Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“อย่าหลงตัวเองเลยคุณ...มาหลงผมดีกว่า น่าหลงกว่าเยอะ” เสียงทุ้มติดจะยั่วกระซิบชิดริมหูสวยใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลไปกับการกระทำนั้น แต่กะรัตก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงทั้งที่ความจริงในใจเฝ้าเตือนตัวเองว่าต้องควบคุมท่าทีเยือกเย็นไว้ให้ได้นานที่สุด!...รู้ดีว่าถ้าตอนนี้เธอถอยแม้แต่ครึ่งก้าว เพทายคงยิ่งได้ใจและกล้าทำอะไรที่ยั่วประสาทเธอมากกว่าเดิม“ข้อเสนอน่าสนใจนะคะ...แต่ช่วยกองไว้ตรงนั้นแล้วเตะทิ้งให้ฉันด้วย จะขอบคุณมาก” กะรัตรู้สึกอยากปรบมือดังๆให้กับท่าทีสงบนิ่งของตัวเอง ที่ยังสามารถตอบกลับคำพูดของอีกฝ่ายได้ด้วยความเยือกเย็น คงเพราะตอนนี้เธอถือเอาว่าการสนทนาในระยะประชิดกับเพทาย คือการประชุมเคร่งเครียดในวาระเร่งด่วนของบริษัท“เตะทิ้งลงจริงๆเหรอคุณ?” คนถูกขอให้เตะทิ้งเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้ม พลางโน้มตัวเข้าไปหาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ผมออกจะน่ารักขนาดนี้...ทำไมคุณใจร้ายจัง”คนถูกกล่าวหาว่าใจร้ายเม้มปากแน่น ไม่ไว้ใจรอยยิ้มมุมปากหยักของคนตรงหน้าสักนิด ก่อนดวงตากลมใสที่เลือกมองไหล่หนาได้รูปแทนใบหน้าหล่อเหลาจะตัดสินใจได้ว่าสมควรมองเลยไปไกลอีกนิด เพื่อปรับความรู้สึกบางอย่างที่ฟุ้งกระจา

สายน้ำเย็นฉ่ำจากถ้วยทองเหลืองถูกรดรินลงใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทีทะนุถนอม พร้อมถ้อยคำอุทิศส่วนกุศลตามความเชื่อทางศาสนาที่ยึดถือบูชามาตั้งแต่ครั้งจำความได้ หากแต่เพียงหยาดน้ำแห่งการอุทิศสิ้นสุดลง หยาดน้ำตาของผู้เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นกลับร่วงหล่นลงแทนที่อย่างห้ามไม่อยู่...สิบเก้าปีแล้วหรือกับความสูญเสียที่พ้นผ่าน น่าแปลกที่ยังรู้สึกสูญเสีย เหมือนทุกอย่างเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เองคนที่ยังจดจำทุกภาพในวันวานได้อย่างแม่นยำทอดถอนใจ ก่อนจะเดินเรียบกำแพงสีขาวขุ่นไปเรื่อยๆเช่นที่เคยทำเสมอ เพียงไม่นานหลังการก้าวเดินไปโกศสีขาวสะอาดที่เป็นจุดหมายปลายทางก็ปรากฏแก่สายตา ภาพถ่ายสีขาวดำของชายวัยกลางคนที่ส่งยิ้มกว้างมา ทำให้คนมองเผลอระบายยิ้มแสนเศร้าออกมาพ่อมักมีรอยยิ้มเช่นนี้เสมอ ทั้งในภาพถ่ายและในภาพความทรงจำก่อนทุกห้วงความทรงจำแสนงดงามเมื่อครั้งอดีต จะถูกแทนที่ด้วยเสียงร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจของมารดาตน ยามกำลังกอดร่างไร้วิญญาณของบิดา ที่ถูกหามออกมาจากเศษซากตึกถล่ม ภาพเหล่านั้นทำให้รอยยิ้มเศร้าและดวงตาเปื้อนความโศกเริ่มแปรเปลี่ยนไป “พ่อขา...พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะสานต่อสิ่งที่พ่อทำไว้ และอีกไม่นานห

สิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน ข้าวต้มทรงเครื่องที่โรยหน้าด้วยกุ้งแม่น้ำตัวโตถูกวางบนโต๊ะกลางห้องรับแขกกว้าง พร้อมกับร่างสูงของพ่อครัวมือสมัครเล่นที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่มอย่างถือวิสาสะ ข้างกันนั้นก็มีเจ้าของห้องที่ยังนั่งเขี่ยแท็บเล็ตเครื่องเล็กในมือไปมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“งานยังไม่เสร็จอีกเหรอคุณ?” เมื่อไม่เห็นคนข้างกายมีปฏิกิริยาโต้ตอบ ซ้ำยังขมวดคิ้วขุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม คนลอบมองอยู่ครู่ใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“เสร็จแล้ว เล่นเกมอยู่” คนถูกถามตอบตามจริงพลางเอ่ยถามกลับ “ว่าแต่ คุณใช้ครัวเสร็จแล้วใช่ไหมคะ?”“ทำไม? จะไล่กลับห้องหรือไง” คนถูกถามหัวเราะคล้ายรู้ทัน“เปล่าค่ะ แค่จะใช้ครัวต่อ” คนที่ยังจดจ้องจอแท็บเล็ตตอบกลับเรียบเรื่อย รู้อยู่แล้วว่าคงไม่สามารถลากคนข้างกายออกไปจากห้องได้ หากเจ้าตัวไม่สมัครใจเดินออกไปเอง คำตอบที่ไม่ตรงตามความคิดทำให้เพทายต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนความสงสัยที่เคลือบไว้ในดวงตาสีถ่านจะเริ่มแปรเปลี่ยนไปโดยที่คนข้างกันไม่ทันสังเกต “ผมทำกับข้าวเผื่อคุณแล้ว ไม่รู้เหรอ?” “ต้องรู้อยู่แล้วสิ” คนที่รู้อยู่แล้วตั้งแต่เห็นปริมาณวัตถุด

การยื่นซองประมูลโครงการสามารถทำได้หลากเงื่อนไขและหลากวิธีการแตกต่างกันไป หากแต่เงื่อนไขพื้นฐานและเอกสารที่ผู้เข้าประมูลจะต้องนำส่งเสมอ คือซองใบเสนอราคาและซองเอกสารหลักฐานแสดงข้อมูลพื้นฐานของบริษัทตนเอง ซึ่งเงื่อนไขเบื้องต้นเหล่านั้นก็ถูกใช้กับงานประมูลเคลื่อนย้ายและติดตั้งเครื่องจักรในครั้งนี้เช่นกัน“ทำไมถึงเคาะมาสูงขนาดนี้คะ?” คนเพิ่งเห็นตัวเลขใบเสนอราคาขั้นพื้นฐานของฝ่ายวิศวกรรมเอ่ยเสียงอ่อน และดูเหมือนคำว่า ‘เคาะ’ ที่ใช้นิยามการประเมินราคาเหล่านั้นจะดูหนักใจไม่น้อย“แต่ถ้าต่ำกว่านี้ เราอาจจะคุมต้นทุนไม่อยู่” ฝ่ายประเมินโครงการตอบกลับด้วยความหนักใจไม่แพ้กัน ก่อนเอ่ยถึงอีกต้นเหตุของปัญหา “ยิ่งราคาน้ำมันกำลังดีดแบบนี้แล้ว..” ‘ต้นทุนค่าขนส่ง’ จุดอ่อนของธุรกิจเคลื่อนย้ายเครื่องจักรที่มักส่งผลโดยตรงเสมอ และดูเหมือนคำว่า ‘ราคาน้ำมัน’ ก็สามารถส่งผลต่อคนฟังได้ในทันทีเช่นกัน เมื่อประธานสาวคนงามยกมือขึ้นห้ามเป็นเชิงให้อีกฝ่ายเงียบเสียงลง ก่อนเอ่ยตัดบท “ตอนนี้เผื่อไว้เท่าไร?” “สามสิบเปอร์เซ็นต์ครับ” คนถูกถามตอบตามจริงกะรัตกวาดตามองใบเสนอราคาตรงหน้าอีกครั้งคล้ายตัดสินใจบางอย่

งบไตรมาสสามกำลังจะถูกปิดลงพร้อมกับยอดกำไรสุทธิที่ไม่ตรงความคาดหมายของใครบางคน แม้ตัวเลขที่ได้มาจะสูงกว่าปีก่อนทั้งปีรวมกัน แต่คนที่วาดหวังว่าจะได้งานอีกชิ้นเพื่อตอบโจทย์ความต้องการของตนเองก็ยังอดหงุดหงิดใจขึ้นมาอีกหนไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีกุหลาบขาวดอกโตจากผู้ชนะงานประมูลมาวางยั่วโมโหอยู่ตรงหน้า‘แด่ผู้แพ้ ที่น่ารักที่สุดของผม!’ การ์ดใบสวยที่มาพร้อมประโยคชวนขนลุกทำให้คนอ่านหน้าเบ้ในทันที แต่ไม่นานรอยยิ้มมุมปากก็ประทับประดับดวงหน้าหวาน มือบางหยิบใบเสนอราคาของผู้ชนะที่ถูกแนบมากับดอกไม้งามขึ้นกวาดสายตาผ่านๆเพื่ออ่านรายระเอียด‘เพราะรู้ว่างานนี้เสี่ยงจะขาดทุนสูง จึงลดความเสี่ยงด้วยการเซ็นสัญญาซื้อน้ำมันล่วงหน้าเพื่อควบคุมต้นทุน แถมยัง swap ค่าเงินไว้ เพื่อลดความเสี่ยงของราคาน้ำที่ผันผวนอย่างงั้นเหรอ?’ คนที่หาข้อสรุปให้กับความพ่ายแพ้และจุดอ่อนของตัวเองได้แล้วยกยิ้ม นึกหมั่นไส้ในความสามารถที่มากล้นของอีกฝ่ายไม่ได้ ก่อนสายเรียกเข้าจะปรากฏชื่อของคนในห้วงความคิดราวกับนัดไว้ล่วงหน้า“ดีใจกับผมหน่อยไหมครับ คนน่ารัก” น้ำเสียงยียวนที่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นทันที“ขี