Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

สายลมพัดหวนทวนลมทะเลกลับคืนสู่ผืนแผ่นดินกว้างในยามค่ำคืน พร้อมเสียงเกลียวคลื่นตีกระทบชายฝั่งยังคงดังเป็นจังหวะ สอดรับสดับจับท่วงทำนองหวานของเนื้อเพลงที่ถูกเปิดทิ้งไว้โดยใครบางคน เมื่อรวมพลกับท้องฟ้ายามราตรีมีจันทร์เสี้ยวสวยสว่าง กระจ่างชัดแม้ภาพสะท้อนแสนห่างบนผืนน้ำกว้างใจกลางท้องทะเล “จะนั่งทำ ‘เอ็มวี’ ถึงเช้าเลยไหม ถ้าใช่ฉันขอเข้าไปนอนก่อนได้ปะ?” เสียงหวานของคนนั่งจิบเบียร์เย็นฉ่ำอยู่ข้างเพื่อนสนิทค่อนขอด ก่อนจะกระดกยกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วแล้วหันหยิบขวดใหม่ “นั่งกินเบียร์ไปเงียบๆก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้ไหม? ขออีกแปปนึงสิ นานๆจะได้พักแบบนี้สักที” กะรัตตอบกลับแกมขำกับท่าทีเบื่อหน่ายของคนที่เริ่ม ‘ยกขวด’ แทน ‘ยกแก้ว’ แล้ว ทั้งๆที่เพิ่งนั่งกินลมชมวิวได้ไม่ทันครบชั่วโมง “เออ! เดี๋ยวจะกินเบียร์ให้เจ้าภาพกระเป๋าฉีกเลย นั่งให้มันนานๆนะแก” คนที่กระดกขวดเบียร์แบรนด์ดังเข้าปากเหมือนกำลังดื่มน้ำเปล่าตอบกลับอย่างหมายมาด “เออ จะรอดูว่าจะกินได้สักกี่ลังกันเชียว” คนฟังหัวเราะเสียงใสทั้งที่มั่นใจว่ามินตราจะทำอย่างปากว่าจริงๆ ตามประสาคนมีสโลแกนป

ดวงตาสีถ่านกวาดอ่านข้อความที่ตัวเองส่งไปเมื่อหลายวันก่อนอีกครั้ง เช่นที่ทำมาตลอดระยะเวลาสามวัน...แต่! ไม่ว่าจะอ่านวนไปเท่าไรก็ยังคงไม่มีข้อความใดๆตอบกลับ? “ส่งหาอีกรอบดีไหมนะ?” คนรอข้อความบ่นพึมพำคล้ายลังเล แล้วสุดท้ายก็เก็บเครื่องมือสื่อสารลงในกระเป๋าราวหมดความสนใจ ร่างสูงยังคงเดินไปเรื่อยๆตามทางทอดยาวที่แสงของดวงตะวันกำลังสาดสะท้อนทอดเงาของยอดประติมากรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางกรุง ‘เบอร์ลิน’ เช่นที่ทำเสมอยามมาเยือน หลายคนเคยพูดไว้ว่าประเทศเยอรมนีถือเป็นเมืองแห่ง ‘วัฒนธรรม’ ที่ครั้งหนึ่งในชีวิตควรได้มาเยือน ตัวเขาเองก็เห็นพ้องกับความคิดนั้น แต่สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่อยู่เหนือความงามอันน่าหลงใหลคือวิทยาการที่น่าประทับใจในเทคโนโลยีด้านวิศวกรรมต่างหาก ที่สามารถดึงดูดสนใจของเขาไว้ไม่ให้เปลี่ยนไปตามการเวลา...ก็คงเหมือนความรู้สึกที่มีให้ใครบางคน เพราะแค่ความงดงามอย่างเดียว คงไม่อาจสร้างความประทับใจให้เขาได้มากไปกว่าคำว่า ‘ชั่วคราว’ “ใช่! ใครบางคนที่อ่านแล้วไม่ตอบ!” ‘ถามแปลก! ถ้าอ่านข้อความแล้วไม่ตอบก็แสดงว่า...เขา

“เดี๋ยวพี่จันทร์ตามพวกคนงานทั้งหมดไปรวมกันที่สำนักงานชั่วคราวก่อนนะคะ พิงค์มีเรื่องจะคุยกับทุกคน” คนยังคาใจเลือกสลัดไล่อารมณ์มากมายทิ้งไป เมื่อยังมีภาระงานรอการสะสางอยู่“จะทันเหรอคะ? วันนี้เราต้องกลับไปประชุมที่สำนักงานใหญ่นะคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยถามคล้ายลังเล แต่เมื่อได้รับคำยืนยันอีกหน คนเป็นเลขาก็จำต้องทำตามประสงค์ของเจ้านายสาวในที่สุดหลังรู้ว่าต้นสายปลายเหตุของการก่อจลาจลขนาดย่อมของเหล่าคนงานเมื่อสัปดาห์ก่อน เกิดจากการหักค่าแรงที่ไร้ความเป็นธรรมของนายจ้างที่มีมานานจนสะสมเป็นระเบิดเวลา มาประจวบเหมาะพอดีกับการสูญเสียคนงานเก่าแก่ที่เป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจของเหล่าคนงานอย่างสนธยา จากอุบัติเหตุที่เกิดในไซด์ก่อสร้าง ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของทุกคนงานขาดลงในที่สุด“นายจอม..” คนที่ยืนมองการจัดระเบียบของเหล่าคนงานอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่เอ่ยชื่อผู้มาเยือนคล้ายประหลาดใจ“ช่างพิงค์ประกันตัวผม? ทำไมไม่ปล่อยให้ไอ้จอมติดคุกไป” น้ำเสียงที่ยังคงกระด้างแต่ไร้รอยอริ ดูอ่อนลงกว่าการพบกันเมื่อสัปดาห์ก่อนมากโข ท่าทางนั้นทำให้คนถูกถามระบายยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ“เพราะนายจอมสูญเสียมามากพอแล้วนะ ถ้าจะให้ต้องติดคุกติด

นพเก้าเดินเข้ามาในห้องทำงานของบุตรสาวคนเล็กด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เบื้องหลังคนเป็นแม่ก็ยังมีบุตรสาวคนโตที่เดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก ก่อนร่างบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของพลอยชมพูจะทิ้งตัวลงบนโซฟากว้างที่กลางห้องด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด “เสร็จแล้วค่ะ ลูกกำลังจะไปหาพอดี...แต่เมื่อกี้ดันสะดุดขาโต๊ะ ดีนะคะที่กณิการับได้ทัน” คนที่เลือกซ่อนทุกความเหนื่อยล้าไว้หลังใบหน้าเปื้อนยิ้มปดคำโต พลางไล่กณิกาที่ทำท่าเหมือนอยากค้านคำพูดของตนให้ออกไปนอกห้อง “ระวังหน่อยสิ แม่เคยพูดกี่ทีแล้วเรื่องซุ่มซ่าม” คนเป็นแม่เอ็ดเสียงขุ่น “รับทราบค่ะ ว่าแต่คุณแม่มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?”คนถูกถามส่งแฟ้มเล่มบางในมือให้แทนคำตอบ ก่อนจะต้องทอดถอนใจเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของบุตรสาวคนเล็กซีดจากลงไปถนัดตา ในเวลาไม่กี่วินาทีหลังจากได้อ่านแฟ้มในมือ“ตอบแม่มาสิ? ว่าทำไมลูกถึงปล่อยให้พี่สาวที่เพิ่งเข้ามาเรียนรู้งานได้ไม่ถึงเดือนเซ็นเอกสารพวกนี้” นพเก้าเอ่ยถามเสียงขุ่นกะรัตกวาดสายตาอ่านเอกสารการสั่งซื้อ ‘เพชรดิบ’ ในปริมาณมากที่เพิ่งถูกเซ็นอนุมัติไปด้วยความตกตะลึ

การประชุมตามวาระในหัวข้อการพิจารณา ‘การสั่งซื้อเพชรดิบ’ ถูกเลื่อนเข้ามาตามคำสั่งของประธานบริหาร ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ และเพียงไม่กี่นาทีที่เปิดประชุม แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเลือกเสนอให้อนุมัติการสั่งซื้อในครั้งนี้“จะยังไม่มีการอนุมัติอะไรทั้งนั้นค่ะ” รองประธานนคนน้องเอ่ยค้าน“อ้าว! ถ้าอย่างงั้นจะเรียกเข้าประชุมเพื่ออะไรกันครับ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเอ่ยถามขึ้น“เพื่อจะแจ้งให้ทราบว่าอาจจะต้องรบกวนให้กลับไปแก้ไขใบเสนอราคาอีกรอบไงค่ะ...พิงค์ไม่โอเคกับตัวเลขที่ส่งมาและไม่โอเคกลับปริมาณที่สั่งซื้อด้วย” กะรัตอธิบายเรียบเรื่อย“แต่ทางเราแจ้งออร์เดอร์ไปแล้วนะครับ! เหลือแค่รอคอนเฟิร์มครั้งสุดท้ายอย่างเดียวเอง...ทำแบบนี้เราจะเสียเครดิตมากเลยนะครับ” คนที่ยังเห็นต่างค้านขึ้น“จะเสียเครดิตได้ยังไงกัน! เรายังไม่ได้คอนเฟิร์มออร์เดอร์ไม่ใช่หรือไงคะ?” รองประธานสาวสวนกลับเสียงแข็ง เริ่มแน่ใจว่าคงมีใครหลายคนที่ได้ประโยชน์จากการสั่งซื้อเพชรดิบในครั้งนี้“ขอป้าพูดอะไรหน่อยนะ ในฐานะที่เคยเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อมาก่อน” เป็นเพชรลดา