ร่องรอยของอดีต 58

เสียงเครื่องมือทางการแพทย์สำหรับตรวจจับชีพจรของคนป่วยยังคงส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ จวบจนนางพยาบาลผู้รับผิดชอบปลดเครื่องมือเหล่านั้นออกตามคำสั่งแพทย์เจ้าของไข้ หลังให้ความเห็นว่าอาการของผู้ป่วยกำลังดีขึ้นตามลำดับ

               “คุณหมอแจ้งว่าอีกสองวันก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ” น้ำเสียงเจือรอยอารีของพยาบาลคนเดิมเอ่ยขึ้นในตอนท้าย เมื่อเห็นสายตาของผู้ป่วยยังคงจับจ้องมาไปวางตา

               “ครับ” ประชาตอบรับสั้นๆ แต่กระนั้นแววตาที่จับจ้องไปยังพยาบาลกลับมีรอยอ่อนโยนระคนเศร้าโศก ราวกับเวลานี้ตนเองได้เห็นภาพสะท้อนของอดีตที่กำลังซ้อนทับและหวนกลับมาอีกหน

               ‘พี่ชา อีกสองวันหมอก็ให้กลับบ้านแล้วนะ’

               เสียงหวานแสนเคยคุ้นของคนที่ยังคงเป็น ‘ที่รัก’ พร้อมภาพจำในวันวานผุดขึ้นมาในห้วงความรู้สึก ทุกรอยยิ้มที่เคยมีให้กันยังชัดเจนเสมอ

               ‘ต่อไปห้ามโหมงานหนักจนล้มพับไปแบบนี้อีกนะคะ อย่าลืมเชียว! ว่าตัวเองเคยสัญญาอะไรเอาไว้ ว่าเราจะอยู่เป็นเพื่อนกันไปจนแก่...เพราะงั้นดูแลตัวเองให้มันดีๆหน่อย’

               น้ำเสียงสดใสติดจะแง่งอนยามตักเตือนให้ดูแลตัวเองยังคงดังก้องในหัวใจ ก่อนความหลังแห่งความทรงจำแสนงดงามจะถูกแทนที่ด้วยภาพ ‘พิธีศพ’ ของเธอผู้เป็นทุกอย่างในชีวิต

แม้การผลัดพรากจะเป็นเรื่องธรรมดาของโลก...แต่เหตุใดคนบนฟ้าจึงไม่เมตตา ต่อเวลาให้เขาและเธออีกสักนิด?

               “ถ้ามีอะไรก็กดปุ่มสีแดงข้างเตียงได้นะคะ” เสียงของผู้ดูแลในชุดขาวเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย ทำให้คนที่จมอยู่ในภวังค์แห่งความหลังหวนกลับคืนปัจจุบันอย่างไม่เต็มใจนัก

               เพียงเสี้ยววินาทีที่ประตูปิดลง ห้องพักฟื้นกว้างก็กลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบอย่างง่ายดายราวสับสวิตช์ ประชากวาดสายตามองรอบกายคล้ายสำรวจอีกครั้ง ก่อนดวงตาสีน้ำตาลอมดำจะวกกลับไปยังหน้าต่างบานกว้างที่ถูกเปิดผ้าม่านทิ้งไว้ ราวกับการได้มองออกไปอย่างไร้จุดมุ่งหมายคือความสนใจเดียวที่มีในช่วงเวลานี้

               ถ้าหากตอนนี้คุณยังมีชีวิตอยู่ เราจะสามารถมีความสุขได้มากเท่าที่ผมกำลังเป็นทุกข์หรือเปล่า?

               คำถามสั้นๆที่เกิดขึ้นกลางหัวใจ กลับสามารถกรีดดวงใจที่เคยคิดว่าตายด้านเมื่อนานมาแล้วให้เจ็บปวดได้อย่างไม่อาจควบคุม ก่อนมือหนาที่หลุดพ้นพันธนาการจากสายน้ำเกลือจะคว้าสร้อยร้อยแหวนที่สวมติดตัวมานานขึ้นจุมพิตอีกครั้งเช่นที่ทำเสมอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

               “ยังคิดถึงเขาอยู่อีกเหรอ?” น้ำเสียงราบเรียบของสินธรเอ่ยถาม ก่อนจะต้องถอนใจเมื่อคนที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนป่วยพยักหน้ารับแทนคำตอบ ค่อยเอ่ยต่อ “มีคนเคยพูดว่า...เวลาที่ผ่านไปจะทำให้เราคิดถึง ‘คนที่รัก’ มากขึ้นตามไปด้วย สงสัยจะเป็นเรื่องจริง”

               “ไม่รู้สิ เพราะสำหรับผมแล้ว...ทุกอย่างมันไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่มันแค่ไม่เคยลดลงไป” ประชาตอบตามความจริง ก่อนเก็บสร้อยร้อยแหวนที่แทนทุกความรักของใครบางคนไว้ในอกเช่นเดิม “คุณสินธรคงไม่ได้มาที่นี่ แค่เพราะอยากแวะมาเยี่ยมคนอย่างผมใช่ไหมครับ?”  

               “มองโลกในแง่ร้ายจริงนะ ก็แค่แวะมาเยี่ยม...แล้วก็มีข้อเสนอบางอย่างมาให้ ก็เท่านั้นเอง”

               “...”