All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 61 - Chapter 70

ถ้อยคำเหล่านี้เซี่ยอวี้เหิงย่อมได้ยินเป็นประจำ เขาตระหนักดีว่าพี่หญิงใหญ่ไม่เคยชอบหานอี และมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าหานอีทำได้ไม่ดีพอ ซ้ำยังคอยจ้องจับผิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ร่ำไปแม้เมื่อก่อนเซี่ยอวี้เหิงจะรู้ดีว่าพี่หญิงใหญ่จงใจหาเรื่อง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นพี่สาวเขา เมื่อกลับเรือนแล้ว เขาจึงมักบอกให้หานอีพยายามผูกมิตรกับพี่หญิงใหญ่ด้วยความรำคาญใจ เนื่องจากเขาไม่อยากเสียเวลากับเรื่องจุกจิกกวนใจในเรือนหลังเหล่านี้แต่บัดนี้ เมื่อเสียงตำหนิจี้หานอีดังขึ้นมาอีกครั้ง เซี่ยอวี้เหิงกลับรู้สึกเพียงว่าในใจมีเพลิงโทสะขุมหนึ่งปะทุขึ้นมาจนไม่อาจสะกดไว้ได้บางที อาจเป็นเพราะเรื่องที่ไปสำนักตรวจการฝ่ายซ้ายเมื่อช่วงกลางวันทำให้ในใจเขาร้อนรนดั่งมีมีดดาบจ่อแทง หรืออาจเป็นเพราะคำพูดของผู้ตรวจสอบหลิวในวันนี้ หรือไม่ก็เป็นเพราะแววตาอันเด็ดเดี่ยวของจี้หานอีขณะเอ่ยปากขอหย่าร้าง ซึ่งทำให้เขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่า จี้หานอีอาจต้องการหย่าขาดกับเขาจริง ๆเซี่ยอวี้เหิงพลันขึ้นเสียงตวาดลั่น "พอเถิด!"เสียงตวาดของเซี่ยอวี้เหิงทำให้เซี่ยจิ่นผู้อยู่ด้านข้างสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ คำพูดขาดหายไปกลางคัน

“เขาทิ้งเจ้าไว้กลางหิมะ ทำให้เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว”จี้หานอีรีบส่ายหน้า “ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจอันใดเจ้าค่ะ ขณะนั้นเหตุการณ์เร่งด่วน คุณชายใหญ่เองก็ไม่ได้ทำผิดอันใด”ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมองด้วยสายตาเวทนา “ลำบากเจ้ายังต้องช่วยพูดแทนเขาแล้ว”“แต่เจ้าไม่ต้องกลัว ตกเย็นเมื่อใดย่าจะเรียกเขามาตักเตือน ให้เขาขอโทษเจ้าอย่างดีที่สุด”จี้หานอีเงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย พลางกล่าวเสียงแผ่ว “ไม่จำเป็นต้องให้คุณชายใหญ่มาขอโทษข้าน้อยหรอกเจ้าค่ะ ข้าน้อยหาได้รู้สึกเสียใจไม่”ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยชะงักงัน ก่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอี และสั่งให้บ่าวรับใช้ในห้องถอยออกไปจนหมด จากนั้นจึงกุมมือหลานสะใภ้แน่น “หานอี เจ้าผิดหวังในตัวเหิงเกอเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”จี้หานอีเม้มริมฝีปาก ยังคงส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่ได้รู้สึกผิดหวังเจ้าค่ะ”“คืนนั้นที่คุณชายใหญ่ทิ้งข้าน้อยไว้ เขาย่อมมีเหตุผลของตนเอง ข้าน้อยไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดของเขาเลยเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมีสีหน้าเศร้าหมอง “แท้จริงแล้วเหิงเกอเอ๋อร์มีนิสัยเย็นชามาแต่เล็ก หลายเรื่องเขาก็มักมีเหตุผลของตนเอง แต่เขาไม่ใช่คนโลเลหลายใจ เขาจะต

นางไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วนางถึงขั้นอยากก้าวออกจากสถานที่อันแสนอึดอัดกดดันแห่งนี้ไปเสียเดี๋ยวนี้ อยากหมุนตัวจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกแต่คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ทำให้นางเข้าใจกระจ่าง หญิงชราคงไม่ยอมตกลงโดยง่ายหากเซี่ยอวี้เหิงยังคงประวิงเวลาต่อไปเรื่อย ๆ นางก็ยิ่งหมดหนทางนางไม่อยากอาละวาดคล้ายสตรีที่ร้ายกาจไร้ศักดิ์ศรี ไม่ต้องการให้เรื่องราวจบลงด้วยความอัปยศ และเหลือเพียงความเคียดแค้นชิงชังต่อกันเท่านั้นดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา นางก้มมองจี้หานอีด้วยความรักใคร่ระคนโศกเศร้า "หานอี ในจวนแห่งนี้ คนที่ย่าสงสารที่สุดก็คือเจ้า อย่างไรเสียก็อยู่เป็นเพื่อนคนแก่เช่นย่าให้ผ่านพ้นช่วงปีใหม่นี้ไปก่อนเถิด""ถือเสียว่าช่วยให้ย่าได้ฉลองวันเกิดปีนี้อย่างมีความสุข ได้หรือไม่?"ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยพูดพลางดึงมือจี้หานอีให้มานั่งลงเคียงข้าง ก่อนจับจ้องมองนาง "เหิงเกอเอ๋อร์เป็นเช่นนี้มาแต่เล็ก ไม่ถนัดเจรจาเอาใจผู้ใด แต่ในใจเขายังคงห่วงใยเจ้า ในใจเขามีเจ้าอยู่เสมอ""หานอี ต่อให้เจ้าคิดจะไป ก็ควรให้โอกาสเขาเสียหน่อย ไม่ใช่นึกจะไปก็ไป โดยไม่เหลือทางลงให้กันเช่นนี้""ชีว

ภายใต้แสงสลัว เสิ่นซื่อกัดริมฝีปากแน่นหากเขาคิดจะทำลายเซี่ยอวี้เหิงจริง ก็มีวิธีนับไม่ถ้วนให้ใช้บดขยี้อีกฝ่ายในพริบตาหากเขาปรารถนาจะครอบครองจี้หานอีจริง ก็มีวิธีมากมายเหลือคณา โดยไม่ต้องปล่อยให้นางได้แต่งออกไปอย่างราบรื่นเช่นนั้นกระทั่งต่อให้จี้หานอีไม่ได้มีใจให้เขา ต่อให้นางขัดขืนต่อต้าน เขาก็มีสารพัดวิธีที่จะทำให้นางยอมเชื่อฟังจี้หานอีมีจุดอ่อนมากมายให้เขาหยิบยกมาเป็นข้อต่อรอง ทั้งนิสัยของนางก็หัวอ่อน เขาถึงขั้นสามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมควบคุมนางไว้ในกำมือได้อย่างง่ายดายทว่าเขาก็ไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปทำเรื่องพรรค์นั้นในเมื่อปีนั้น นางตัดสินใจเลือกแล้ว เขาก็จะไม่ฝืนใจและเขาก็จะไม่เป็นฝ่ายริเริ่มเข้าไปข้องแวะกับนางอีกเสิ่นซื่อช้อนตาขึ้นมองฮองเฮาเสิ่น หลังเงียบงันอยู่อึดใจใหญ่ถึงได้กล่าวตอบ "เดิมทีคดีที่อำเภอสือหลินนั้นมีเงื่อนงำอยู่แล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นใดพ่ะย่ะค่ะ""กระหม่อมยึดหลักทำตามหน้าที่อย่างตรงไปตรงมาเสมอ"เมื่อฮองเฮาเสิ่นได้ฟังคำกล่าวนี้ของเสิ่นซื่อ ก็คลายความกังวลใจลงได้ในที่สุดด้วยนิสัยของเสิ่นซื่อ การที่เขายอมอธิบายเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง นั่นย่อมหมายคว

เมื่อบ่าวอาวุโสได้ยินคำถามนั้นก็ชะงักไปอีกครั้ง แต่ก็ยังคงตอบไปตามความจริงว่า "วันที่ฮูหยินน้อยกลับมาไม่ได้กล่าวสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ เพียงแต่เมื่อกลับมาถึงก็นั่งผิงมืออยู่หน้าเตาถ่าน บ่าวเห็นเปลวไฟลามเลียจวนจะถึงฝ่ามืออยู่แล้ว แต่ฮูหยินน้อยกลับไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด""วันนั้นหรงชุนไปเชิญท่านหมอมา ท่านหมอบอกว่าฮูหยินน้อยต้องลมหนาวรุนแรง แทบเอาชีวิตไม่รอดแล้วเจ้าค่ะ""ตกดึกฮูหยินน้อยก็ไอทั้งคืน บ่าวไพร่เช่นพวกเราได้ยินแล้วปวดใจยิ่ง"เซี่ยอวี้เหิงหลับตาลง เขาจำคืนนั้นได้ดีคืนนั้นพอกลับมาถึงเขาก็เอาแต่ตำหนินาง ทั้งที่เห็นใบหน้าซีดเซียวป่วยไข้ของนางแล้วก็แอบปวดใจอยู่เล็กน้อย แต่ถ้อยคำตำหนิกลับหลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัวคืนนั้นนางไม่ได้โต้เถียงกับเขาเรื่องหมิงโหรวอีกหรือว่านับตั้งแต่ตอนนั้น นางก็คิดจะหย่าขาดแล้วเซี่ยอวี้เหิงพลันถามขึ้นมาอีกครั้ง "แล้วผ้าไหมสู่จิ่นที่ข้าส่งไปให้วันนั้น นางชอบหรือไม่?"บ่าวอาวุโสคิดไม่ถึงว่าเซี่ยอวี้เหิงจะถามถึงผ้าไหมสู่จิ่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า "บ่าวจำได้ว่าวันที่พ่อบ้านนำผ้าไหมสู่จิ่นมาส่ง พอพ่อบ้านคล้อยหลังไป หรงชุนก็หอ