของเสิ่นซื่อ แววตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร นางที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามาหลายวันย่อมเข้าใจดีน้ำเสียงแหบพร่าเจือด้วยลมหายใจร้อนระอุรินรดอยู่ตรงหน้า “หานอี พวกเราไม่ได้ทำเช่นนี้มาหลายวันแล้วนะ”พวงแก้มของจี้หานอีร้อนผ่าว ใช้มือยันแผงอกของเสิ่นซื่อไว้ วันนี้นางต้องเดินตามนางไป๋ทั้งวัน จวนสกุลเสิ่นนั้นกว้างใหญ่ยิ่ง แม้จะบอกว่าแค่เดินไปมาไม่กี่รอบ แต่ร่างกายก็เหนื่อยล้าไม่ใช่น้อยกอปรกับพรุ่งนี้ยังต้องวุ่นวายอีก มะรืนก็ยังมีงานเลี้ยงที่ต้องคอยรับรองแขกเหรื่อ นับเป็นงานที่ต้องเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน นาง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status