ในความทรงจำของจี้หานอี เสิ่นซื่อมักจะจุกจิกเรื่องอาหารการกินมาแต่ไหนแต่ไรช่วงหลายวันที่ผ่านมา ขนมหวานและผลไม้ภายในห้องเขาไม่เคยแตะต้องแม้แต่น้อย กระทั่งชาซิ่งเหรินเขาก็ไม่ชอบดื่มอาหารหลายอย่างบนโต๊ะล้วนมีรสชาติจืดชืดเสียจนแม้แต่จี้หานอีเองก็ยังแทบกลืนไม่ลง ไม่ว่าจะเป็นอาหารชนิดใด รสชาติก็มีแต่จืดจางไปเสียหมด ทั้งนางยังไม่เคยเห็นเสิ่นซื่อรับประทานขนมกินเล่นสักครั้งจี้หานอีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเสิ่นซื่อเองก็อยากจะทานเช่นกัน นางคิดเพียงว่าเสิ่นซื่อนำกลับมาให้นาง จึงได้กินไปก่อน แต่ตอนที่ถามออกไปเมื่อครู่ก็รู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนักเสิ่นซื่อปรายตามองรอยฟันเล็ก ๆ บนขนมชิ้นนั้น ก่อนประสานสายตากับจี้หานอี "ได้ชิมดูบ้างก็ดี"จี้หานอีจึงหมุนตัวตั้งใจจะหยิบขนมชิ้นใหม่ให้เสิ่นซื่อ ทว่าเสิ่นซื่อกลับกุมมือของนางไว้ พร้อมกันนั้นก็ยังคงจับจ้องนางไม่วางตา ขณะก้มหน้าลงงับขนมส่วนที่เหลือในมือของจี้หานอีไปรวดเดียวหมด ก่อนวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พอใช้ได้"ความรู้สึกร้อนผ่าวลุกลามขึ้นมาอย่างเชื่องช้า จี้หานอีเกรงว่าเสิ่นซื่อจะสังเกตเห็นใบหน้าที่แดงซ่านของตน จึงรีบเบือนหน้าหนีด้วยความลุกลน ปลายนิ้
閱讀更多
