เพทายลายกะรัต のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

‘เพี๊ยะ!..’ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและรุนแรงจนทุกคนในบ้านตั้งรับไม่ทัน คนถูกตบจนหน้าหันโดยไม่ทราบสาเหตุนิ่งไปเหมือนถูกสาป ไพฑรูย์ที่ยืนอยู่ข้างกันก็ยังสับสนกับการกระทำของภรรยาจนไม่ทันได้ขยับตัวเช่นกัน ปล่อยให้นพเก้าจับร่างบางของบุตรสาวคนเล็กเขย่าไปมาราวกับคนเสียสติ“ทำไม? ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยรอยแค้นเคืองตวาดถาม“..แม่?” สติที่หลุดหายไปเริ่มกลับคืนมาได้บางส่วน ส่งผลให้กะรัตเริ่มออกแรงขืนเพื่อไม่ให้ถูกเหวี่ยงไปมาตามแรงอารมณ์ของนพเก้า แต่เพราะตั้งหลักได้ช้าเกินไปทำให้จังหวะในการหลบผิดพลาดจนเซถลา! วินาทีถัดมาร่างบางของกะรัตก็ถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับขอบโต๊ะจนร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นเลือดแดงฉานที่ไหลอาบหน้าผากมนเป็นทางยาว ส่งผลให้ทุกความวุ่นวายราวกับพายุร้ายสงบลงทันที กะรัตขมวดคิ้วขุ่นกับอาการชาหนึบที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเจ็บลึกที่กระหม่อมบางจนต้องยกมือกุมหน้าผากไว้ ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นเหมือนต้องการสกัดกั้นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกะทันหันพลอยชมพูที่เพิ่งกลับลงมาจากห้องของตัวเองมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง แต่กลับมีสติมากกว่าใครในบ้านที่เอาแต

“มันทำให้น้องชายคนเดียวของฉันพยายามฆ่าตัวตาย! เด็กสารเลว!...แกมันไม่น่าเกิดมาเลย!”กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากถ้อยคำที่ไม่ควรพูดที่สุดออกไป ทุกอย่างก็สายเกินกว่าจะย้อนกลับไปแก้ไขเสียแล้ว นพเก้าหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นหยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาจากดวงตาคู่กลมใสของกะรัต เช่นเดียวกับแรงกอดกระชับจากอ้อมแขนของไพฑรูย์ที่เหมือนไร้เรี่ยวแรง เบื้องหลังยังมีพลอยชมพูที่ตื่นตะลึงจนหน้าซีดขาวราวกระดาษกับคำพูดของเธอ“พิงค์..” นพเก้าเอ่ยเรียกบุตรสาวคนเล็กเสียงเบา จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นกะรัตร้องไห้นั้นนานแค่ไหนแล้ว แต่มันคงนานเกินไปจนเธอหลงลืมว่ายามที่ลูกคนนี้ร้องไห้ออกมานั้นน่าสงสารมากแค่ไหน “ฟังแม่ก่อนนะ”ไม่มีคำตอบรับหรือปฏิเสธอะไรหลุดออกจากปากของกะรัต ไม่มีแม้กระทั่งเสียงร่ำไห้ที่บ่งบอกว่ากำลังเสียใจมากแค่ไหน? แต่แววตาปวดร้าวและหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากดวงตากลมใสกลับสามารถอธิบายความเจ็บปวดของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี“แม่ไม่ได้ตั้งใ..”“น้าสินธรบอกแม่เหรอคะ? ว่าพิงค์เป็นคนทำเรื่องทั้งหมด” กะรัตตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อยากยกมือปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทิ้งไป แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองไร้เรี่ยวแรงเกินกว

การควบคุมอารมณ์ให้สงบเยือกเย็นไม่เคยเป็นเรื่องยากสำหรับเพทายมาก่อน และชายหนุ่มก็ค่อนข้างมั่นใจว่าตนเองเป็นคนใจเย็นและมีเหตุผลในระดับหนึ่ง...แต่ดูเหมือนเขาจะประเมินตัวเองไว้สูงเกินไป!ดวงตาสีถ่านวาวโรจน์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองร่างบอบบางที่สลบไสลไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขน ความจริงวันนี้เพทายนัดหมายกับกะรัตไว้ว่าจะเข้ามาทำความรู้จักกับครอบครัวของเธออีกครั้ง...อย่างไม่มีอคติ! แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าภายในบ้านกำลังเกิดบทสนทนาที่ค่อนข้างรุนแรงระหว่างคนในครอบครัว ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจยืนรออยู่นอกบ้านแทนการปรากฏตัวเข้าไปในฐานะแขกชายหนุ่มเชื่อเสมอมาว่าความไม่ลงรอยในบ้านเป็นส่วนผสมของคำว่าครอบครัว จึงไม่คาดคิดว่าหลังจากนั้นไม่กี่สิบนาทีจะได้เห็นคนรักของตัวเองตกอยู่ในสภาพบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ ใบหน้าหวานที่เคยมีรอยยิ้มสดใสกลับเรียบเฉยจนกลายเป็นความเย็นชา ดวงตาคู่หวานที่เคยทอประกายวาวระยับกลับแตกร้าวและเหม่อลอยไร้ทิศทางและในวินาทีที่เธอหันมาเห็นเขายืนรออยู่ กะรัตก็โถมตัวเข้ามาราวกับลูกนกที่พลัดตกจากต้นไม้สูงจนปีกหัก ร่างบางในอ้อมแขนกำลังสั่นสะท้านจากแรงสะอื้นไห้แต่กลับไร้สุ่มเสียง กอดรัดเขาไว้

กุหลาบฮอลแลนด์สีขาวสะอาดตาช่อใหญ่ส่งกลิ่นหอมไกลจนคนงานยุ่งต้องหยุดมอง ดวงตาสีถ่านละลายตาจากเอกสารในมือราวหมดความสนใจ ท้าวคางยกยิ้มเมื่อเห็นดอกไม้ที่ตัวเองแอบสั่งเมื่อหลายสิบนาทีก่อน ถูกส่งถึงใครอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วใบหน้าหวานราบเรียบเยือกเย็นกำลังเผยให้เห็นรอยยิ้มแรกในรอบสัปดาห์ ดวงตากลมใสไร้ประกายเริ่มทอแสงและสะท้อนเงากุหลาบตรงหน้าแทนความหม่นหมอง เพทายลอบมองความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นตามลำดับของคนรักด้วยความรู้สึกผ่อนคลายกว่าเก่า“หนูพิงค์ จะกินชาเขียวปั่นไหม?”น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังจางๆตั้งคำถามซ้ำเดิมอีกหน“..ขอเป็นนมสดปั่นแล้วกันนะคะ พิงค์ไม่ค่อยชอบชาเขียว”แล้วคำตอบที่เปลี่ยนไปก็ทำให้เพทายระบายยิ้มกว้าง ตัดสินใจละวางงานในมือชั่วคราวแล้วเดินไปนั่งข้างกายคนรัก ค่อยเอนกายลงกับพนักพิงราวกับกำลังเกียจคร้านและเหนื่อยอ่อนเต็มที่ ท้าวคางมองจ้องใบหน้าหวานที่ยังมีรอยยิ้มมุมปากอยู่นาน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วมือเคาะลงบนหน้าผากมนเบาๆ“รู้สึกดีขึ้นบางหรือยัง?”คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไรแต่การทิ้งกระหม่อมบางลงบนแผงอกกว้างของเพทายแล้วถอนใจ ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนและว

การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างกันของประธานร่วมแห่ง ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ก่อนการประชุมตามวาระ ถูกจัดขึ้นในห้องทำงานของณัฐนัยแทนห้องของเพทายเช่นทุกครั้ง แต่การเปลี่ยนสถานที่กะทันหันก็ไม่ได้สร้างความหนักใจให้เจ้าของห้องมากนัก ในทางตรงข้ามกันดิศกลับรู้สึกว่าณัฐนัยค่อนข้างมีความสุขมากกว่าปกติด้วยซ้ำอดีตผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทแต่จำต้องเข้าประชุมย่อยเพราะยังนั่งในตำแหน่งผู้ถือหุ้นหรี่ตามองคล้ายจับผิด แต่ก็หยิบรายงานการประชุมขึ้นอ่านตามหน้าที่โดยไม่เอ่ยอะไร ปล่อยให้ประธานร่วมทั้งสองแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันไปเรื่อยๆราวกับตัวเองมีหน้าที่รับฟังเพียงอย่างเดียว“เบื่อ! กูขอกลับก่อนได้ไหม?”ฟังวนไปได้สามสิบนาทีก็เริ่มทนไม่ไหว“ไม่ได้!” // “ไม่!”เสียงทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกึ่งแลกเปลี่ยนกันจนถึงเมื่อนาทีก่อนดังสวนกลับมาพร้อมกันอย่างสามัคคี กันดิศจึงได้แต่ทำหน้าที่รับฟังต่อไปอย่างไร้ทางเลือก นึกเคืองเพื่อนสนิทอีกสองคนที่แอบชิ่งการประชุมไปได้อย่างหวุดหวิด กำลังจะสาปส่งเพื่อนตัวเองให้หายแค้นเสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะ..เลขาคนสนิทของเพทายสามารถเรียกความสนใจจากคนในห้องได้ทันที โดยเฉพาะท่าทางเหมือนจ