All Chapters of เพทายลายกะรัต: Chapter 51 - Chapter 60

คำนิยามที่มักใช้จำกัดความของสิ่งรอบกายนั้น ล้วนแล้วแต่มีความหลากหลายซุกซ่อนอยู่ในตัวของมันเองเสมอ และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ ‘ไพฑูรย์การช่าง’ เลือกขนานนามธุรกิจที่ตนทำอยู่ว่าเป็นการ ‘รับเหมาก่อสร้าง’ ด้วยเพราะแรกเริ่มเดิมทีบริษัทแห่งนี้ถือกำเนิดเกิดขึ้นจาก ‘การรับจ้างทำงานก่อสร้างทุกชนิด’ โดยไม่เกี่ยงลักษณะของเนื้องาน หากแต่เลือกตีราคาให้แตกต่างกันไปตามความยากง่ายของงาน ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปี ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ก็เติบโตและเริ่มมีชื่อเสียงในวงการก่อสร้างได้อย่างรวดเร็ว แล้วยุคเฟื่องฟูของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ก็กลายเป็นแรงขับให้บริษัทสามารถเติบโตแบบก้าวกระโดดแต่เมื่อขึ้นไปยังจุดสูงสุดได้อย่างรวดเร็ว ยามร่วงลงมาก็ย่อมรุนแรงจนเหนือจินตนาการเช่นกัน เพียงสามปีเศษทุกอย่างก็พังทลายและแตกสลายไปพร้อมๆกับวิกฤตปีสี่ศูนย์...ฟองสบู่อสังหา ทำให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์มากมายต้องล่มสลายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เว้นแม้แต่ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่ยืนอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของวงการก่อสร้างในเวลานั้นและที่ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ไม่ได้ล่มสลายลงไป ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะยังมีโพรเจกต์ไปป์คอยหนุนอยู่ แ

บ้านตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ถูกแปลงสภาพเป็นห้องประชุมชั่วคราวของโพรเจกต์ไปป์ตามคำสั่งของประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ และแม้ห้องประชุมขนาดแปดที่นั่งแห่งนี้จะไม่สามารถจัดประชุมใหญ่เต็มรูปแบบได้ตามที่คนเป็นประธานต้องการ แต่ก็ถือว่าสามารถจัดประชุมย่อยสำหรับทุกฝ่ายงานได้โดยไม่สะดุด ทำให้ประธานสาวเบาใจลงไม่น้อยกับปัญหามากมายที่กำลังเกิด“พี่จันทร์ค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงเรียกหัวหน้าฝ่ายทุกคนเข้าประชุมด้วยนะคะ” ว่าจบแผ่นหลังบอบบางก็ทิ้งลงกับพนักพิงเก้าอี้คล้ายสิ้นเรี่ยวแรง “เป็นช่วงบ่ายไม่ดีกว่าเหรอคะ...คุณพิงค์เรียกประชุมแต่ละฝ่ายตั้งแต่แปดโมงเช้า กว่าจะครบก็เกือบเที่ยงแล้ว” จันทร์เจ้าบ่นเสียงอ่อน ก่อนจะเก็บรวบรวมแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมให้เข้าที่เข้าทางตามประสาคนเจ้าระเบียบ ค่อยเอ่ยต่อ “กินข้าวก่อนดีกว่าค่ะ แล้วเลื่อนนัดไปเป็นบ่ายโมงจะได้ประชุมต่อได้ยาวๆ”“..ก็ได้ค่ะ เอาที่คุณเลขาเห็นสมควรก็แล้วกัน เพราะยังไงเราก็ต้องรอใครบางคนอยู่แล้ว” กะรัตว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนดวงตากลมใสแฝงไปด้วยความอ่อนล้า จะฉายประกายวาววับเมื่อนึกถึงใครบางคนที่ตัวเองกำลังรอคอยถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่คิด...ปัญหามา

ประตูห้องทำงานกว้างของหนึ่งในประธานบริหาร ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ถูกเปิดออก หลังเกิดเสียงเคาะตามมารยาทเพียงสองสามครั้ง ก่อนใบหน้าคมคายที่ติดจะนิ่งเรียบเสมอของผู้เป็นเจ้าของห้องจะเงยขึ้นสบสายตากับผู้มาเยือน เพียงครู่เดียวที่ได้เห็นคนสนิทของประธานร่วมอีกคนยืนอยู่ตรงหน้า ร่องรอยคำถามและความสงสัยก็ฉายชัดขึ้นในดวงตาสีสนิมของณัฐนัยการเจรจาเพื่อเซ็นสัญญาครั้งสุดท้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ณ ประเทศเยอรมนีของประธานร่วมอีกคน ที่เพิ่งแจ้งเข้ามาเมื่อชั่วโมงก่อนว่า ‘จะเอาไอ้กันต์ไปด้วยนะ’ สร้างความประหลาดใจให้ณัฐนัยไม่น้อย ด้วยรู้ดีว่าเพื่อนสนิทอีกคนอย่างกันดิศไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนักสำหรับงานนี้ แต่เมื่อเห็นเลขาคนสนิทที่มักติดตามเป็นเงาของเพทายยืนอยู่เบื้องหน้า คำตอบของคำถามที่ค้างคาก็กระจ่างอย่างง่ายดาย“เพราะแบบนี้สินะ มันถึงได้ลากเอาตัวไอ้กันต์ไปเยอรมันเป็นเพื่อน” ประธานร่วมเอ่ยถามแกมระอา“เข้าใจถูกแล้วครับ คุณกันต์ถูกลากไปช่วยทำหน้าที่ประสานงานแทนผมเอง” เพียงแค่เห็นรอยยิ้มมุมปากของเลขาคนสนิทอย่างชลันธร คนฟังก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับกับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิท“ช่างเถอะ...

“ก็ยังดี มีสายฮีโร่มาเพิ่มอีกสักคน...ว่าไงคะ ช่างขวัญ” ประธานสาวที่ยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปสลักตรงตำแหน่งหัวโต๊ะเอ่ยถาม“ถึงช่างเดชออกปากจะรับผิดชอบทุกอย่าง...แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐานอะไรสักอย่าง ประธานจะเอาผิดกันง่ายๆด้วยคำพูดมันก็ไม่ถูกนะครับ” ขวัญวิทย์เอ่ยให้ความเห็น ก่อนเสียงสนับสนุนของหัวหน้าฝ่ายที่เหลือจะดังรับราวลูกขุนพลอยพยักอย่างรวดเร็ว“นั่นสิครับประธาน...คุณมีหลักฐานอะไรบ้างหรือเปล่า? ถึงได้ถามหาคนรับผิดชอบกับเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ไม่เลิก อยู่ๆก็เอาแต่ใจตัว ทำเหมือนพวกเด็กไม่รู้จักโต” น้ำเสียงหมิ่นเคล้าสะใจของณรงค์เดชเอ่ยถาม“หลักฐาน? มันก็ต้องมีอยู่แล้วสิค่ะ ไม่อย่างนั้นจะถามหาคนรับผิดชอบทำไม” กะรัตยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเลขาคนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังตั้งแต่เริ่มการประชุม “พี่จันทร์ค่ะ คุณมินตรามาถึงแล้วใช่ไหม...ให้เข้ามาได้เลยค่ะ ไม่จำเป็นต้องรอให้ประชุมเสร็จแล้ว”มินตรา กฤษณพาวัลย์ เจ้าของบริษัทรับจ้างตรวจสอบภายในที่กำลังมีชื่อเสียงในช่วงเวลานี้ ระบายยิ้มมุมปากทันทีที่นั่งลงข้างประธานสาวคนงาม พร้อมทั้งส่งเอกสารการตรวจสอบภายในและเงื่อนไขระยะเวลาในการตรวจส

การจัดตั้งคณะกรรมการเพื่อตรวจสอบภายในของโพรเจกต์ไปป์ สามารถผ่านการยอมรับจากห้องประชุมที่เต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอายความเกลียดชังได้อย่างไม่ยากเย็นนัก โดยเฉพาะเมื่อประธานสาวให้คำมั่นในเชิงประนีประนอมว่า ‘จะไม่มีการแจ้งความเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมายกับใครทั้งนั้น’ และแม้การเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกไปจะทำให้เจ้าของบริษัทตรวจสอบภายในที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทของเธอต้องมองค้อนจนตาแทบกลับก็ตาม“ถ้าจะไม่เอาคนพวกนั้นเข้าคุก แล้วแกจะจ้างฉันมาทำมะเขืออะไร!” เสียงหวานของมินตราโพลงขึ้นมาทันทีที่การประชุมในวันแรกของการตรวจสอบภายในอย่างเป็นทางการจบลง“เออน่า ทำๆไปเถอะ...ยังไงแกก็ได้ตัง อย่าลืมนะว่าฉันจ้างแกมาด้วยค่าจ้าง ‘สามเท่า’ ของเรตปกติเวลารับงาน” กะรัตว่ายิ้มๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนรักแจกค้อนวงใหญ่แถมให้อีกหนึ่งที“ฉันละเกลียดความใจดีแบบไม่ค่อยถูกที่ถูกเวลาของแกจริงๆ! ไอ้พิงค์” คนเป็นเพื่อนบ่นแกมระอา เพราะรู้ดีว่าจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเพื่อนสนิทที่คบกันมาร่วมสิบปีคนนี้คือ...ความใจดีที่มีเหลือเฟือ!“ไม่ได้ใจดี ก็แค่คิดว่าทุกคนควรมีโอกาสกลับตัวกลับใจ แกไม่คิดแบบนั้นหรือไง?”“ไม่! ฉันบอกกี่ท