เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 872
บทล่าสุด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 872
จี้หานอีเป็นคนขี้หนาว เรื่องนี้เสิ่นซื่อสังเกตเห็นมานานแล้ว ด้วยกลัวนางจะรู้สึกหนาวแม้เพียงนิด ภายในห้องอุ่นจึงจุดเตาใต้พื้นไว้ตลอดเวลาซุนเป่าฉยงมารอบริเวณหน้าประตูอยู่ก่อนแล้ว นางยืนเดียวดายอยู่ข้างรถม้า ครั้นเห็นเสิ่นซื่อประคองจี้หานอีเดินออกมา ก็ถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะนางรู้สึกว่าตนเองคงไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเช่นจี้หานอีอีกหลังกล่าวทักทายกันอย่างเรียบง่าย ซุนเป่าฉยงก็เรียกเสิ่นซื่อด้วยความนอบน้อมว่าท่านอาห้าเสิ่นซื่อไม่ได้สนใจนาง เพียงประคองจี้หานอีขึ้นรถม้าไปเท่านั้น ใบหน้าของซุนเป่าฉยงซีดเซียวลงเล็กน้อย ก่อนเดินขึ้นรถม้าคันหลังไปอย่างเงียบงันหลังเข้าวัง เสิ่นซื่อกับจี้หานอีก็จำต้องแยกจากกัน ปลายทางของเสิ่นซื่อคือตำหนักด้านหน้า ส่วนจี้หานอีมุ่งหน้าไปยังตำหนักคุนหนิงสายลมยามค่ำคืนพัดแรง ลมที่พัดโกรกมาตามทางเดินในวังทำให้เสื้อคลุมของจี้หานอีสะบัดไหวดังพรึ่บพรั่บ เสิ่นซื่อกล่าวกับนางด้วยเสียงแผ่วเบา “อีกประเดี๋ยวข้าจะมาหาเจ้า แล้วพาเจ้ากลับไปพร้อมกัน เวลาอยู่ข้างกายฮองเฮาไม่ต้องประหม่า ทำตัวเหมือนยามอยู่ในจวนก็พอ”จี้หานอีรับคำ ใบหน้าถูกลมโกรกจนเริ่มรู้สึกแสบขึ้น
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 871
บรรดาสตรีย้ายไปนั่งสนทนากันในเรือนรับรองหลังรับประทานโจ๊กล่าปาในตอนเช้าเสร็จ ส่วนเหล่าบุรุษก็รวมตัวอยู่ที่เรือนหน้าซุนเป่าฉยงมองจากระยะไกล เห็นผู้คนรายล้อมอยู่ข้างกายจี้หานอี ต่างพากันชักชวนจี้หานอีพูดคุย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นซึ่งนั่งอยู่ด้านบนก็ยังเอ่ยชมว่าจี้หานอีมีความสามารถ ช่วยเสิ่นซื่อดูแลร้านค้าจนปีนี้ได้ผลกำไรงดงาม ทั้งยังส่งผ้ามามอบให้ทุกเรือน เป็นผู้มีการศึกษา รู้ธรรมเนียม และกตัญญูยิ่งนางไป๋คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นก็ให้รู้สึกอึดอัดใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้นับว่าจี้หานอีรู้จักจัดการเรื่องราวได้ดีจริง ๆ ภายในจวนสกุลเสิ่นไม่มีผู้ใดไม่เอ่ยชมจี้หานอี กระทั่งบุตรชายทั้งสองของนางไป๋ก็ยังกล่าวว่าท่านอาสะใภ้ห้าเป็นคนดียิ่งจี้หานอีแต่งเข้ามาได้เพียงไม่นาน ก็สามารถเอาใจจนฮูหยินผู้เฒ่าชื่นชอบ ทั้งยังชนะใจผู้คนในจวนเรียบร้อยแล้ว แม้แต่บ่าวไพร่มากมายก็พากันกล่าวถึงนางในทางที่ดีถึงอย่างไรจี้หานอีก็มักช่วยเหลือผู้อื่นอย่างเงียบ ๆ เสมอ ต่อให้นางไป๋ขุ่นแค้นแทบตายก็ไม่อาจทำสิ่งใดอยู่ดียิ่งเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นซื่อกับจี้หานอีแน่นแฟ้นข
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 870
เมื่อหลงจู๊จ้าวเห็นจี้หานอีจดชื่อตนเองไว้ ใบหน้าก็เผยความยินดีทันที ก่อนยื่นรายการฉบับหนึ่งมาให้อย่างอ่อนน้อม “นี่คือรายละเอียดผืนผ้าที่จะมอบเป็นของกำนัลแก่ฮูหยินทุกท่านในจวน ขอฮูหยินรองโปรดตรวจดูขอรับ”จี้หานอีรับมาตรวจดู ด้านบนเขียนรายการไว้ชัดเจน ของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผ้าแพรทอลายเหรียญทรงกลมแปดวงสีน้ำเงินเข้ม ของฮูหยินใหญ่เป็นผ้าแพรทอสีน้ำตาลเข้ม ของฮูหยินน้อยเป็นผ้าต่วนทอลายสีม่วงรากบัว ส่วนของสะใภ้รองเป็นผ้าซาสีแดงอมชมพู... ทุกรายการเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ เจ้านายทุกเรือนในจวนล้วนได้รับกันถ้วนหน้าผ้าที่ระบุอยู่ในรายการล้วนเป็นของชั้นเลิศ แต่ละเรือนได้รับการจัดสรรตามลำดับฐานะชัดเจนนี่เป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันทุกปี หากไร่นาหรือร้านค้าแห่งใดมีผลประกอบการดี ก็ต้องมอบของกำนัลให้แก่แต่ละเรือน ของที่มอบให้ในแต่ละปีย่อมแตกต่างกันไป โดยพิจารณาจากผลผลิตและรายได้ในปีนั้นนอกจากของกำนัลเหล่านี้แล้ว เมื่อสรุปรายได้รวมของร้านค้าตลอดทั้งปี ก็จะนำส่วนหนึ่งมาแบ่งเป็นผลกำไรให้แต่ละเรือน แม้แต่จวนท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามก็ยังได้รับส่วนแบ่ง กล่าวได้ว่านี่คือช่วงเวลาที่ทุกคนเบิกบานใจที่สุดในรอบปี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 869
อาภรณ์บนร่างจี้หานอียับย่นเล็กน้อยเพราะเมื่อครู่นางนอนเอนกาย ยังไม่ทันจัดระเบียบให้เรียบร้อย เสิ่นซื่อก็เดินเข้ามาแล้วร่างของเสิ่นซื่อยังคงพาไอเย็นจากด้านนอกติดเข้ามาด้วย พอเข้าใกล้จี้หานอี ความเย็นจากตัวเขาก็แผ่เข้าหานาง ก่อนที่เขาจะอุ้มนางมานั่งในอ้อมกอดอย่างคุ้นเคยภายในห้องอบอุ่นยิ่ง ถ่านไฟลุกโชน เมื่อเห็นร่องรอยเหนื่อยล้าบนหว่างคิ้วของจี้หานอี เสิ่นซื่อก็ยกมือขึ้นลูบไล้เบา ๆ “ช่วงหลายวันนี้ทำให้เจ้าต้องเหนื่อยแล้ว”วันนี้เสิ่นซื่อกลับมาเร็ว ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่ทันมืด จี้หานอีส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ยังพอไหวเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อรู้ดีว่าแม้จี้หานอีจะพูดเช่นนี้ แต่เขาก็ทราบว่างานช่วงปลายปีมีมากเพียงใด เรื่องจิปาถะภายในจวนหรือก็ไม่ใช่น้อย เขาตบหลังนางอย่างอ่อนโยนก่อนหยิบต่างหูคู่หนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนฝ่ามือนาง “คู่นี้สั่งทำขึ้นใหม่ให้เจ้า”เสิ่นซื่อมักจะนำเครื่องประดับกลับมามอบให้จี้หานอีอยู่เป็นประจำ ราวกับว่านี่เป็นวิธีแสดงความรักในแบบของเขาเครื่องประดับเหล่านั้นล้วนมีค่าควรเมือง แต่ละชิ้นงดงามประณีตจี้หานอีเคยขอให้เสิ่นซื่อนำกลับมาให้น้อยลงสักหน่อย นางมีเพียงคนเดียว ไ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 868
จี้หานอีถอนหายใจอย่างเฉื่อยชา ในอดีตนางไป๋ย่อมไม่ค่อยเหน็ดเหนื่อยอันใด เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องไร่นาหรือโรงครัว นางไป๋ล้วนไม่ตรวจสอบบัญชีโดยละเอียด ขอเพียงมองผ่าน ๆ แล้วไม่พบปัญหาใดก็พอ สิ่งที่นางใส่ใจคือตนเองจะกอบโกยผลประโยชน์จากในนั้นได้มากเท่าใดต่างหากกระทั่งบัญชีของโรงครัวก็ยังคร้านตกแต่งให้ยอดตรงกัน เช่นนั้นแล้วจะเหนื่อยสักเพียงใดแต่จี้หานอีย่อมไม่ยอมให้บ่าวไพร่เบื้องล่างหลอกลวงผู้เป็นนาย ทุกส่วนจึงต้องตรวจดูอย่างละเอียด นางตั้งใจจะแก้ไขธรรมเนียมอันเลวร้ายที่สั่งสมมาแต่ก่อน รออีกสักสามถึงห้าปี เมื่อนั้นนางก็คงไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้อีก เมื่อคนในโรงครัวและไร่นาต่างรู้ระเบียบการทำงานของนาง ทั้งบรรยากาศในจวนก็คงเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เรื่องราวมากมายย่อมจัดการได้ง่ายขึ้นนางกล่าวกับหรงชุนอย่างแผ่วเบาอยู่สองสามคำ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าหลังจากเทศกาลล่าปาผ่านพ้นไป ก็ยังมีเรื่องของกำนัลประจำปีและงานปลายปีอีกสารพัด เพียงคิดก็รู้สึกปวดศีรษะแล้วหรงชุนเอ่ยถึงเรื่องจวนท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง บอกว่าซุนเป่าฉยงน่าสงสารยิ่ง เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่กี่วัน เสิ่นหยวนฮั่นก็ได้รับมอบหมายให้ไปปฏิบัติราชกา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 867
วันเวลาผ่านไปจนถึงช่วงปลายปีอย่างรวดเร็ว หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาระลอกหนึ่งแล้วปีนี้หิมะมาเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ยิ่งใกล้สิ้นปี งานในมือของจี้หานอีก็ยิ่งมากขึ้นสองวันก่อนถึงเทศกาลล่าปา จี้หานอีต้องจัดเตรียมงานเลี้ยงเล็ก ๆ รวมไปถึงการแจกโจ๊กในวันเทศกาล นางเพิ่งสั่งความกับผู้ดูแลจางแห่งโรงครัวเสร็จ ยังไม่มีโอกาสได้พักสักเท่าใดเทียบขอเข้าพบที่คนเฝ้าประตูส่งมากองสูงถึงสามชุ่นแล้ว ทั้งหมดล้วนมาจากผู้ดูแลไร่นาและร้านค้าต่าง ๆ ยามใกล้สิ้นปีเช่นนี้ มีทั้งผู้มาส่งบัญชี ผู้มาขอคำสั่ง และผู้มาขอความเมตตา ทุกเรื่องล้วนต้องผ่านมือนางทั้งสิ้นนางเลือกพบคนจากไร่นาก่อนคนแรกที่เข้าพบคือเฒ่าอู๋จากไร่หลินซาน เขามีอายุห้าสิบกว่าปี พอเข้ามาก็คุกเข่าโขกศีรษะทันที ตอนลุกขึ้นหัวเข่าถึงกับส่งเสียงดังกร๊อบ แม้จี้หานอีบอกให้นั่ง เขาก็ยังไม่กล้านั่งเต็มเก้าอี้ เพียงนั่งหมิ่นอยู่ครึ่งก้น วางมือทั้งสองบนหัวเข่า ท่าทางประหม่าทำตัวไม่ถูกนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาพบฮูหยินรอง ในใจจึงอดหวั่นวิตกไม่ได้ แม้ฮูหยินรองจะดูอ่อนเยาว์และมีสีหน้าอ่อนโยน แต่เขาก็เคยได้ยินว่านางทำงานละเอียดถี่ถ้วน ไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดใด ๆ จึงร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ49.9K viewsอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.4K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น437.4K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน128.8K viewsริษยา
moonlight -mini355 viewsฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา48 viewsเส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s
sanvittayam752 viewsนางมารจ้าวพิษ
จิ้งจอกน้อยแอบหลงรัก91 views
