《ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา》全部章節：第 641 章 - 第 650 章

เงามืดทาบทับลงมา ลมหายใจอันร้อนระอุรินรด และดวงตาคู่นั้นที่แฝงไว้ด้วยความกดดันก็หลุบต่ำลงมาเช่นกันจี้หานอีทำตัวไม่ถูกขณะเงยหน้ามองเสิ่นซื่อผู้โน้มกายเข้าหา ปลายนิ้วดันแผงอกของเขาไว้โดยสัญชาตญาณเสิ่นซื่อหลุบตาลงมองคนใต้ร่าง ปิ่นปักผมของนางเลื่อนหลุดจากตำแหน่ง อาภรณ์อันงดงามยิ่งขับเน้นให้นางดูบอบบางและว่าง่าย นัยน์ตาภายใต้คิ้วเรียวโค้งคู่นั้นช่างดูไร้เดียงสาทว่ากลับเย้ายวนเขาอยู่ในทีเขายื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าจี้หานอี พร้อมกันนั้นก็ทอดสายตามองต่างหูหยกซึ่งอวดโฉมวอมแวมอยู่ภายในเรือนผมสีดำขลับของนางเสิ่นซื่อหวนนึกถึงต่างหูคู่ที่ตนเองเคยสั่งทำให้นาง ซึ่งบัดนี้ก็ยังคงถูกวางไว้ในลิ้นชักที่ห้องหนังสือตามเดิมเขาเคยให้จี้หานอีจัดเก็บห้องหนังสือของเขา ด้วยหมายใจอยากให้นางได้เห็นต่างหูคู่นั้น แต่นางกลับระมัดระวังตัวเกินไป อะไรที่เป็นข้าวของของเขา นางไม่ยอมแตะต้องสักชิ้น ทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยเสิ่นซื่อโน้มกายทาบทับคนใต้ร่างลงไปอีกส่วนหนึ่ง จับจ้องทุกการตอบสนองบนพวงแก้มของจี้หานอี ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าไม่เคยเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดข้าก่อนสักครั้ง”นี่คือถ้อยคำที่เสิ

ฮูหยินรองสกุลเซี่ยก้าวปราด ๆ เข้ามาพลางมองไปทางหลี่ป๋อโจว “เจ้าบอกว่ามารดาเจ้าไปล่วงเกินจี้หานอีเข้า ตอนนี้ก็เลยถูกคนของสำนักตรวจการจับตัวไปแล้วงั้นหรือ?”“แล้วนางไปดูหมิ่นฝ่ายนั้นด้วยเรื่องอันใดเล่า?”หลี่ป๋อโจวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนหันไปมองนางหลิน “เมื่อวานนี้ตอนที่ท่านแม่ของข้ากลับมาเยี่ยมที่นี่ บังเอิญได้ยินคำพูดบางอย่างจากทางฝั่งท่านป้าใหญ่ บอกว่าอดีตพี่สะใภ้ใหญ่หลังหย่าขาดไปแล้วก็ไปเป็นอนุภรรยาของท่านโหวเสิ่น ทั้งยังคอยหาเรื่องเล่นงานสกุลเซี่ยอยู่ร่ำไป”“พอท่านแม่ของข้าได้ยินเช่นนั้น วันนี้บังเอิญพบหน้าจี้หานอีเข้าพอดี จึงกล่าววาจาล่วงเกินไปบ้าง”“ตอนนั้นท่านโหวเสิ่นก็อยู่ด้วย จึงได้ออกคำสั่งทันที บอกว่าท่านแม่ของข้าดูหมิ่นฮูหยินตราตั้งขั้นสอง ไม่ว่าอย่างไรก็จะเอาผิดท่านแม่ให้ได้ ท่านพ่อของข้าหมดหนทาง จึงให้ข้ารีบมาสอบถามท่านยายว่าพอจะมีวิธีช่วยเหลือหรือไม่ขอรับ”ทุกคนต่างพากันตวัดสายตามองไปที่นางหลิน ขณะนี้ ฮูหยินรองเซี่ยเป็นผู้ดูแลจวน ทั่วร่างจึงแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขาม ในอดีต นางมักถูกนางหลินกดข่มอยู่เสมอ ทั้งบุตรชายตนก็ยังไม่มีอนาคตไกลเท่าเซี่ยอวี้เหิง แต่บัดนี้ วันเวลา

“เขาจับคนไปโดยมีหลักฐานพยานพร้อมสรรพ แล้วเจ้าจะไปร้องขอผู้ใดอีก!”คำพูดนี้ของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนับว่ากระจ่างยิ่ง ไม่เพียงแต่จวนผิงหนานโหวเท่านั้น ทว่าเรื่องราวในยามนี้ไม่ว่าจะไปร้องขอความเมตตาจากผู้ใดก็แทบไร้ประโยชน์ ทั้งยังไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้วสุ้มเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่ดังก้องกังวาน ทำเอานางหลินรู้สึกหน้ามืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายโงนเงนเจียนจะล้มพับลงไป นางรู้สึกมืดแปดด้านจนไม่ทราบแล้วว่ายามนี้ควรต้องทำเช่นไรนางรีดเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย หยดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา “เป็นสะใภ้โง่เขลา เป็นสะใภ้ทำผิดไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ยามนี้จะให้ทำเช่นไรดีเจ้าคะ?”“จะให้ทนมองดูจิ่นเอ๋อร์ถูกจับเข้าไปในสถานที่พรรค์นั้นได้อย่างไร?”ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยหลับตาลงพลางสูดลมหายใจลึก บัดนี้ นางรังเกียจนางหลินจนคร้านจะปรายตามอง นางหลินโง่เขลาเพียงคนเดียวไม่พอ ยังพาลลากบุตรสาวให้ต้องไปตกระกำลำบากด้วยกันอีกบัดนี้ จวนสกุลเซี่ยไร้ซึ่งผู้มีปากมีเสียงในราชสำนัก แล้วยังจะมีหนทางอันใดเล่าฮูหยินรองเซี่ยก้าวออกมาในจังหวะนี้ พร้อมกับปรายตามองนางหลินผู้ทรุด

แม่นมจ้าวประคองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยโดยไม่ได้พูดคำใด แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้งถึงความหมายของอีกฝ่ายดีเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเซี่ยยามนี้ ไม่ใช่เพราะฝีมือของคุณหนูญาติผู้น้องคนนั้นหรือ?ฮูหยินน้อยคนก่อนนั้นดีแสนดี สงบเสงี่ยมเจียมตนไม่เคยคิดแก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด ทว่าผู้คนในบ้านใหญ่กลับทำตัวราวคนตาบอด พอเห็นว่านางไร้ตระกูลเดิมคอยหนุนหลังก็พากันข่มเหงรังแก และผู้ใดจะไปรู้เล่าว่า บัดนี้นางจะได้ดิบได้ดีแต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเสิ่นแล้วเมื่อลองนึกดูตอนนี้ บ้านใหญ่ช่างหาเรื่องใส่ตัวจนพินาศไปเองโดยแท้เซี่ยอวี้เหิงทราบเรื่องนี้ตอนที่เดินทางกลับมาในช่วงบ่าย ฮูหยินรองเซี่ยทอดสายตามองเขา น้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง "เจ้าก็เข้าไปดูมารดาให้ดีเถิด แล้วเกลี้ยกล่อมนางเสียหน่อย""แม้กล่าวว่าหานอีได้ออกเรือนไปอยู่กับครอบครัวที่ดีปานนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สมควรไปนินทาว่าร้ายนางลับหลังจริงหรือไม่? ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็ออกปากแล้วว่าไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย ทั่วทั้งจวนสกุลเซี่ยแห่งนี้ยังมีผู้ใดหน้าหนาพอไปร้องขอความเมตตาที่จวนสกุลเสิ่นได้อีก?""เรื่องที่กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่ายังช

ยามนี้งานเลี้ยงในเมืองหลวงล้วนไม่เชิญคนสกุลเซี่ย นางย่อมเข้าใจสาเหตุดี หากยังรั้งนางหลินไว้ สกุลเซี่ยก็มีแต่จะยิ่งตกต่ำ ซ้ำยังอาจส่งผลกระทบต่อเส้นทางขุนนางของบุตรชายและหลานชายนางด้วยตัวกาลกิณีเช่นนางหลิน จึงไม่อาจเก็บไว้อีกต่อไปหนังสือหย่าถูกวางลงตรงหน้านางหลินอีกครั้ง พร้อมเสียงเย็นเยียบของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่ดังขึ้นว่า “เจ้ายังไม่ต้องลงนามตอนนี้ก็ได้ แต่ทางที่ดีจงคิดให้รอบคอบ หากฉีกหนังสือหย่าฉบับนี้ทิ้ง สิ่งที่รอเจ้าอยู่ก็มีเพียงหนังสือปลดภรรยาเท่านั้น”“แม้ข้าจะไม่ได้ดูแลเรื่องราวในจวนแล้ว แต่การไล่เจ้าออกจากจวนอย่างชอบธรรม ข้าย่อมมีวิธีทำได้แน่”นางหลินรับหนังสือหย่ามาด้วยมืออันสั่นเทา ลายมือของสามีนางลงนามอยู่บนนั้นชัดเจน นางกับเขาเป็นสามีภรรยากันมายี่สิบกว่าปี ย่อมคุ้นเคยกับลายมือนี้ดี หยดน้ำตาจึงร่วงเผาะลงมาอีกครั้งฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยคร้านจะมองนางหลินร้องไห้ จึงสั่งให้คนลากตัวออกไป ก่อนปิดท้ายด้วยถ้อยคำเย็นชาให้อีกฝ่ายกลับไปทบทวนให้ดี พร้อมกำชับบ่าวไพร่ข้างกายว่าช่วงหลายวันนี้ห้ามนางหลินก้าวเท้าออกจากเรือนเด็ดขาดนางหลินร้องไห้ฟูมฟายหมายขอความเมตตาจากฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย