All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อนางหลินเห็นว่าพอเซี่ยอวี้เหิงได้ยินว่าจี้หานอีกลับมาแล้วก็จะขอตัวกลับทันที จึงอดกล่าวไม่ได้ว่า "เจ้าไปพูดคุยกับนางให้รู้เรื่องก็ดี นางจะได้ตัดใจเสียที"เซี่ยอวี้เหิงเม้มริมฝีปากเงียบงัน ในใจพลันรู้สึกหงุดหงิดและตึงเครียดด้วยเรื่องของจี้หานอีอย่างหาได้ยากยิ่ง เขาจึงหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่รอช้าคืนนี้หิมะตกหนัก ดูท่าจะตกหนักยิ่งกว่าหิมะในคืนนั้นเสียอีกสายลมหนาวบาดลึกถึงกระดูกผู้ติดตามกางร่มบังหิมะให้เซี่ยอวี้เหิง ขณะเขาก้าวเท้าย่ำเดินไปบนพื้นที่มีแต่หิมะ ก็อดนึกถึงจี้หานอีผู้ติดค้างอยู่ในรถม้าคืนนั้นขึ้นมาไม่ได้ความจริง วันนั้นจี้หานอีไม่ได้อยากไปเลยสักนิดดูเหมือนว่าความผิดปกติของนาง ล้วนเริ่มต้นขึ้นหลังนางกลับมาในวันนั้นเซี่ยอวี้เหิงทอดถอนใจ หากจี้หานอียังคงขุ่นเคืองเขาเพราะเรื่องในคืนนั้นจริง เช่นนั้นครั้งนี้เขาจะไหว้วานพี่เขยให้ช่วยญาติผู้พี่ของนาง ถือเสียว่าเป็นการชดเชยที่เขาติดค้างนางแล้วกันทางด้านจี้หานอีเมื่อกลับมาถึงเรือน บ่าวรับใช้อาวุโสผู้อยู่หน้าประตูเรือนก็เดินตามมาข้างกาย พลางรายงานว่าเซี่ยอวี้เหิงเพิ่งกลับมา และถูกเรียกตัวไปหานางหลินแล้วพร้อมกล่าวเสริมอี

จี้หานอีกล่าวพลางหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนหันหน้ามองเซี่ยอวี้เหิง "ส่วนเรื่องญาติผู้พี่ข้า ไม่ว่าจะลงเอยเช่นไร ล้วนไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับท่านและสกุลเซี่ย ทั้งยังไม่ใช่เพราะผู้ใดทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอด้วยเจ้าค่ะ"แม้นี่จะเป็นคำพูดที่เขาคาดหวังมาตลอด แต่ขณะนี้ เซี่ยอวี้เหิงกลับรู้สึกคล้ายมีก้อนบางอย่างอุดตันอยู่ในลำคอเซี่ยอวี้เหิงถึงขั้นนึกอยากให้จี้หานอีร้องไห้โวยวายใส่เขา อย่างน้อยมันก็ดีกว่าต้องมาทนมองสีหน้าเฉยชาไร้ความรู้สึกของนางเช่นนี้เซี่ยอวี้เหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนกล่าวต่อ "แต่ถ้าเจ้าหวังให้ข้าช่วยจริง ๆ เดี๋ยวข้าไปพูดกับพี่เขยให้ก็ได้ พวกเราจะพยายามช่วยญาติผู้พี่ของเจ้าให้ถึงที่สุด"จี้หานอีนึกฉงนใจไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเซี่ยอวี้เหิงถึงกล่าววาจาเช่นนี้ออกมานางเอียงคอมองเซี่ยอวี้เหิงพลางส่ายหน้ากล่าว "เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้นายท่านกับสกุลเซี่ยยื่นมือเข้าช่วยหรอกเจ้าค่ะ"พูดจบ จี้หานอีก็เม้มริมฝีปาก กระซิบเสียงแผ่ว "ข้าไม่ต้องการรบกวนท่านมาตั้งแต่แรก ท่านอย่าได้เก็บไปคิดให้ว้าวุ่นใจเลย"เซี่ยอวี้เหิงชะงักกึกเขาขมวดคิ้วมองจี้หานอี พลันชั่วขณะนี้ กลับรู้สึกคล้าย

เสิ่นซื่อเป็นบุตรชายที่ฮูหยินเสิ่นตั้งครรภ์ตอนอายุใกล้สี่สิบ ฮูหยินเสิ่นจึงทั้งรักและเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ แต่นางก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดบุตรชายถึงได้มีนิสัยเย็นชาเช่นนี้หรือเป็นเพราะนางไปอ้อนวอนขอลูกต่อหน้าพระพุทธองค์มากเกินไป พระพุทธองค์จึงได้ประทานพุทธบุตรผู้ตัดขาดจากโลกีย์วิสัยและแสนเย็นชามาให้นางฮูหยินเสิ่นถอนหายใจ นางไม่รู้จะจัดการกับบุตรชายผู้นี้อย่างไรมานานแล้ว ได้แต่หวังว่าขณะที่ตนยังมีชีวิตอยู่ ก็จะมีโอกาสอุ้มหลานกับเขาสักคนหลังนางได้ยินคนเฝ้าประตูมารายงานว่าเมื่อคืนมีสตรีผู้หนึ่งไปหาบุตรชายของตน และบุตรชายก็ยอมให้สตรีผู้นั้นเข้าพบ ภายในใจฮูหยินเสิ่นก็รู้สึกยินดีอยู่ไม่น้อยนี่นับว่าเป็นครั้งแรกเลยทีเดียวนางไม่สนหรอกว่านี่จะเป็นการลักลอบพบกันหรือไม่ ขอแค่นางได้เป็นธุระจัดการไปสู่ขอสตรีผู้นั้นให้บุตรชาย แม้จะเร่งรัดเพียงใดก็ต้องแต่งสตรีผู้นั้นเข้าจวนมาอย่างสมเกียรติให้จงได้เสิ่นซื่อไม่ได้แปลกใจที่มารดาทราบเรื่องนี้ ต่อให้มีแมวตัวเมียเดินผ่านหน้าประตูห้องเขา มารดาก็คงเก็บเอามาใส่ใจอยู่ดีชายหนุ่มพูดอย่างรวบรัดว่า "ท่านแม่ไม่ต้องคิดมากขอรับ ข้าจะไม่พบกับสตรีผู้นั้นอี

ยามนี้เมื่อได้ยินว่ากู้สวินถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว เซี่ยอวี้เหิงก็บอกไม่ถูกเช่นกันว่าภายในใจรู้สึกอย่างไรเสียงทอดถอนใจของลู่หยวนพลันดังขึ้น "ครั้งก่อนข้าอุตส่าห์ไปหาเจ้า อย่างไรเสียกู้สวินก็ถือว่ามีความเกี่ยวพันกับเจ้าอยู่บ้าง ถามว่าเจ้าจะช่วยหรือไม่ แต่เจ้ากลับไม่คิดช่วย"“บัดนี้สถานการณ์กลับตาลปัตร ผู้ใดจะไปรู้เล่าว่าเบื้องหลังเขาจะมีบุคคลใหญ่โตคอยดูแลอยู่”เซี่ยอวี้เหิงเคาะปลายนิ้วลงบนหัวเข่า ก่อนหยัดกายลุกขึ้นยืนพลางกล่าว “ช่วงบ่ายข้ายังต้องไปที่สำนักตรวจการ คงต้องขอกลับไปเตรียมตัวเสียหน่อย”ลู่หยวนเงยหน้าขึ้น “ไปสำนักตรวจการด้วยเหตุอันใดหรือ?”เซี่ยอวี้เหิงกล่าวแผ่วเบา “เมื่อเข้าสู่ช่วงสิ้นปี ฝ่าบาทก็ทรงมีรับสั่งให้ศาลต้าหลี่และสำนักตรวจการร่วมกันตรวจสอบคดีปล้นทรัพย์และคดีโจรกรรมของกรมอาญาที่คั่งค้างมาตลอดสองปี เรื่องนี้เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้ว ข้าเป็นผู้รับผิดชอบดูแล บัดนี้ได้รวบรวมสำนวนคดีเรียบร้อย ช่วงบ่ายจะนำไปให้ท่านเจ้ากรมผู้ตรวจการฝ่ายซ้ายพิจารณา รอจนแน่ใจว่าไร้ข้อผิดพลาดจึงค่อยนำขึ้นทูลเกล้าถวายฝ่าบาท”ลู่หยวนพยักหน้ารับ ไม่ได้ไต่ถามสิ่งใดต่อ ปล่อยให้เซี

ยามนี้เมื่อท่านเจ้ากรมถามขึ้นมา เขาจึงอกสั่นขวัญแขวนไม่กล้าตอบคำแต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว หากเขาตอบว่าไม่รู้ รอให้รายงานคดีนี้ขึ้นไปย่อมถูกเอาผิดฐานละเลยต่อหน้าที่ เวลานี้จึงทำได้เพียงกัดฟันอธิบายว่า “ข้าน้อยเดินทางไปสอบถามขุนนางผู้ดูแลคดีนี้มาแล้วขอรับ เขาเองก็เห็นว่าน่าจะเป็นการใส่ความ ทั้งคดีนี้ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นโจรผู้ร้ายตัวจริง จึงถูกตีให้เป็นคดีปริศนาที่ยังปิดไม่ลงขอรับ”เสิ่นซื่อปรายตามองเซี่ยอวี้เหิงด้วยความเย็นชา เห็นเพียงอีกฝ่ายค้อมกายอยู่เบื้องหน้า แววตาล่อกแล่กหวาดหวั่น บนหน้าผากผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อ แค่แผ่กลิ่นอายกดดันใส่เล็กน้อยก็คล้ายจะต้านทานไม่ไหวเสียแล้วนี่หรือคือบุรุษที่จี้หานอีเคยมีใจให้ในอดีตและเป็นสามีของจี้หานอีในปัจจุบันซ้ำยังเป็นบุรุษที่ทอดทิ้งนางไว้กลางพายุหิมะเหน็บหนาว เพียงเพื่อสตรีอีกนางหนึ่งคนประเภทนี้ เสิ่นซื่อขบคิด นางไปหลงรักได้อย่างไรคดีของกู้สวินซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด นางกลับไม่สามารถขอร้องคนข้างหมอนให้ช่วยเหลือ ต้องบากหน้ามาอ้อนวอนเขาถึงที่ริมฝีปากของเสิ่นซื่อประดับรอยยิ้มเย้ยหยันขณะกล่าวเสียงเรียบ “ในเมื่อผู้ตรวจสอบเซี่ยรู้สึกว่า