All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 81 - Chapter 90

เสียงนั้นฟังดูแหบพร่าระคนอ่อนหวาน ได้ยินแล้วหัวใจของกู้เยี่ยนก็พลันเต้นรัวแรง ฝ่ามือชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า ถึงขั้นไม่กล้าชำเลืองมองจี้หานอีแม้แต่ปราดเดียวชายหนุ่มทำได้เพียงจ้องมองเนินไหล่บอบบางภายใต้อาภรณ์สีเขียวดุจคลื่นวารี ลวดลายดอกไม้ที่ทอแทรกในเนื้อผ้าดูพลิ้วไหว สายลมเย็นพัดพาจิตใจเขาให้ว้าวุ่น ก่อนจะแสร้งทำเป็นสงบนิ่งพยักหน้าตอบ "วันนี้ข้าเข้าเวร จึงแวะมาเยี่ยมท่านย่าสักหน่อย"จี้หานอีพยักหน้าเบี่ยงกายหลีกทางให้ "เวลานี้ท่านยายกำลังว่างอยู่เลยเจ้าค่ะ ร่างกายดูแข็งแรงขึ้นบ้างแล้ว พี่เยี่ยนมีความกตัญญู ท่านยายย่อมต้องดีใจ"เบื้องหน้ากู้เยี่ยนเห็นเพียงปลายเท้าที่ขยับแผ่วเบา พลันรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว สายตาจึงเลื่อนขึ้นมองหน้าจี้หานอี เมื่อเห็นดวงตาของนางแดงระเรื่อ ภายในแวววาวดุจดาราราย จมูกโด่งรั้นแดงก่ำเล็กน้อย ก็อดยกมือขึ้นถามไถ่ด้วยความร้อนรนไม่ได้ "น้องหญิงเป็นอะไรไปหรือ?"จี้หานอีส่ายหน้าพลางกล่าว "พี่เยี่ยนไม่ต้องกังวล เพียงได้พบท่านยาย จึงดีใจก็เท่านั้นเจ้าค่ะ"มือของกู้เยี่ยนที่ยกค้างไว้ครึ่งหนึ่งตกลงข้างลำตัว ความรู้สึกอันร้อนรุ่มอัดอั้นอยู่ภายในอก ทำให้เขาปวดร้าวเสีย

จี้หานอีอยากปฏิเสธ แต่จังหวะนั้นคนขับรถม้าก็เดินเข้ามาถามเซี่ยอวี้เหิงว่าจะออกเดินทางเลยหรือไม่ เซี่ยอวี้เหิงหันมาบอกจี้หานอีให้นางเชื่อฟังเขา จากนั้นจึงถอยหลังไปก่อนพยักหน้าหลี่หมิงโหรวเลิกม่านขึ้นมองเซี่ยอวี้เหิง ครั้นเห็นสายตาของเซี่ยอวี้เหิงยังคงจับจ้องไปทางรถม้าของจี้หานอีไม่วางตา แววตาของนางก็แปรเปลี่ยนไปเมื่อมาถึงจวนสกุลเสิ่น ผู้คนที่มาเยือนเรือนหลังมีไม่น้อย ตามศาลาและเรือนริมน้ำล้วนมีผู้คนนั่งอยู่แน่นขนัด แต่ด้วยความที่เรือนหลังของสกุลเสิ่นกว้างขวาง จึงมิได้ดูแออัดแต่อย่างใดศาลาหลังคากระเบื้องเคลือบในสวนหลังจวนตั้งตระหง่านอยู่ริมน้ำ รอบด้านรายล้อมไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับหายากนานาพันธุ์ ต้นเหมยสายพันธุ์ล้ำค่าชูช่อแผ่กิ่งก้านยื่นพ้นระเบียงทางเดิน สาวใช้ประคองถาดทองคำก้าวผ่านระเบียงคดเคี้ยวเก้าโค้ง ชายกระโปรงพลิ้วไหวพัดพาเอากลิ่นหอมโชยมา ทั้งยังกระทบถูกกระดิ่งทองแดงใต้ชายคาให้ส่งเสียงกังวานใส เข้ากันได้ดีกับเกล็ดหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบาเมื่อมาถึงแล้วก็ควรต้องไปถวายพระพรฮองเฮาและคารวะฮูหยินเสิ่นก่อน จี้หานอีจึงเดินรั้งท้ายเพียงลำพัง ก้มหน้าสำรวมกิริยา หาได้เหลียวซ

จี้หานอียิ้มขื่น ไม่รู้จะพูดคำใดใช่แล้ว นางจำต้องยอมรับ ชีวิตคนเราหามีความสมบูรณ์พร้อมไม่ ความถือสา ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความผิดหวังของนาง ก็ประดุจมัจฉาดื่มวารี ร้อนเย็นมีเพียงตนเองที่รู้ดีเรื่องนี้บอกให้ผู้อื่นฟังก็ป่วยการ แต่ไยต้องให้ผู้ใดมาเข้าใจด้วยเล่า ขอเพียงนางเข้าใจตนเองก็พอแล้วขณะกำลังสนทนา ไม่รู้หลี่หมิงโหรวโผล่มาจากที่ใด จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาข้างกายจี้หานอี ยื่นมือมาคล้องแขนนางไว้พร้อมยิ้มหวานหยด “พี่สะใภ้ เหตุใดไม่ไปพูดคุยกับพวกเราเล่าเจ้าคะ?”“ด้านหน้ากำลังเล่นทายปริศนาดอกเหมยกันอยู่ คุณหนูสี่คุณหนูห้าล้วนอยากไปชมดู พี่สะใภ้สนใจไปด้วยกันไหมเจ้าคะ?”จี้หานอีเอียงคอมองหลี่หมิงโหรว กาลก่อนยามอยู่งานเลี้ยงภายนอก หลี่หมิงโหรวมักสนทนากับเหล่าคุณหนูสกุลเซี่ยอย่างออกรส น้อยครั้งนักที่จะเป็นฝ่ายขยับเข้าหานางก่อนนางแกะมือหลี่หมิงโหรวออกพลางคลี่ยิ้มบาง “พวกเจ้าเล่นกันไปเถิด ประเดี๋ยวข้าจะตามไป”เมื่อหลี่หมิงโหรวถูกจี้หานอีผลักไส สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาแย้มยิ้ม กล่าวอีกว่า “เช่นนั้นพี่สะใภ้อย่าเดินไปไกลนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวพวกเรากลับพร้อมกัน”กล่าวจบ นางก็ถอยหลัง

น้ำเสียงออดอ้อนนั้นยังคงเหมือนกับเสียงในวัยเยาว์ของนางไม่เปลี่ยนแปลงเท้าของเสิ่นซื่อชะงักกึก นัยน์ตาดำขลับทอดมองลงบนร่างของนาง ซึ่งมีส่วนโค้งเว้าดุจทิวเขาและมวลเมฆอันงดงามภายในกายพลันพุ่งพล่านไปด้วยแรงปรารถนาและห้วงอารมณ์ที่ยากข่มกลั้น แต่บนใบหน้าก็ยังคงรักษาไว้ซึ่งความสูงส่งและเย็นชาดังเดิมร่างสูงโปร่งนั่งลงเคียงข้างนางอีกครั้ง ปล่อยให้จี้หานอีกำปลายแขนเสื้อของเขาเอาไว้ตามใจชอบไม่ต่างจากปีนั้นที่นางพลัดตกน้ำ นางก็กำแขนเสื้อเขาไว้แน่นเช่นนี้เขาโน้มตัวลง มองดูหยดน้ำตาที่ไหลซึมจากหางตาของนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนใช้ปลายนิ้วเรียวยาวของตนเองเช็ดหยดน้ำตาที่หางตาให้นางแผ่วเบา แววตาที่เคยเย็นชาห่างเหินมาแต่ไหนแต่ไรบัดนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างยากจะสังเกตเห็นบนวงหน้าที่ใหญ่เท่าฝ่ามือ หยดน้ำตาไหลซึมออกมาทีละหยด ราวกับได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างแสนสาหัสเขาฟังนางร้องครางถึงความเจ็บปวดด้วยเสียงแผ่วเบา ช่วยทัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงไปไว้หลังใบหู ก่อนลูบแผ่นหลังนางอย่างนุ่มนวลภายในห้องที่จุดกำยานส่งกลิ่นหอมบางเบา บุรุษในอาภรณ์ขาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด บัดนี้กลับกำลังก้มหน้าปลอบประโลมข้าง

ความจริงนั้น ตอนที่จี้หานอีพบว่าไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป ก็ได้ใช้สติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายพาร่างมุ่งหน้าไปยังทิศทางเรือนของเสิ่นซื่อแล้วเรือนของเสิ่นซื่อเป็นสถานที่ที่เงียบสงบที่สุดในจวนสกุลเสิ่น เสิ่นซื่อรักความสงบมาแต่ไหนแต่ไร บ่าวไพร่จากเรือนอื่นหากไม่มีธุระยิ่งไม่กล้ากล้ำกรายไปที่นั่นอีกทั้งในส่วนลึกของจิตใจนางล้วนเชื่อใจเสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อเป็นวิญญูชนผู้สูงส่ง แม้จะเย็นชา ทว่าย่อมไม่ลดตัวลงไปกระทำเรื่องต่ำช้าเยี่ยงวิญญูชนจอมปลอมต่อให้เขาไม่ไยดีนาง แต่ก็คงไม่คิดกระทำย่ำยี อย่างน้อยเมื่ออยู่ในอาณาเขตของเสิ่นซื่อ นางก็ยังมีความหวังอันริบหรี่ที่จะรักษาชื่อเสียงของตนเอาไว้ได้โชคดีนัก ที่นางเดิมพันถูกเพียงแต่จี้หานอีคาดไม่ถึงว่า เสิ่นซื่อจะพานางมายังเรือนของเขา เดิมทีคิดว่าเขาคงไม่เต็มใจจะแยแสนางเสียด้วยซ้ำบัดนี้ในสมองของนางเริ่มปลอดโปร่งขึ้นมาทีละนิด จึงหวนครุ่นคิดถึงที่มาที่ไปของเรื่องราวโดยละเอียดคงเป็นเพราะหลี่หมิงโหรวกระทำบางอย่างกับร่างกายนาง นางจึงมีอาการผิดปกติถึงขั้นนี้กอปรกับได้ฟังหรงชุนบอกเล่าว่านางเอาแต่ร้องเรียกหาน้ำ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าป่าเหมยแห่งนั้นตั้งใก