All Chapters of เพทายลายกะรัต: Chapter 201 - Chapter 210

มนุษย์ทุกคนล้วนมีความรู้สึกย้อนแย้งเป็นของตัวเองเสมอ ยกตัวอย่างเช่นบางคนกลัวอ้วนมากแต่ก็ยังชอบกินอาหารแคลอรีสูงเป็นชีวิตจิตใจ บางคนไม่ชอบคนโกหกแต่ตัวเองก็ยังบิดเบือนความจริงอยู่เสมอ จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไรนักถ้าคนที่เกลียดการรอคอยอย่างเพทาย จะชอบพาตัวเองมายืนรอใครบางคนอยู่หน้าประตูคอนโดในตอนเช้าของทุกวันแล้วอย่ามาถามว่าทำไมต้องรอ? เพราะเขาก็แค่อยากเห็นหน้าหวานๆก่อนไปทำงานเท่านั้นเอง!และเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเวลาผ่านไปร่วมสิบนาทีก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ เพทายกดปุ่มอินเตอร์คอมหน้าประตูอีกหนแต่ทุกอย่างก็ยังเงียบสนิท สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรหัสผ่านแล้วเปิดประตูเข้าไปแทนทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเสียงเพลงความดังเกินกว่าแปดสิบเดซิเบลก็ทำให้เพทายสะดุ้งโหยง และต้องใช้หลายวินาทีกว่าเขาจะตั้งสติได้ค่อยรีบปิดประตู ด้วยกลัวว่าหากช้ากว่านี้สักนาทีคงมีใครสักคนที่พักอาศัยในชั้นเดียวกันเปิดประตูออกมาด่ารับเช้าวันทำงานแน่นอน! “อ๊าว! พี่พีท?” เจ้าของเสียงเพลงดังสนั่นหวั่นไหวที่โผล่หน้ามาให้เห็นจากประตูครัวทักทายเสียงใส ก่อนจะแจกรอยยิ้มสดใสรับเช้าวันใหม่มาให้เพทา

“อยากลางานจัง วันนี้ขอพี่อยู่ด้วยสักวันสิ” เพทายบ่นกระปอดกระแปด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเว้าวอนไม่เลิกแต่ก็ไม่อยากเลิกทำพฤติกรรมนั้น ก่อนจะอาศัยจังหวะที่คนข้างๆลุกขึ้น ค่อยรวบเอวบางไว้แน่นอย่างออดอ้อน“ไม่ได้ค่ะ ตัวเองพูดเองแท้ๆว่ามีประชุมตอนสิบโมง” กะรัตเอ็ดเสียงอ่อน พยายามแกะมือหนาที่เหนียวเหมือนทากาวออกจากเอวอย่างยากลำบาก แต่เมื่อไม่สำเร็จก็ทำได้เพียงถอนใจแล้วค่อยพูดต่อ “ทำแบบนี้พิงค์จะเก็บโต๊ะยังไงคะ? ปล่อยมือได้แล้วค่ะ...ก่อนจะถูกหยิกจนเนื้อเขียว” “..ใจร้ายตลอด” แม้จะบ่นอุบอิบและอิดออด แต่เพทายก็ยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระตามคำขอนั้น“ไปทำงานได้แล้วค่ะ อย่าลืมนะคะว่าเย็นนี้เรามีนัดกัน”“...ก็ได้” สุดท้ายก็ยอมจำนนต่อภาระงานของตัวเองอย่างหมดทางเลือก ค่อยลุกจากโต๊ะอาหารในท้ายที่สุด เหลือบมองคนข้างกายที่รีบหยิบเสื้อสูทจากโซฟากว้างอีกด้านหนึ่งของห้องมาให้อย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งลากมาส่งที่หน้าประตูห้องจนแอบรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกขับไล่ไสส่งแล้วไม่ถึงนาทีเพทายก็พบว่าตัวเองออกมายืนอยู่นอกห้องเรียบร้อยแล้ว มิหนำซ้ำเจ้าของห้องก็ดูเหมือนจะสนใจขนมที่กำลังทำค้างอยู่มากกว่าเขาเสียอีก!“หอ

พอกันที! เธอจะไม่ทนอะไรอีกต่อไปแล้ว!เสียงจากจิตใต้สำนึกร้องบอกแบบนั้น จันทร์เจ้ารู้สึกเหมือนร่างกายเล็กๆของเธอไม่สามารถแบกรับความเจ็บปวดมหาศาลที่เกิดจากการทำร้ายร่างกายและจิตใจซ้ำซากของสินธรได้ไหว“..คุณท่านทำเกินไปแล้ว” เสียงหวานที่ยังสั่นเครือร้องบอก ปาดน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างลวกๆ ก่อนจะย้ำชัดด้วยน้ำเสียงแข็งขืนขึ้นกว่าเก่า “ครั้งนี้ มันเกินไปแล้วจริงๆ”“เกินไปงั้นเหรอ?” สินธรทวนคำแค่นหัวเราะ ย่างกรายเข้าหาร่างบางที่กำลังนั่งสั่นเทาอยู่บนพื้นห้องด้วยสายตาเย็นชา ย่อตัวลงเพื่อมองหน้าของเด็กในอุปการะให้ชัดขึ้นกว่าเก่า ก่อนจะกระชากเรือนผมของจันทร์เจ้าอย่างแรงจนใบหน้าหวานที่ก้มหลบตาจำต้องแหงนมอง ค่อยพูดต่อเสียงกร้าว “ฉันส่งเสียให้แกได้เรียน! ช่วยรักษาแม่แกจนหายบ้า ช่วยหาบ้านให้อยู่ไม่ต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนนอนข้างถนน...แกลืมไปหมดแล้วหรือไง!”“จันทร์ไม่เคยลืมค่ะ คุณท่านมีบุญคุณกับครอบครัวของจันทร์มากจริงๆ” พระคุณท่วมหัวที่สินธรหยิบยื่นมาให้เธอและแม่ในวันวานคือเรื่องจริง และจันทร์เจ้าเองก็สำนึกในบุญคุณนั้นเสมอมาไม่เคยลืมเลือน ก่อนเสียงหวานที่ยังสั่นไหวจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แข็งกว่า

บ้านหลังใหญ่จนเกือบเรียกว่าคฤหาสน์และป้ายสลัก ‘บ้านมณีรัตนะ’ ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้คนที่ต้องฟันฝ่าการจราจรสุดโหดกว่าสองชั่วโมงถอนใจเฮือกใหญ่ ความจริงระยะห่างจากคอนโดมิเนียมของกะรัตและบ้านหลังนี้ไม่ได้ไกลกันมากมายนัก...หากนับก็เพียงไม่กี่สิบกิโลเมตรเท่านั้น แต่พอบวกสภาพการจราจรสุดแออัดและติดขัดกลางเมืองใหญ่ ทำให้เธอต้องใช้เวลามากกว่าที่คำนวณไว้หลายเท่า นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เธอไม่ได้กลับบ้าน? คำถามแสนสั้นผุดขึ้นในห้วงคำนึง ส่งผลให้ดวงตากลมใสที่กำลังกวาดสำรวจความเปลี่ยนแปลงรอบบ้านฉายรอยลังเลขึ้นมาและจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงรอยยิ้มบางเบาประดับไว้ตรงมุมปากเท่านั้นที่สามารถบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกของคนเพิ่งตัดสินใจกลับบ้าน “คุณพิงค์!?” น้ำเสียงตื่นเต้นปนประหลาดใจของใครอีกคน ทำให้กะรัตที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูต้องระบายยิ้มกว้างกว่าเก่า “สวัสดีค่ะป้านงค์” เสียงหวานตอบกลับ ก่อนวางกล่องขนมที่หอบหิ้วฝ่าการจราจรอันหนักหน่วงลงบนโต๊ะเบื้องหน้าอย่างเบามือ แล้วหันมารับอ้อมกอดนุ่มนิ่มของผู้สูงวัยที่คาดเดาไว้แล้วว่าต้องถลาเข้ามาหา

ธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละบ้านนั้นแตกต่างกันออกไปตามพฤติกรรมของคนในครอบครัว และสำหรับบ้านหลังนี้ที่ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เพราะทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่มากล้นจนไม่ค่อยมีเวลากินข้าวร่วมโต๊ะกัน ทำให้วันเกิดของไพฑรูย์ในทุกปีถูกจัดเป็นวันสำคัญที่ทุกคนในครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแค่ปีละครั้ง...ที่เธอจะได้อยู่กับทุกคนในครอบครัวโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม ถึงไม่ค่อยอยากยอมรับความจริงเท่าไร แต่กะรัตก็รู้ดีกว่าใครว่าตัวเองเติบโตมาในครอบครัวอย่างไม่ค่อยจะเป็นสุขนัก คงเป็นเพราะรอยร้าวจากการสูญเสียคุณยายไปยังค้างใจทุกคนในบ้านไม่ลืมเลือน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ในสายตาของทุกคนในครอบครัวเวลามองดูเธอก็เหมือน..ของดูต่างหน้าที่ไม่มีใครอยากเห็นหน้า!จนบางครั้งของดูต่างหน้าที่ยังมีชีวิตและความคิดอย่างเธอก็ยังนึกสงสัย ว่าความจริงแล้วจุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอมันเริ่มต้นขึ้นจากตรงไหนกันแน่?...เริ่มจากวันธรรมดาของเด็กแปดขวบ ที่บังเอิญวิ่งตามลูกบอลออกไปบนท้องถนนโดยไม่ทันระวังตัวจนเกือบถูกรถชนตายแต่กลับรอดมาได้เพราะคุณยายเอาชีวิตเข้าแลก? หรือเริ่มต้นขึ้นก่อนหน้านั้นเล็กน้อย ในวันที่เธอแบ่งข้าวผัด