All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 71 - Chapter 80

นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอวี้เหิง ก่อนถามแผ่วเบา "ท่านพี่กับพี่สะใภ้ไยไม่เข้าไปด้านในเจ้าคะ?"จี้หานอีไม่ได้ปรายตามองหลี่หมิงโหรวผู้อยู่ด้านข้าง นางเพียงยกมือผลักเซี่ยอวี้เหิงออกห่าง ก่อนก้าวไปยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งเมื่อความนุ่มนิ่มหลุดออกจากฝ่ามือ หลงเหลือไว้เพียงความเย็นเยียบ เซี่ยอวี้เหิงก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนหันกลับมามองหน้าหลี่หมิงโหรว และกล่าวเสียงทุ้ม "ไปกันเถิด"หลี่หมิงโหรวพยักหน้ารับ แต่แล้วก็ยกมือขึ้นนำผ้าเช็ดหน้าปิดริมฝีปากไอออกมาเล็กน้อย ทว่ากลับเห็นเพียงเซี่ยอวี้เหิงเดินผ่านข้างกายนางไปหน้าตาเฉยนางชะงักกึกไม่ควรเป็นเช่นนี้สิ สมัยก่อนเวลาท่านพี่เห็นนางไอ ก็มักจะถามไถ่ด้วยความห่วงใยเสมอนางมองดูแผ่นหลังของเซี่ยอวี้เหิง สลับกับมองจี้หานอีที่เดินตามหลังเขาไป แล้วนิ้วมือก็รวบกำผ้าเช็ดหน้าขยำแรงนางหลินซึ่งอยู่ในห้องอุ่นฝั่งตะวันออกมองดูเซี่ยอวี้เหิงและจี้หานอีเดินตามกันเข้ามา นางไม่ได้เอ่ยทักทายจี้หานอี เพียงกล่าวกับเซี่ยอวี้เหิงว่า "ปกติเจ้ามักออกไปแต่เช้าตรู่ ไยวันนี้ถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้? ไม่กลัวไปทำงานสายหรือ?"เซี่ยอวี้เหิงชำเลืองมองจี้หานอีผู้อยู่ข้างกาย "อากาศหนาว

เซี่ยอวี้เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจพลันบังเกิดความตื่นตระหนกและว่างโหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกขณะที่เวลานี้จี้หานอียังคงอยู่ข้างนอก นางนั่งอยู่กับหรงชุนหน้าร้านขายขนมบัวลอยริมถนนนางตั้งใจหลบหน้าเซี่ยอวี้เหิง ไม่อยากทานข้าวร่วมโต๊ะกับเขา แต่ก็ไม่รู้จะไปที่ใดนางกลับบ้านท่านตาบ่อยเกินไป เกรงว่าจะทำให้พวกท่านเป็นห่วง ไม่สู้ร่อนเร่อยู่ข้างนอกยังสบายใจเสียกว่าความจริงนับแต่แต่งงานกับเซี่ยอวี้เหิง จี้หานอีก็แทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเรือนชั้นในของสกุลเซี่ย ด้วยความที่เซี่ยอวี้เหิงงานยุ่งนัก จึงมีเวลาพานางออกมาเปิดหูเปิดตาน้อยนิดยิ่งนางไม่กล้าออกมาคนเดียว ทั้งกลัวแม่สามีตำหนิ และกลัวเซี่ยอวี้เหิงไม่พอใจนางระมัดระวังตัวตลอดเวลา ปรารถนาจะทำหน้าที่ภรรยาของเซี่ยอวี้เหิงให้ดีที่สุด และยิ่งอยากได้รับการยอมรับจากคนสกุลเซี่ยนางเพียรพยายามทุ่มเทมาตลอด ไม่ใช่ว่านางทำได้ไม่ดี แต่สิ่งที่นางไม่มีวันเอื้อมถึง คือหัวใจของพวกเขาต่างหากยามนี้เมื่อหัวใจไร้ที่พึ่ง ถึงได้รู้สึกว่านี่อาจเป็นความอิสระกระมังไอสีขาวลอยตลบปะทะใบหน้า จี้หานอีระบายลมหายใจยาวแรง ก่อนเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นชิมบัวลอยคำหนึ่ง ช่างหอมห

นางไม่รู้จะพูดคำใด และไม่รู้ว่าที่เสิ่นซื่อเรียกนางมา ก็เพื่อจะถามถึงเรื่องนี้เท่านั้นหรือสายตาของเสิ่นซื่อจับจ้องใบหน้าที่บอกถึงความประหม่าของจี้หานอี ผ้าคลุมหน้าผืนบางถูกเลิกขึ้นครึ่งหนึ่ง สีสันตัดกับอาภรณ์สีชมพู ต่างหูสีเขียวข้างแก้มสั่นไหววูบวาบ กลิ่นหอมกรุ่นอันเย้ายวนใจนั้นยิ่งทวีความรุนแรง ทั้งยังเจือด้วยกลิ่นหวานเลี่ยนของขนมบัวลอยอีกลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง คลื่นอารมณ์ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นซื่อหลุบตาลง สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่เอวคอดกิ่วเหนือกระโปรงเรียบลื่นของนางร่างกายที่แข็งเกร็งเอนพิงเบาะนุ่มทางด้านหลัง เขาเร้นกายเข้าไปในเงามืดสลัวอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับหลับตาลง น้ำเสียงที่เย็นชาเป็นนิจเจือความแหบพร่าอยู่หลายส่วน "เจ้าอยู่ที่สกุลเซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง"เสิ่นซื่อคิดว่า หากจี้หานอีบอกว่านางอยู่ที่สกุลเซี่ยไม่มีความสุข ตนเองก็อาจมีเหตุผลนับพันนับหมื่นข้อที่จะแย่งชิงตัวนางมาจากข้างกายเซี่ยอวี้เหิงเขาเพียงต้องการหาเหตุผลอันสมควรสักข้อที่จะได้ครอบครองนางเท่านั้นเสิ่นซื่อพลันเข้าใจแล้ว เหตุใดตนเองถึงต้องการพบหน้าจี้หานอีอีกสักค

เมื่อจี้หานอีเห็นเซี่ยอวี้เหิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ครั้นเดินผ่านกายเขา ข้อมือก็ถูกเขาคว้าจับไว้อีกครั้งจี้หานอีเงยหน้ามองเซี่ยอวี้เหิง เซี่ยอวี้เหิงเองก็หันกลับมามองนาง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนสับสน และเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อนว่า "ไปที่ใดมา?"จากนั้นก็ถามต่อ "ข้ามีงานติดพันเล็กน้อย ไม่ทราบเจ้าทานมื้อค่ำแล้วหรือไม่?"จี้หานอีไม่ได้ใส่ใจคำสัญญาของเซี่ยอวี้เหิง และก็ไม่ใส่ใจเรื่องที่เขาบอกว่าจะมาทานมื้อค่ำด้วยกันแต่กลับมาช้าในทางกลับกัน นางรู้สึกยินดียิ่งยินดีที่ไม่ต้องมานั่งรอเขาอย่างขมขื่นตามลำพังอีกแล้วนางเพียงตอบว่า "ไปบ้านท่านตามาเจ้าค่ะ"เมื่อเซี่ยอวี้เหิงได้ยินเสียงตอบรับอันห่างเหิน ก็ต้องกระซิบว่า "หานอี กลับไปนอนที่เรือนหลักกับข้าเถิด"จี้หานอีส่ายหน้า "ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการที่ห้องหนังสืออีกเล็กน้อย นายท่านกลับไปนอนก่อนเถิดเจ้าค่ะ"มือที่กุมข้อมือจี้หานอีพลันบีบแน่นขึ้น เซี่ยอวี้เหิงจ้องมองจี้หานอีเขม็ง "หานอี ระหว่างเราไม่ควรเป็นเช่นนี้""ยามนี้เจ้าแยกห้องนอนกับข้า บ่าวไพร่จะคิดเห็นอย่างไร? หากท่านแม่รู้เข้า จะตำหนิเจ้าเช่นไร?"พูดจบ เซี่ยอวี้เหิงก็สูด

จี้หานอียังคงมีสีหน้าเป็นปกติขณะกล่าว "ท่านแม่วางใจเถิด หากต้องหย่าร้าง ข้าจะไม่มีวันคัดค้านแน่นอนเจ้าค่ะ"กระทั่งจี้หานอีถอยกลับออกไปแล้ว นางหลินก็ยังคงตั้งสติไม่ทันนางหันไปมองบ่าวอาวุโสข้างกายก่อนถามว่า "เจ้าว่านางเสียสติไปแล้วใช่หรือไม่"บ่าวผู้นั้นชะงักกึก โน้มตัวลงกระซิบตอบ "บ่าวเองก็รู้สึกว่าคำพูดคำจาของฮูหยินน้อยดูผิดปกติไปเจ้าค่ะ"นางหลินกล่าวอีกว่า "นี่นางคิดจะก่อเรื่องอันใดกันแน่ เท่านี้งานของอวี้เหิงก็รัดตัวมากพออยู่แล้ว นางดูแลเรือนหลังยังไม่รู้จักอยู่อย่างสงบ นับวันข้ายิ่งไม่ชอบหน้านางมากขึ้นทุกที""แต่ช่างเถิด ในเมื่อนางเป็นคนพูดเอง ตกค่ำข้าจะหารือกับอวี้เหิงดู ในเมื่อนางมีลูกไม่ได้ ก็ให้คนอื่นมีลูกแทนแล้วกัน""ถึงเวลานั้นนางจะมาตีโพยตีพายอย่างไร ข้าก็ไม่สนใจทั้งสิ้น"บ่าวอาวุโสถามด้วยความกังวล "แต่หากนายท่านใหญ่รู้เข้าเล่าเจ้าคะ""อีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว จากนั้นไม่นานก็จะเป็นวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่า นายท่านใหญ่ย่อมต้องกลับมาแน่นอน"นางหลินเข้าใจความหมายของบ่าวผู้นี้ดี สามีของนางให้ความสำคัญกับคำสัญญาในอดีตเสมอ หากเขารู้เรื่องเข้า ก็คงยากจะชี้แจงแล้