ร่องรอยของอดีต 55

ประตูห้องทำงานกว้างของหนึ่งในประธานบริหาร ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ถูกเปิดออก หลังเกิดเสียงเคาะตามมารยาทเพียงสองสามครั้ง ก่อนใบหน้าคมคายที่ติดจะนิ่งเรียบเสมอของผู้เป็นเจ้าของห้องจะเงยขึ้นสบสายตากับผู้มาเยือน เพียงครู่เดียวที่ได้เห็นคนสนิทของประธานร่วมอีกคนยืนอยู่ตรงหน้า ร่องรอยคำถามและความสงสัยก็ฉายชัดขึ้นในดวงตาสีสนิมของณัฐนัย

การเจรจาเพื่อเซ็นสัญญาครั้งสุดท้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ณ ประเทศเยอรมนีของประธานร่วมอีกคน ที่เพิ่งแจ้งเข้ามาเมื่อชั่วโมงก่อนว่า ‘จะเอาไอ้กันต์ไปด้วยนะ’ สร้างความประหลาดใจให้ณัฐนัยไม่น้อย ด้วยรู้ดีว่าเพื่อนสนิทอีกคนอย่างกันดิศไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนักสำหรับงานนี้ แต่เมื่อเห็นเลขาคนสนิทที่มักติดตามเป็นเงาของเพทายยืนอยู่เบื้องหน้า คำตอบของคำถามที่ค้างคาก็กระจ่างอย่างง่ายดาย

“เพราะแบบนี้สินะ มันถึงได้ลากเอาตัวไอ้กันต์ไปเยอรมันเป็นเพื่อน” ประธานร่วมเอ่ยถามแกมระอา

“เข้าใจถูกแล้วครับ คุณกันต์ถูกลากไปช่วยทำหน้าที่ประสานงานแทนผมเอง” เพียงแค่เห็นรอยยิ้มมุมปากของเลขาคนสนิทอย่างชลันธร คนฟังก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับกับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิท

“ช่างเถอะ...ถือซะว่าให้ไอ้กันต์ได้ทำงานบ้าง อยู่กินปันผลฟรีๆมานานละ” ณัฐนัยว่ายิ้มๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าบูดบึงของกันดิศยามที่ต้องรับมือกับ ‘ความเอาแต่ใจระดับร้อย และความบ้างานระดับล้าน’ ของประธานร่วมอีกคน ที่มักมีให้เห็นได้ในยามต้องทำงานที่มีความสำคัญสูง จนมีฉายาให้เรียกขานว่า ‘มิสเตอร์ เพอร์เฟกต์แมน’

“เจ้านายฝากของมาให้คุณณัฐครับ บอกว่าเป็นเรื่องสำคัญ” คนรับหน้าที่ส่งสาร วางกระบอกน้ำสีฟ้าอ่อนลงเบื้องหน้าของประธานร่วมทันที พลางเอ่ยต่อ “ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ เพราะยังมีงานอีกอย่างที่เจ้านายสั่งไว้”

“ชลัน...งานอีกอย่างที่ไอ้พีทมันสั่งไว้ สำคัญมากหรือเปล่า?”

“ครับ”

คนฟังปรายตามองสิ่งของที่ฝากมาให้เพียงเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วขุ่นคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง หากแต่เพียงครู่เดียวร่องรอยต่างๆในดวงตาสีสนิมคู่เดิมก็จางหายไป หลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและสงบนิ่งจนยากจะเดาความคิดอ่านที่ปกปิดอยู่ภายในใจ ก่อนประธานหนุ่มจะโบกมือไล่เป็นเชิงอนุญาตให้อีกฝ่ายออกไปทำหน้าที่ของตน

เพียงไม่นานห้องทำงานกว้างก็จมดิ่งสู่ห้วงความเงียบสงัดอีกครั้ง เหมือนทุกครายามผู้เป็นเจ้าของห้องต้องใช้ความคิด หากแต่เพียงครั้งนี้ทุกอย่างอาจยาวนานและล่วงเลยมาไกลกว่าควรจะเป็น โดยเฉพาะเมื่อคำตอบของคำถามที่กำลังค้างคาในใจ อาจนำพาไปสู่จุดหมายที่ยากจะคาดเดาได้

               หากความรักที่ไม่ควรมี...กำลังก่อเกิดกับคนสองคนที่ไม่ควรรักกัน แล้วปลายทางของมันจะจบลงอย่างไร?

“เจ้านาย..ได้เวลาเข้าประชุมแล้วนะครับ” เสียงทุ้มของเลขาคนสนิท ทำให้คนที่จมอยู่กับความคิดมากมายในหัวพยักหน้ารับพลางลอบถอนใจอีกหน

“ดนัย เดี๋ยวนายส่งนี่ไปให้ทางโรงพยาบาลด้วยนะ” กระบอกน้ำสีฟ้าที่ได้รับมาเมื่อชั่วโมงก่อนถูกส่งต่อไปยังจุดมุ่งหมายที่อีกฝ่ายตั้งใจไว้แต่แรกในทันที

‘ถูกวางยา ก็เป็นแค่หนึ่งในความเป็นไปได้ครับ...แต่ต้องนับว่าคุณเพทายโชคดีนะครับที่ได้รับมาแค่เล็กน้อย’

คำสรุปสั้นๆของนายแพทย์ที่มาตรวจอาการป่วยของเพทาย ยังก้องอยู่ในความทรงจำของคนเป็นเพื่อน และแม้จะเอ่ยถามถึงที่มาที่ไปอยู่นาน เพทายก็ไม่มีท่าทีจะเอ่ยอธิบายให้กระจ่างเลยสักนิด แต่สิ่งหนึ่งที่ณัฐนัยสามารถรับรู้ได้โดยไม่ต้องพยายาม คือความเครียดที่ปกคลุมห้องพักฟื้นผู้ป่วยตลอดช่วงบ่ายวันนั้น

‘พวกมึงไม่ต้องห่วงหรอก คิดว่า ‘เป้าหมาย’ ครั้งนี้คงไม่ใช่กู...ก็แค่โดนลูกหลงเท่านั้นเอง’ นั่นคือคำสรุปสั้นๆของคนที่เงียบเสียงไปนานหลายชั่วโมง

‘งั้นใคร?’ เป็นกันดิศที่อดไม่ได้จนต้องเอ่ยถามกลับไป

‘..กะรัต มณีรัตนะ ประธานคนใหม่ของ ‘ไพฑูรย์การช่าง ’ ’

“แล้วจะให้ส่งไปที่แผนกไหนครับ?” คนรับคำสั่งตอบรับ พลางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจในจุดหมายของสิ่งของที่รับมาอยู่ในมือ 

 “พิษวิทยา...เพราะว่าในกระบอกน้ำนั่น น่าจะมียาพิษผสมอยู่”