Semua Bab เพทายลายกะรัต: Bab 221 - Bab 230

ปิ่นโตสแตนเลสสี่ชั้นจะถูกนำมาวางลงบนโต๊ะหลังได้ยินเสียงเคาะประตูไม่ถึงนาที และจะเป็นเช่นนี้วันละสามครั้งก่อนช่วงเวลาอาหารประมาณครึ่งชั่วโมงเสมอ จันทร์เจ้าเหลือบมองปิ่นโตเถาใหญ่ที่อยู่ห่างไปไม่กี่เมตรพลางถอนใจ คาดเดาได้ว่าเมนูอาหารหนึ่งในสามอย่างต้องมี ‘แกงจืด’ แน่นอน อดทนไว้จันทร์เจ้า...อีกสองวันก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว! คนถูกแพทย์วินิจฉัยว่ากระดูกซี่โครงหักทิ่มปอดจนต้องรอดูอาการมาร่วมสัปดาห์ปลอบใจตัวเองเสียงแผ่ว แล้วเลือกขยับเล็กน้อยเหมือนต้องการทดสอบสภาพร่างกาย เจ็บหนึบตรงชายโครงจนต้องขมวดคิ้ว แต่เมื่อเห็นว่าตัวเองสามารถขยับตัวได้มากกว่าวันก่อนหน้าหลายเท่าใบหน้าหวานก็ปรากฏรอยยิ้มให้เห็น.. จันทร์เจ้ายังคงนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเหมือนในทุกวันที่ผ่านมาและปล่อยเวลาให้พ้นผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคู่หวานปนโศกจับจ้องต้นไม้ใหญ่ผ่านทางกระจกบานกว้างด้านหลังห้อง มองดูนกกระจอกตัวน้อยที่กำลังพยายามสลายปีกเล็กๆของมันเพื่อโผบิน เนินนานค่อยคลี่ยิ้มเมื่อเห็นนกน้อยออกบินไปไกลจนสุดสายตาข้อดีของโรงพยาบาลเล็กๆในต่างจังหวัดก็เป็นแบบนี้เอง เธอสามารถสังเกตเห็น

ในซองสีน้ำตาลมีเอกสารสำคัญหลายอย่างอยู่ในนั้น แม้จันทร์เจ้าจะไม่มีความรู้พื้นฐานด้านวิศวกรรมแต่ก็พอจับใจความสำคัญได้หลายส่วน มือบางพลิกกระดาษไปหลายหน้าแล้วกวาดสายตาอ่านผ่านๆจวบจนสะดุดหยุดลงที่หน้าแบบแปลนของตึกแห่งหนึ่ง คลี่กระดาษแผ่นใหญ่ที่ถูกพับเพื่อลดขนาดออกแล้วต้องขมวดคิ้วขุ่นเมื่อเห็นจุดสีแดงหลายจุดถูกปากกาเคมีวงกลมไว้“คืออะไรคะ?”“มันคือเหตุผลที่ตึกถล่มลงมา” ดาริกาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ยังคงยิ้มได้แม้ว่าจะต้องเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวด “วงกลมสีแดงพวกนั้น...คือเสาค้ำที่คอยรับน้ำหนักของตัวตึก เสาแต่ละต้นช่วยกระจายแรงและแบกรับน้ำหนักไว้เพื่อไม่ให้ตึกถล่มลงมา”ดาริกาอธิบายความหมายของภาพตรงหน้าอย่างช้าๆ มองดูความไม่เข้าใจที่ปรากฏชัดในสายตาของคู่สนทนา ราวกับรู้อยู่แล้วว่าปฏิกิริยาตอบรับของจันทร์เจ้าจะเป็นเช่นนี้ ก่อนจะหยิบปากกาสีน้ำเงินขึ้นขีดเครื่องหมายกากบาทลงบนเสาหลายต้นที่ถูกวงกลมไว้ก่อนหน้า“ถ้าไม่ตัดเสาพวกนี้ออก ตึกจะไม่มีทางถล่มลงมาง่ายๆหรอกนะคะ” “...”กระดาษแบบแปลนในมือของจันทร์เจ้ากำลังยับย่นและเริ่มฉีกขาด ดวงตาหวานปนโศกตวัดมองคู่สนทนาราวกับต้องการปฏิเสธเรื

“แต่ปัญหาคือผมไม่ค่อยอินกับคำว่า ‘มิตรภาพ’ สักเท่าไร..”“นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน”“มันก็ไม่แน่หรอกครับ” สินธรบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หยิบซองจดหมายสีขาวที่ตีตราโรงพยาบาลมาวางตรงหน้า มองดูสายตาตื่นตะลึงของพี่เขยแล้วยกยิ้มราวกับพอใจในโอกาสงามที่ตัวเองเพิ่งมีจังหวะฉกฉวยผลตรวจไขกระดูกสำหรับการปลูกถ่ายและเซลล์เนื้อเยื่อที่สามารถเข้ากันได้ของเขาและพลอยชมพู ทำให้สีหน้าของไพฑรูย์พลิกกลับไปมาได้หลายตลบจนน่าขัน รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความรู้สึกโล่งอกแต่เสี้ยวเดียวก็เปลี่ยนกลับเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดคงเพราะพลอยชมพูป่วยเป็น ‘ลูคีเมีย’ มาหลายปีแล้ว และโอกาสรอดของเด็กหญิงก็กำลังเลือนรางตามอายุที่เพิ่มขึ้น ทุกการเติบโตคือความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาและแม้จะพยายามหาไขกระดูกที่ตรงกันเพื่อรักษาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จำได้ว่านพเก้าเคยบอกเล่าทั้งน้ำตาเอาไว้ ว่าขนาด ‘Stem Cell’ ของกะรัตที่มีโอกาสช่วยชีวิตได้เกือบร้อยเปอร์เซนต์ก็ยังล้มเหลวมาแล้ว..ใครจะคาดคิดล่ะ? ว่าผลตรวจของเขาจะตรงกับบุตรสาวคนโตของไพฑรูย์ที่เหลือเวลาอยู่บนโลกนี้อีกไม่มาก“ผลตรวจมาตั้งแต่เมื่อไร?”“เดือนก่อนมั้งครับ” คนถูกถามทำหน้าครุ่

ทุกคนล้วนมีมุมส่วนตัวยามต้องการใช้ความคิดแตกต่างกันไป หากการปล่อยตัวเองไว้กับความเงียบคือการให้เวลาตัวเองในแบบของกะรัต การยืนมองภาพสะท้อนของดวงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้ากว้างบนยอดตึกสูงก็เป็นการใช้เวลาเพื่อทบทวนบางอย่างในแบบฉบับของสินธร.. ร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยโรงพยาบาลยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนินนาน ราวกับไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเวลาและการเดินไปข้างหน้าของมัน “มะเร็งลำไส้ระยะสุดท้ายงั้นเหรอ?” น้ำเสียงบางเบาตั้งคำถามกับตัวเองราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน แต่กระแสเสียงที่เปล่งออกมากลับฟังดูโกรธเคืองและสิ้นหวังในชะตาของตัวเองเต็มที ความจริงสินธรเพียงต้องการเวลาเพื่อสร้างหลักฐานเท็จให้ตัวเองรอดพ้นจากความผิดในอดีตเท่านั้น จึงตัดสินใจจัดฉากว่าตัวเองคิดฆ่าตัวตาย แล้วใครจะคาด? ว่าละครฉากใหญ่ที่วางแผนไว้อย่างแนบเนียน กำลังกลายเป็นละครฉากสุดท้ายของชีวิตจริง..‘ผมเหลือเวลาแค่ไหน?’‘หกเดือนหรืออาจน้อยกว่านั้นครับ...แต่ในคนไข้บางรายก็สามารถอยู่ได้อีกหลายปี ถ้าการรักษาได้ผลและคนไข้ดูแลตัวเองอย่างดี’ บทสนทนากับนายแพทย์มังกรเ

เจ้าหน้าที่กู้ภัยจำเป็นต้องหยุดเคลื่อนไหวเมื่อเห็นสินธรขยับตัว บรรยากาศโดยรอบของดาดฟ้าเกิดความตึงเครียดและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน แต่เมื่อเห็นร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยเอนตัวพิงรั้วกั้นไว้เป็นที่ยึดเกาะเจ้าหน้าที่อีกคนก็ส่งสัญญาณให้เดินหน้าต่อ จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่ก้าวค่อยหยุดลงอีกครั้ง“พี่รู้ไหม? ว่าตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลย...” เหมือนเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่างที่สำคัญออก ในตอนที่เพชรลดาพูดถึงทุกสิ่งที่เคยผ่านมาด้วยกัน “ยกเว้นเรื่องแม่”คำว่า ‘แม่’ ทำให้เพชรลดารู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ตั้งใจจะตะโกนห้ามน้องชายไม่ให้พูดถึงความลับมืดดำที่รู้กันแค่สองคน แต่เพราะถูกเจ้าหน้าที่อีกคนส่งสัญญาณห้ามไว้จึงทำได้เพียงเม้มปากแน่น ค่อยเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยของน้องสาวอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ก็ทำได้เพียงหลบตาลง เธอกลัวและรู้สึกผิดเกินกว่าจะมองหน้านพเก้าตรงๆ แต่ก็เป็นห่วงสินธรจนไม่อาจถอยหนีไปได้อย่างที่ใจอยาก“ถึงเราจะบอกทุกคนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ..”“เราอย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยนะ...อย่าพูดอีกเลย!” เพชรลดาร้องห้ามน้องชายเสียงสั่น ควา