ร่องรอยของอดีต 60

“ก็...ห่วงว่าจะติดคุกข้อหา ‘วางเพลิง’ แล้วก็ ‘บุกรุกยามวิกาล’ ไงค่ะ” น้ำเสียงเย็นเหยียบสวนกลับมาแทบจะพร้อมๆกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามา ทำให้คนฟังหน้าชาในทันที

“ประธาน! ไหนบอกว่าจะไม่แจ้งความ” คนเริ่มหวาดหวั่นกับความสงบนิ่งของประธานสาวที่ตนสบประมาทและดูแคลนเสมอนับตั้งแต่เธอขึ้นรับตำแหน่ง ตวาดถามเสียงสั่น

“ใช่ค่ะ เรื่องทุจริตจะไม่มีการแจ้งความ...แต่เรื่องที่ช่างเดชจุดไฟเผาออฟฟิศ มันก็เป็นคนละเรื่องกันไม่ใช่เหรอคะ?” คนใจดีเสมอแต่ไม่เคยใจอ่อนตอบกลับเสียงกระด้าง

“ฮึ! แต่มึงไม่มีหลักฐาน” คนที่เริ่มหวาดหวั่นจนไม่อาจควบคุมตัวเองไว้ได้อีกต่อไปสบถถ้อยคำหยาบคายใส่คู่สนทนาพร้อมรอยยิ้มเหยียด เพราะยังมั่นใจว่าตนเองทำลายหลักฐานทิ้งไปแล้วจนหมดสิ้น

“น่าแปลกใจนะคะ ที่ยังเชื่อแบบนั้น...ทั้งที่ภาพในกล้องวงจรปิดออกจะชัดขนาดนั้นแท้ๆ” คนเพิ่งตรวจเจอกล้องวงจรปิดอีกตัวที่ถูกติดตั้งแบบ ‘ออนไลน์’ ให้สามารถเรียกดูภาพย้อนหลังได้เพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงตอบกลับแกมระอา

ใบหน้าซีดจางปราศจากสีเลือดของณรงค์เดชที่ไร้ข้อแก้ตัว ทำให้ประธานสาวต้องถอนใจคล้ายโล่งอก เมื่อคนที่เธอห่วงว่าจะ ‘ก่อเรื่อง’ ให้ต้องเดือดร้อนกันได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ดูสงบนิ่งกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายเท่า และเพราะการขออนุมัติออกหมายจับของทางตำรวจต้องใช้เวลามากกว่าที่คาดไว้ เธอจึงต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำให้คน ‘ไร้สามัญสำนึก’ อย่างณรงค์เดชรั้งรออยู่ที่ออฟฟิศชั่วคราวของโพรเจกต์ไปป์ให้นานที่สุด

“คุณณรงค์เดชขอเชิญไปโรงพักกับเราด้วย” เสียงนิ่งเรียบของนายตำรวจที่เดินเข้ามาหาพร้อมหมายจับในมือ ทำให้คนถูกจับเริ่มดิ้นรนอีกครั้งเมื่อรู้ตัวว่าวาระสุดท้ายแห่งอิสรภาพอาจกำลังจะหลุดลอยไป

“ไม่...ไม่! กูไม่ไป กูไม่ได้ทำอะไรผิด! ปล่อยกู ปล่อยกู!” เสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนก พร้อมความพยายามของคนเริ่มดิ้นรนหนีจากความผิดที่ตัวเองก่อไว้ด้วยความหวังแสนริบหรี่

กะรัตยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเวทนาที่ผสมปะปนไปกับความสลดใจในจุดจบของคนเลือกเดินทางผิด  ก่อนจะหันหลังให้กับภาพตรงหน้าและเสียงร้องเรียกที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอนขอโอกาสกับความผิดที่ตนได้ทำลงไป แต่เมื่อกรรมคือผลของการกระทำเสมอ เธอจึงไม่อาจใจดีปล่อยผ่านความผิดในครั้งนี้ไปได้เช่นกัน

“เฮ้ย! ระวัง” เสียงตำรวจหนุ่มที่รับตัวณรงค์เดชขึ้นรถตะโกนก้องด้วยความตกใจ เมื่อคนที่ทำท่าเหมือนจะสงบลงอาศัยจังหวะที่นายตำรวจไม่ทันระวัง กระแทกคนควบคุมตัวจนล้มกลิ้งแล้ววิ่งพุ่งมาใส่คนที่ตนร้องขอความช่วยเหลืออยู่จนถึงเมื่อครู่ด้วยแววตาอาฆาต

“ถ้ากูต้องติดคุก มึงก็อย่าคิดว่ากูจะปล่อยมึงไป!”

คนที่หมุนตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของตำรวจชะงักไปในเสี้ยววินาที ก่อนจะใช้เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดผลักเพื่อนสนิทที่เดินอยู่ข้างกันออกไปให้พ้นรอดจากอันตราย

ในวินาทีที่เรื่องร้ายกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมใสกลับปิดลงในทันทีราวกับต้องการซ่อนความตื่นตระหนกไว้ในความมืดมิด ชั่วขณะของความจริงที่คิดไว้ว่าไร้ทางรอดพ้นภัยตรายกลับฉายใบหน้าหล่อคมคายของใครบางคนขึ้นมาในหัวใจ พร้อมคำบางคำที่ยังตกค้างในความทรงจำ

‘ถ้ามีอะไรก็โทร.หาได้ตลอดเวลานะ ผมจะรีบกลับมาหาคุณ’

“ไอ้พิงค์ระวัง!” คนถูกผลักจนแทบล้มกลิ้งตะโกนก้องเพื่อเตือนสติเพื่อนสนิทที่ยังคงยืนนิ่งตามสัญชาตญาณ

คุณเพทาย...ถ้าฉันโทร.หาคุณตอนนี้ มันจะยังทันอยู่ไหมนะ?

‘ผลั่ก ผัวะ!...ตุ๊บ!’

เสียงกระแทกพร้อมร่างหนาของณรงค์เดชที่ลงไปกองอยู่แทบเท้า ทำให้คนเพิ่งลืมตาขึ้นมาเพื่อเผชิญกับความจริงตรงหน้าต้องขมวดคิ้วคล้ายงุนงง ก่อนร่างสูงในชุดสูทแสนคุ้นตาของคนที่จะมักยืนอยู่เบื้องหลังเพทายเสมอ จะโค้งตัวให้เธอเล็กน้อยตามมารยาท

“ชลันธร?” กะรัตเอ่ยชื่อผู้มาเยือนคล้ายสับสน

“คุณเพทายฝากบอกว่า ‘ฝากชลันธรมาเป็นผู้ช่วยชั่วคราวของคุณ’ ครับ”