Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

อุณหภูมิที่พุ่งสูงเกือบสี่สิบองศาและไอแดดร้อนระอุยามเที่ยงวัน ไม่ได้ทำให้เสียงโห่ร้องกู่ก้องที่สลับสับเปลี่ยนกับเสียงประกาศเรียกร้องหาความเป็นธรรมของผู้ชุมนุมแผ่วลงแม้แต่น้อย คนเพิ่งเดินทางมาถึงหน้าไซต์งานของโพรเจกต์ไปป์รับรู้ได้ในทันทีว่างานนี้อาจไม่ง่ายอย่างที่คาดไว้! โดยเฉพาะเมื่อประตูทางเข้าโพรเจกต์ถูกกั้นกางด้วยลวดหนามและท่อซีเมนต์ขนาดใหญ่จนรถยนต์ไม่อาจเคลื่อนตัวผ่านได้“ไอเดียดีเหมือนกันนะ ก่อม็อบได้ใหญ่ขนาดนี้โดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท” กะรัตกวาดตามองตราบริษัทที่ติดอยู่บนวัสดุกีดกั้นขวางทางเข้าออกพลางเอ่ยชมแกมประชด “แล้วนี่เริ่มประท้วงกันตั้งแต่เมื่อไร?”“ตั้งแต่เก้าโมงกว่าๆครับคุณพิงค์” วิศวกรน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงสัปดาห์เศษเอ่ยตอบ“ทำงานได้แค่สองชั่วโมงก็เริ่มประท้วง เจริญไหมละ!” คนฟังค่อนขอดเสียงขุ่น ร่างระหงในชุดเสื้อยืดสีขาวทับซ้อนด้วยเสื้อยีนสีซีดกับกางเกงยีนสีเข้มและรองเท้าหัวเหล็กคู่เก่าตามแบบฉบับที่เธอมักสวมใส่เสมอยามออกไซต์งาน นำพาร่างระหงปีนขึ้นไปยืนบนท่อซีเมนต์ที่สูงเกือบสามเมตรด้วยความทะมัดทะแมง นึกดีใจที่เลือกเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะควรกับ

เสียงโห่ร้องก้องตะโกนดังต่อเนื่องอย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย ทำให้คนที่ตัดสินใจรอดูสถานการณ์อยู่ภายนอกลอบถอนใจอีกหน จนคนนั่งอยู่ข้างกันอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองเป็นระยะ ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำเพราะถูกไอแดดแผดเผา แลดูอ่อนล้าลงกว่าที่ได้พบกันเมื่อหลายชั่วโมงก่อนมากโข หากแต่ดวงตาคู่กลมใสที่ยังทอประกายหวานกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นจนไม่อาจละสายตาอลันลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของประธานสาวที่นั่งอยู่ไม่ห่างอีกครั้ง ก่อนเสียงไซเรนดังมาแต่ไกลจะเรียกความสนใจของชายหนุ่มไปชั่วขณะ และในพริบตานั้นเองที่รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนดวงหน้าสวยหวาน ราวกับเสียงนั้นคือสิ่งที่เธอกำลังรอคอยอยู่ในที่สุดก็มาถึง เธอจะได้จัดการกับเรื่องวุ่นวายในครั้งนี้ให้จบไปเสียที! การขอความร่วมมือจากตำรวจในพื้นที่นั้นถือเป็นเรื่องปกติยามเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน แต่เมื่อจำนวนผู้ชุมนุมมีมากกว่าห้าสิบชีวิต การประสานงานกับสถานีตำรวจในหลายท้องที่เพื่อขอกำลังเสริมย่อมใช้เวลามากกว่าที่คาดไว้ และถึงแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนตะวันใกล้ลับขอบฟ้าในอีกไม่ถึงสองชั่วโมงข้างหน้า ก็ต้องถือว่าสถานการณ์ยังไม่เลวร้ายเกินไปสำหรับเธอ

แสงอาทิตย์กำลังจะลาลับดับขอบฟ้าทำให้บรรยากาศรอบกายมืดสลัว คนเริ่มปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดที่กำลังโรยตัวปกคลุมทั่วบริเวณ ตัดสินใจนำพาร่างระหงมุดลอดท่อซีเมนต์ขนาดใหญ่ที่ถูกวางเรียงรายราบขนาบไปกับพื้นดินด้วยความคล่องตัว เพียงครู่เดียวก็โผล่พ้นขอบท่ออีกด้านที่อยู่แนบชิดติดรั้วด้านข้างของไซต์งาน ความมืดมิดและเสียงกู่ก้องร้องตะโกนยังลอยมากับสายลม ทำให้กะรัตรู้ได้ว่าตัวเองคงอยู่ห่างจากกลุ่มผู้ชุมนุมพอสมควร ค่อยถอนใจคล้ายโล่งอก“หวังว่าสองคนนั้นคงหลบพ้นนะ” คนตัดสินใจใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เพื่อให้คนใต้อาณัติหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัยพึมพำเสียงเบา มือบางหยิบวิทยุสื่อสารที่ได้รับจากเจ้าหน้าที่ตำรวจขึ้นกดเปิด ตั้งใจจะขอกำลังเสริมที่รอคอยสัญญาณอยู่อีกฟากฝั่ง“จะติดต่อหาตำรวจเหรอครับ ช่างพิงค์” น้ำเสียงเย็นเหยียบติดจะเยาะ ทำให้คนที่ยังไม่ทันได้ส่งข้อความใดๆชะงักไป“..นายจอม” แม้จะถูกปกคลุมด้วยความมืด แต่เสียงแหบต่ำติดกรรโชกในปลายเสียงก็ทำให้ประธานสาวรู้ได้ ว่าคนที่นั่งหย่อนกายอยู่บนท่อปูนซีเมนต์ไม่ห่างนักคือหนึ่งในแกนนำของการก่อม็อบครั้งนี้“ช่างพิงค์รู้จักไอ้จอมด้วย? บุญของไอ้จอมจริงๆ!” เสียงหั

พระจันทร์ทรงกรดสาดแสงช่วยให้ค่ำคืนอันแสนมืดมิดและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าไม่แย่จนเกินไป ร่างสูงของเพทายถูกประคองโดยร่างบอบบางที่เดินเคียงคู่กันไปอย่างไม่เร่งร้อนนัก สายลมยามค่ำช่วยพัดพาไอเย็นเข้ามาปะทะผิวกายและใบหน้า เสริมให้ทุกสรรพสิ่งรอบกายแลดูสงบเงียบได้อย่างไม่น่าเชื่อ “คุณน่าจะนั่งรถไปกับชลันธรนะคะ...ให้ฉันเดินกลับพร้อมอลันก็ได้ไม่น่าต้องลำบาก เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ” เพราะความวุ่นวายและการสลายการชุมนุมโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจเมื่อหลายสิบนาทีก่อน ทำให้การขับรถเข้ามารับคนเจ็บที่สุดขอบไซต์งานไม่ง่ายเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อเกิดการปะทะและมีผู้บาดเจ็บหลายสิบคนต้องหามส่งโรงพยาบาล...นายช่างประชาก็นับเป็นหนึ่งในนั้น และเมื่อพื้นที่ของกระบะหลังรถยนต์ที่ขับวนเข้ามารับมีจำกัด ก็ย่อมต้องมีสองคนเสียสละเดินกลับอย่างไม่มีทางเลือก และเมื่อเธออาสาเสียสละให้คนที่เจ็บมากกว่าอย่างนายช่างประชา คนข้างๆเธอในตอนนี้ก็ขันอาสาเสียสละพื้นที่ให้กับอลันในทันทีเช่นกัน “คุณเป็นห่วงผมเหรอ?” เสียงหวานที่ส่งผ่านความกังวลจางๆ ทำให้คนข้างกันอดถามเย้าไม่ได้

สายลมแปรเปลี่ยนทิศทางและกลิ่นควันไฟจางๆพัดลอยมา ทำให้คนเพิ่งเดินกลับมาถึงหน้าไซต์งานชะงักไป แล้วดวงตาคู่กลมหวานที่ฉายประกายวาวระยับจนถึงเมื่อครู่ก็กร้าวกระด้างขึ้น เมื่อได้เห็นว่าที่มาที่ไปของกลิ่นควันไฟนั้น คือตัวอาคารสำนักงานของโพรเจกต์ไปป์ที่กำลังอาบไปด้วยเปลวเพลิงสีส้มอมแดงเผาทิ้งเพื่อทำลายหลักฐาน! วิธีง่ายๆแต่ได้ผล...เธอประมาทเกินไป!คนผละออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ประคับประคองกันมาเพราะความหงุดหงิด เดินวนไปมาอยู่หน้าอาคารสำนักงานด้วยความรู้สึกขุ่นมัวจนยากจะปกปิด ก่อนจะบิดยิ้มเหยียดเมื่อเห็นนายช่างณรงค์เดชกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนฝากระโปรงรถยนต์ของตนเองด้วยท่าทีสบายๆ“ลาพักร้อนไม่ใช่เหรอคะ? แล้วช่างเดชมาทำอะไรที่นี่ เวลานี้!” เสียงหวานนิ่งเรียบของคนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์เอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้าไปหาคู่สนทนา“ผมก็แค่แวะมาดู แต่คิดไว้แล้วว่าประธานคง...จัดการได้” น้ำเสียงนั้นฟังดูติดตลก ณรงค์เดชทำราวกับภาพเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้เพื่อทำลายทุกสิ่งอยู่เบื้องหน้าเป็นเรื่องน่าขบขันเสียเต็มประดา มือหนาที่คีบบุหรี่ไว้ในมือยกขึ้นสูบอีกครั้งแล้วเป่าควันพิษสีขาวออกมาเบาๆอย่างสบายอารมณ์ ค่อยยื่นซอ