All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 41 - Chapter 50

ความจริงในวัยเยาว์ จี้หานอีเคยพบหน้าเสิ่นซื่อไม่บ่อยนัก บิดามาเยือนเพียงสองสามเดือนครั้ง ส่วนมากมักหารือเรื่องราชกิจ และตัวนางเองก็ใช่ว่าจะได้พบเขาเสียทุกครั้งทว่าอาจเป็นความเคยชินที่สั่งสมมาตั้งแต่เริ่มจำความได้ในวัยหกเจ็ดขวบ นางชอบมองเรือนร่างสูงโปร่งสง่างามของเสิ่นซื่อ รวมถึงใบหน้าที่หล่อเหลาจนน่าตื่นตะลึงนั้น จนเผลอใจอยากจะไปหาเขาอยู่ร่ำไปแรกเริ่มเดิมทีเสิ่นซื่อก็ไม่ได้ชอบนางนัก แม้ตอนนั้นจี้หานอียังเด็ก แต่คนอื่นชอบหรือไม่ชอบนาง จี้หานอีก็ยังพอจะรู้ความอยู่บ้าง จนใจที่ไม่อาจต้านทานความรูปงามของเสิ่นซื่อ ซ้ำในห้องเขาก็มีของเล่นแปลกตามากมายเหลือคณาท่านอดีตราชครูผู้เฒ่ามีนิสัยอ่อนโยน มักกล่าวกับนางด้วยรอยยิ้มเสมอว่าให้ไปเล่นกับเสิ่นซื่อบ่อย ๆ ท่านบอกว่าเสิ่นซื่อมักไปไหนมาไหนคนเดียวดูเงียบเหงาเกินไป จึงให้นางคอยเกาะติดพาเสิ่นซื่อออกมาเดินเล่นบ้างยามนั้นนางถูกบิดาตามใจจนเคยชิน จึงไม่รู้จักความหวาดกลัว แม้จะไม่เคยลากเสิ่นซื่อออกมาได้สำเร็จ แต่อย่างน้อยยามเข้าไปในห้องหนังสือของเขา นางก็ไม่ได้ถูกไล่ออกมาเวลาที่เขาอ่านตำราในห้องหนังสือ นางก็จะไปดูของล้ำค่าบนชั้นวางเครื่องกระเบื้อ

ราตรียาวนาน หิมะเกล็ดใหญ่โปรยปรายลงมาระหว่างคนทั้งสอง คล้ายม่านสีขาวที่กางกั้นโลกสองใบออกจากกันรอบกายเสิ่นซื่อมีผู้ติดตามขนาบข้างสี่นาย ในมือถือโคมแก้วหลิวหลี แสงสว่างส่องกระทบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกดำ ร่างที่สูงโปร่งสง่างามนั้นทำให้ผู้คนรู้สึกต่ำต้อยลงโดยไม่รู้ตัวด้านหลังนางคือความวุ่นวายโกลาหลและซากปรักหักพัง ส่วนเบื้องหน้าคือความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่เขานำติดตัวมาด้วยนางทำใจกล้าเดินเข้าไปหา พลางมองผ่านผ้าแพรโปร่งบางสีขาว เพียงเพื่อรอจะเอ่ยปากพูดกับเขาสักประโยคผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างกายเสิ่นซื่อรีบเข้ามาจะไล่คน แต่เสิ่นซื่อเพียงยกมือขึ้นเบา ๆ ผู้ติดตามคนนั้นก็ถอยกลับไปด้านหลังตามเดิมเขาหยุดเท้ายืนอยู่กับที่ ขณะมองดูจี้หานอีเดินตรงเข้ามา ลมหนาวในตรอกพัดกระโชก ปะทะร่างอันบอบบางทว่าสมส่วนของนางให้ชายกระโปรงสะบัดไหวสายลมหนาวพัดพาผ้าแพรขาวที่ปลายนิ้ว ไล้เลียผิวพรรณขาวดุจหิมะ ภายใต้ชายผ้าแพร ปลายจมูกรั้นเหนือคางมนเริ่มแดงเรื่อ ดวงตาคู่งามแฝงแววเย้ายวนใจกำลังมองมาที่เขาด้วยความร้อนรน ในแววตามีแต่ความคาดหวังระคนหวาดหวั่นร่างบอบบางห่อหุ้มอยู่ในเสื้อคลุมกันลมสีแดงลายจุดทอง ยามมือเรียว

ไร้ซึ่งคำทักทาย หรือเท้าความถึงเรื่องราวในอดีตเพื่อเป็นการปูทางจี้หานอีคิดว่า เสิ่นซื่อเองก็คงไม่ชอบฟังถ้อยคำเหล่านั้นเช่นกันนางยิ่งรู้ดีว่าเสิ่นซื่อคงไม่พอใจ ที่นางนำหยกพกชิ้นนี้มาใช้เป็นข้อต่อรองเพื่อขอร้องเขาปีนั้นบางทีอาจเป็นเพียงคำสัญญาที่เขากล่าวไปโดยไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำที่นางมาวันนี้ก็เพื่อส่งของคืนสู่เจ้าของเดิม เพื่อให้เขาวางใจว่า นางจะไม่มีวันนำหยกชิ้นนี้มารบกวนเขาอีกหางตาของเสิ่นซื่อจับจ้องร่างระหงในชุดสีน้ำเงินเข้มตลอดเวลา เขามองดูนางคุกเข่าอยู่บนพื้น ต่างหูหยกเขียวบนติ่งหูขาวผ่องแกว่งไกวระข้างแก้มนางก้มหน้าลง สายตาเขาจึงไล่มองขึ้น พินิจพิจารณาโดยไม่คิดปิดบังเรือนผมดำขลับเกล้ามัดเป็นมวยตามแบบฉบับสตรีผู้ออกเรือนแล้ว พร้อมด้วยปักปิ่นดอกไม้ทรงพัดเอียงเฉียง เสื้อคอตั้งลายดอกไม้สีเข้มปกปิดลำคอมิดชิด เห็นเพียงผิวขาวผ่องเป็นยองใยเล็กน้อยเท่านั้นสร้อยคอหินลวี่ซง[1]ห้อยตกลงมากวัดแกว่งเบื้องหน้า แพขนตางอนยาวบนใบหน้าขยับไหวแผ่วเบา บ่งบอกถึงความกังวลใจของเจ้าตัวไม่เจอกันหลายปี ผิวพรรณนางยังคงขาวดุจหิมะ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น แม้จะห่อหุ้มด้วยอาภรณ์หนาแน่น แต่ส่วนโค้งเว้าท

ภายใต้แสงสีเหลืองนวลตาจากโคมไฟ จี้หานอีมิกล้าหลบเลี่ยง ทำได้เพียงฝืนสะกดกลั้นความหวาดหวั่นที่สั่นสะท้านอยู่ในอกเสิ่นซื่อจ้องมองนาง ผิวพรรณใต้ฝ่ามือเขานั้นอุ่นยิ่ง นัยน์ตาหยาดเยิ้มของนางทอแววตื่นตระหนก เรือนผมสีหมึกดกหนาขับเน้นริมฝีปากแดงเรื่อและฟันขาวสะอาดให้ดูสะดุดตา งดงามดุจม่านหมอกพิรุณแห่งขุนเขาอูซาน คล้ายดั่งกระต่ายน้อยผู้หมอบคลานอยู่ใต้กรงเล็บแหลมคมของพญาอินทรี ช่างดูบอบบางเสียจนพาลให้ผู้คนนึกอยากรังแกไม่ได้พบพานกันหลายปี นางยิ่งเติบโตมีรูปโฉมเย้ายวนใจนักปลายนิ้วที่บีบปลายคางของนางพลันปล่อยออก ก่อนสุ้มเสียงเย็นเยียบจะดังขึ้น "ฮูหยินเซี่ยคิดดีแล้วหรือ?"จี้หานอีรีบพยักหน้ารับ ราวกับได้ไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ในมือ "คิดดีแล้วเจ้าค่ะ ขอเพียงใต้เท้าเสิ่นช่วยญาติผู้พี่ของข้าเท่านั้นก็พอ"เสิ่นซื่อเม้มริมฝีปากขณะจ้องมองจี้หานอีในความเงียบ ดวงตาของนางกำลังทอประกายด้วยความหวังอันริบหรี่โอกาสเพียงครั้งเดียวที่มี นางกลับเลือกใช้มันเพื่อคนที่ไม่สลักสำคัญอันใดเฉกเช่นปีนั้นที่เขามอบหยกพกให้นาง นางก็ไม่เคยใส่ใจคำพูดของเขาแม้แต่น้อยนางไม่เคยรับรู้เลยว่าหยกพกชิ้นนี้มีความหมายเช่นไ

จวนสกุลเซี่ย บรรยากาศภายในเรือนหลักของฮูหยินใหญ่หลินยังคงครึกครื้นเช่นเคยเซี่ยจิ่นยังไม่กลับ หลี่หมิงโหรวเองก็อยู่ด้วยเช่นกันเซี่ยอวี้เหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก แววตาบอกถึงความเหนื่อยล้าเจือจาง เขานวดคลึงหว่างคิ้วก่อนกล่าวกับเซี่ยจิ่นว่า "พี่หญิงใหญ่วางใจเถิด ในเมื่อข้าบอกแล้วว่าจะไม่ช่วยนาง ก็จะไม่ช่วยเด็ดขาด"เมื่อเซี่ยจิ่นได้ยินคำยืนยันหนักแน่นของเซี่ยอวี้เหิง ก็รู้สึกวางใจและกล่าวกับเขาว่า "เจ้าจงจำไว้ ไม่ว่านางจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอันใดมาอ้อนวอน ก็ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด""พวกเราหาใช่ให้เจ้าเมินเฉยยามผู้อื่นเดือดร้อน แต่สกุลกู้เวลานี้ตกต่ำเพียงใดเล่า? หากเจ้ายื่นมือเข้าช่วยครั้งนี้ ภายหน้าเรื่องวุ่นวายทั้งหลายของสกุลกู้จะไม่ตกมาเป็นภาระของเจ้าหมดหรือ?""พี่เขยเจ้าก็เคยบอกไว้แล้ว โทษของกู้สวินนั้นขึ้นอยู่กับว่ากรมอาญาจะตัดสินเช่นไร คนของกองปราบฝ่ายเหนือมีหน้าที่เพียงทรมานไต่สวน โทษทัณฑ์จะหนักหรือเบาก็ไม่เกี่ยวกับกองปราบ และยิ่งไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับพวกเรา""อีกอย่าง สกุลกู้กับสกุลเซี่ยของเรามีความเกี่ยวข้องกันมากมายนักหรือ? ก็แค่ตระกูลฝั่งท่านตาของหานอีเท่านั้น ในเ