หนี้..บุญคุณ? 201

               มนุษย์ทุกคนล้วนมีความรู้สึกย้อนแย้งเป็นของตัวเองเสมอ ยกตัวอย่างเช่นบางคนกลัวอ้วนมากแต่ก็ยังชอบกินอาหารแคลอรีสูงเป็นชีวิตจิตใจ บางคนไม่ชอบคนโกหกแต่ตัวเองก็ยังบิดเบือนความจริงอยู่เสมอ จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไรนักถ้าคนที่เกลียดการรอคอยอย่างเพทาย จะชอบพาตัวเองมายืนรอใครบางคนอยู่หน้าประตูคอนโดในตอนเช้าของทุกวัน

แล้วอย่ามาถามว่าทำไมต้องรอ? เพราะเขาก็แค่อยากเห็นหน้าหวานๆก่อนไปทำงานเท่านั้นเอง!

และเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเวลาผ่านไปร่วมสิบนาทีก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ เพทายกดปุ่มอินเตอร์คอมหน้าประตูอีกหนแต่ทุกอย่างก็ยังเงียบสนิท สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรหัสผ่านแล้วเปิดประตูเข้าไปแทน

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเสียงเพลงความดังเกินกว่าแปดสิบเดซิเบลก็ทำให้เพทายสะดุ้งโหยง และต้องใช้หลายวินาทีกว่าเขาจะตั้งสติได้ค่อยรีบปิดประตู ด้วยกลัวว่าหากช้ากว่านี้สักนาทีคงมีใครสักคนที่พักอาศัยในชั้นเดียวกันเปิดประตูออกมาด่ารับเช้าวันทำงานแน่นอน!  

               “อ๊าว! พี่พีท?” เจ้าของเสียงเพลงดังสนั่นหวั่นไหวที่โผล่หน้ามาให้เห็นจากประตูครัวทักทายเสียงใส ก่อนจะแจกรอยยิ้มสดใสรับเช้าวันใหม่มาให้เพทายในทันที ค่อยปิดสวิตช์เพลงที่ติดอยู่ตรงผนังแล้วหันกลับมาเอ็ดเสียงเข้มราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “น้องบอกแล้วใช่ไหมค่ะ...ว่าห้ามเปิดประตูเข้ามาเองก่อนได้รับอนุญาต”

               “พี่เรียกแล้วนะ แต่พิงค์เปิดเพลงดังเกินไป” คนถูกเอ็ดตอบกลับติดตลก ขำตัวเองขึ้นมาเสียเฉยๆที่เมื่อครู่ตื่นตระหนกตกใจไปหมด ลืมไปว่ากำแพงของทุกห้องถูกออกแบบมาให้เก็บเสียงได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ มิหนำซ้ำทั้งชั้นก็มีเพียงแปดห้องเท่านั้น หากตัดห้องว่างข้างๆที่เขาแอบซื้อเก็บไว้เพราะไม่อยากให้ใครมาอยู่ใกล้เธอออกไป..

ห้องเดียวที่จะได้รับผลกระทบจากเสียงเมื่อครู่ ก็มีแค่ห้องพักของเขาที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเธอ!

เพทายระบายยิ้มผ่อนคลายไปกับความเพี้ยนของตัวเอง วางเสื้อสูทที่หอบหิ้วติดมือไว้บนโซฟากว้างแล้วเดินไปจุมพิตกระหม่อมบางของคนที่ตัวเองอยากเห็นหน้าในทุกเช้ายามลืมตาตื่นทันที

“มอมแมมแต่เช้าเลยนะ” มือหนาปัดเศษแป้งที่ติดตรงข้างแก้มใสและปลายจมูกโด่งรั้นพร้อมให้ความเห็น ค่อยยีกระหม่อมบางเบาๆอย่างเอื้อเอ็นดูแกมรักใคร่ แวะสางเรือนผมยาวสลวยที่พันกันจนยุ่งเหยิงอย่างนุ่มนวล แล้วช่วยรวบเก็บให้เข้าทรงอย่างคล่องแคล่วโดยอีกฝ่ายไม่ต้องร้องขอ “ผมเผ้าก็ยุ่งไปหมด”

“ยางรัดผมมันขาดค่ะ มือก็เปื้อนด้วย” กะรัตระบายยิ้มกว้างเมื่อเห็นทักษะการมัดผมของเพทายที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวกระโดด เมื่อเทียบกับสามวันก่อนที่ผมของเธอแทบจะหลุดเป็นกระจุก ตอนปล่อยให้อีกฝ่ายช่วยรัดผมให้เป็นครั้งแรก

“แล้วทำอะไรแต่เช้า?” เจ้าของมือหนาที่ยังสาละวนอยู่กับการจัดแต่งทรงผมตั้งคำถาม ใช้เวลาอีกเล็กน้อยกับการเก็บรายละเอียดของปอยผมข้างแก้มใส ก่อนจบด้วยจุมพิตกระหม่อมบางหนักๆอีกหนก็เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการมัดผมในแบบของเพทาย

“อบขนมค่ะ เค้กกาแฟสูตรพิเศษเลยนะ” 

“ให้พี่ช่วยไหม?” ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาทำท่าจะพับแขนเสื้อขึ้นทันทีที่พูดจบ 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวพี่พีทจะไปทำงานสายเปล่าๆ” เสียงหวานปฏิเสธทันควัน ลากกึ่งจูงร่างสูงของคนขันอาสาไปยังโต๊ะอาหาร “นั่งรอตรงนี้นะคะ”