02

 “อยากขี่หรอน้องหยี ตอนนี้เนี่ยนะ?” สาวชาวใต้เจ้าของร้านเช่าเจสกีผิวสีน้ำผึ้งนามว่า ‘พี่หมี’  อดีตแชมป์นักกีฬาแข่งเจสกีดีกรีแนวหน้าระดับประเทศที่แอบมาทำธุรกิจร้านเช่าเล็ก ๆ บนเกาะแลจันทร์เลิกคิ้วถามซุปตาร์ขวัญใจมวลชนขณะยืนกินไข่ปลาหมึกย่างด้วยอารมณ์สงสัย สภาพอากาศย่ำแย่ถึงขนาดไม่มีนักท่องเที่ยวกล้าลงเล่นน้ำสักคน แต่ชายผู้นี้ยังดั้นด้นยืนยันขอเล่นเจ็ทสกี ซึ่งฮีคือลูกค้าคนแรกและคนเดียวของวันนี้ด้วยซ้ำมั้ง 

“ใช่ครับพี่หมี ผมขี่วนเล่นรอบเกาะสักพักนึงได้เปล่า”

“เอ่อ..พี่ขอไม่แนะนำดีกว่า สองสามวันที่ผ่านมานี้น้ำเลลดลงผิดปกติด้วย เมื่อวานก็มีปลามาเกยตื้นตายพี่กลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับเรา หน่วยประภาคารเฝ้าระวังภัยพิบัติก็ถูกตัดงบไปเยอะเหลือแต่ประภาคารทหารเรือไม่รู้จะแจ้งเตือนภัยตอนไหนเลยทำเพียงเฝ้าระวังไว้ก่อน” 

“อ่าวแล้วทำไงอ่ะพี่จ๋า เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมต้องเช็คเอาท์แล้วอ่าถ้าไม่เล่นผมต้องลงแดงตายแน่” 

“แต่ว่า-” 

“น้าาาาาาา ขอร้องเถอะน้าาา ฝนอุตส่าห์หยุดในรอบอาทิตย์ทั้งทีเอา งั้นงี้ไหมพี่ถ้าผมรู้สึกไม่ปลอดภัยผมจะรีบกลับเข้าฝั่งทันทีพร้อมโปรโมทร้านพี่ในไอจีฟรีด้วยอ่ะ” 

“ไม่เป็นไรพี่ห่วงความปลอดภัยเรามากกว่า”

“น้าาาาาาาา พี่หมีจ๋าาาา ถ้าหยีไม่ได้ขี่หยีจะนั่งร้องไห้ประท้วงตรงนี้แหละ” ไม่พูดร่ำทำเพลง นัยน์ตาสีน้ำทะเลเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ร่างเล็กนั่งเบะปากบึ้งจับมือเปื้อนซอสซีฟู้ดของพี่หมีอ้อนวอนสุดใจขาดดิ้น จนเจ้าหล่อนยอมใจอ่อนเบนสายตาปรึกษาทีมงานในร้านเรื่องสภาพอากาศ

หญิงสาวกอดอกฟังฟีดแบคทีมงานก่อนหันมาประชันหน้ากับเจ้าหนุ่มดาราที่ยังยืนทำตาหวานอ้อนวอนเธอด้วยความคาดหวังอยากเล่นเจ็ทสกีแบบสุดใจ

“เห้ออ งั้นอย่าขี่ไปไกลมากนะ ช่วงนี้พายุเข้าบ่อยถ้าเกิดอะไรขึ้นจะแย่เอา” 

“เย้! รับทราบครับพี่ ขอบคุณนะครับ” ชายหนุ่มร่างเล็กยิ้มตาปิดที่สามารถพิชิตภารกิจต่อรองสำเร็จ พอหยิบกุญแจเจ็ทสกีมาได้ก็รีบสับตีนแตกแหวกทรายกระโดดคร่อมสตาร์ทเครื่องแล้วขี่ซิ่งรอบเกาะในรัศมีที่เจ้าของร้านพอมองด้วยสายตาเอ็นดูปะปนกับความห่วงใย 

ศิลปินซุปตาร์บ้าบออะไรกัน พอตัดภาพบนเวทีนั่นออกตาเด็กดื้อคนนี้ก็แค่คนธรรมดาที่โหยหาความสุขแบบเรียบง่ายคนหนึ่งเท่านั้นแหละวะ..

ตัดภาพมาทางชายหนุ่มผมสีลูกกวาดที่กำลังสุขสำราญกับการขับขี่เจ็ทสกีเพียงลำพัง เสียงเครื่องยนต์ดังเป็นระลอกและคลื่นน้ำสาดกระเซ็นตามจังหวะเร่งความเร็วของร่างเล็ก มวลคลื่นและกลิ่นอายฟองทะเลชวนรู้สึกผ่อนคลาย รอยยิ้มผุดกว้างมองทัศนียภาพวิวทิวทัศของสีน้ำมรกตเสมือนเขาคือจ้าวสมุทรดำผุดดำว่ายท่ามกลางสายลมปะทะเข้าใบหน้าสวย

แม้ฝนฟ้าอากาศวันนี้จะไม่เป็นใจเท่าไหร่ แต่ขอแค่ได้ทำในสิ่งที่ชอบในรอบหลายปีแค่นี้ก็ฟินตัวแตกแล้ว ทั้งสามารถช่วยบรรเทาความเศร้า ความเหงา หรือความรู้สึกแบกโลกทั้งใบให้มลายสิ้นไปชั่วขณะหนึ่งจริง ๆ นะ

เขาขี่เจ็ทสกีเลี้ยวซ้ายเบี่ยงขวาโบกมือทักทายชาวต่างชาติบนเกาะทุกคราที่ขี่ผ่านบ้านพักต่างอากาศรวมถึงโฮมสเตย์สำหรับนักท่องเที่ยวเฉกเช่นเดียวกับเขา ซึ่งเอาจริงพอมาอยู่เกาะแลจันทร์แค่ไม่กี่วันแต่ยาหยีนั้นสามารถพูดคุยตีซี้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนบนเกาะแทบทั่วทั้งตำบล เขาเฟรนลี่ถึงขนาดไหนน่ะหรอ ก็ขนาดเด็กบนเกาะเรียกเขาว่าพี่โลมาหลังฟังเขาร้องเพลงคีย์สูงยิ่งกว่าตึกใบหยกตอนชาวบ้านชวนก๊งเหล้าเคล้าบรรเลงเพลงสไตล์โฟลคซองเมื่อห้าวันก่อน ถ้าไม่ติดว่าหนทางการมาที่นี่มันยากเย็นแสนเข็ญมีหวังเขาอาจจัดมินิคอนเสิร์ตเพื่อโชว์เพลงซิงเกิลล่าสุดเป็นแน่แท้

“พี่โลมา!!!/พี่โลมาจ๋าาาา!” นั่นไงล่ะ พูดไม่ทันขาดคำ กลุ่มเด็กน้อยตัวจ้อยตะโกนโบกมือหยอยหาเขาตามริมขอบเนินหน้าผา น่าจะแอบนัดกันเล่นซนปีนป่ายบริเวณชายหาด ยาหยีจับแฮนด์เจ็ทสกีมือเดียวยืดตัวโบกไม้โบกมือกลับอย่างระแวดระวังกลัวเครื่องยนต์โดนทุ่นสิ่งกีดขวาง จนภาพของเหล่าเด็กน้อยค่อย ๆ จางตามระยะทางที่ห่างไกลขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งรู้ตัวอีกทีท้องฟ้าก็มืดครึ้มเปลี่ยนสีจากฟ้าครามเป็นดำทมิฬ 

ยาหยีก็ขี่เจ็ทสกีออกนอกลู่ชายหาดสู่ท่ามกลางทะเลอันเว้งว้างจนมีสายเรียกเข้าปริศนาโทรหาเขาถี่ยิบ ยาหยีจึงรีบดับเครื่องยนต์ยกแขนซ้ายกดสมาร์ทวอร์ชขึ้นดูปรากฏชื่อพี่หมีเจ้าของร้านเช่าแผ่เด่นหราพร้อมเสียงวอหอสังเกตการณ์ทางทะเลเปิดแจ้งเตือนดังสนั่นหาดทำเอาร่างเล็กคิ้วขมวดปนตกใจรีบรับสายพี่หมี

“ฮัลโหลครับพี่หมี”

‘น้องยาหยี ขี่อยู่ตรงไหน!!!’ เสียงปลายสายดูตื่นตระหนกแผดสูงผิดปกติ ยาหยีเริ่มใจไม่ดีเลยตอบตามความจริงแทนที่โกหกอีกฝ่ายว่าตัวเองเผลอขี่มาไกลยันกลางทะเลและเริ่มเห็นเงาของหมู่เกาะอีกฟากทางทิศเหนือ

“ไม่รู้สิพี่ แต่ผมขี่จนมันเห็นอีกเกาะแล้วอ่ะ”

‘โอ้ยต๊าย!!!! แล้วทำไมน้องขี่ออกเขตไปไกลขนาดนั้น ยาหยีครับ...ฟังพี่ให้ดีนะ น้องต้องรีบขี่เจ็ทสกีไปให้ไกลที่สุด ยิ่งกลางทะเลได้ยิ่งดี ตอนนี้มันมีคลื่นสึนามิยักษ์จากทะเลตอนเหนือพัดมาทางเกาะเราเจ้าหน้าที่บนหอคอยสั่งให้คนบนเกาะรีบอพยพด่วนไม่งั้นโดนคลื่นพายุซัดแน่’ 

“นี่พี่ไม่อำกันใช่ะป่ะ แล้วทำไมต้องขี่ไปกลางทะเลด้วย…..”

‘ถ้าขึ้นฝั่งก็โดนคลื่นซัดอยู่ดี เร็วเลยขับหนีไปก่อน!’

“ไม่อำแน่นะ อย่าหยอกกันนะ”

‘เราได้ยินสัญญาณหอคอยไหมล่ะ’

“แล้วทำไมเขาไม่ปักธงแดงว่าห้ามลงทะเลอ่ะ”

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกอย่างมันกะทันหันไปหมด น้องหยีรีบหนีคลื่นสึนามินั่นฝั่งเร็วเข้า!! พายุกำลังซัดเข้าเกาะแล้วน้องเห็นรึเปล่า!!” คนปลายสายเน้นชัดถ้อยชัดคำ ทำให้ยาหยีไปมองเห็นคลื่นทะเลยักษ์ที่มาพร้อมกับมวลเมฆหนาทึบ ชายหนุ่มผวาทำตัวไม่ถูกแต่พยายามท่องนะโมไว้ในใจพร้อมหลุดคำหยาบคายใส่คนสายปลายแบบลืมตัว

“เชี่ยย!! แล้วงี้ผมจะหนีทันไหมเนี่ย!” ตากลมเฉี่ยวชำเลืองมองบรรยากาศรอบ ๆ ตัวเอง ฝูงนกพากันบินว่อนแตกรังไม่มีแม้แต่เรือประมงหรือเรือคนท้องถิ่นขับผ่าน เหมือนเขาถูกทิ้งกลางทะเลอ่าวไทยที่ท้องฟ้ามืดครึ้มกับแสงสายฟ้าและลมกรรโชกแรงบดบังทัศนวิสัยขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับนับเวลาถอยหลัง คลื่นน้ำทะเลก่อมวลเนินยักษ์มหึมากระแทกผ่านยานพาหนะของร่างเล็กจนเจ็ทสกีเกือบคว่ำ

ยาหยีลุกลี้ลุกลนบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์เพื่อขี่หนีคลื่นทะเลกับมวลสายลมงวงช้างขนาดใหญ่ ทั่วทั้งร่างกายสั่นเทาตามสัญชาตญาณพยายามครองสติอันน้อยนิดคิดบิดเร่งเจ็ทสกีให้มิดไมล์

แต่ทว่า

“กรี๊ดดดดดด พี่หมีผมสตาร์ทเครื่องไม่ติด!!!” ทุกอย่างเริ่มหน้าสิ่วหน้าขวาน มือเรียวงัดบิดกุญแจตาร์ทเครื่องครั้งแล้วครั้งเล่า จนเหงื่อตกซึ่งไม่มีลาดเลาว่ายานพานะจะเปิดติด ยาหยีหน้าถอดสีกรี๊ดร้องรายงานสถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างวิกฤตหนักถึงขั้นที่ร่างเล็กกำลังควบคุมไม่อยู่

‘ฮะ-ฮัลโหล!! อะไรไม่ติดนะ โอเคใช่ไหม พี่ไม่ได้ยินเราเลย!!’ สัญญาณโทรศัพท์เริ่มติดขัดขาดหายบางช่วง หญิงสาวเจ้าของร้านเช่าตะเบ็งถวนถามลูกค้าตนด้วยความเป็นห่วงแทบจะขี่ไปดูเอง ยาหยีก้มเช็คสำรวจมองหน้าปัดเครื่องเจ็ทสกีและค้นพบสาเหตุที่ชวนกุมขมับถึงกับอุทานว่า ฉิบหาย ช.ช้างตัวใหญ่มากแม่!!!!

“พี่หมีครับ!!! นะ-น้ำมันผมหมดดดด” ยาหยีร้องบอกเสียงหลง เวลานี้คงเป็นช่วงเวลาสุดซวยสุดมหันต์รอบที่สี่ของปี ส่วนหนึ่งเกิดจากการขี่ไม่เช็คปริมาณน้ำมันก่อนซิ่งด้วย

“ห้ะ!! ว่าไงนะ! พี่ไม่ได้ยินน”

“น้ำมันผมหมดพี่! ฮื่ออออช่วยผมทีมันพัดมาทางนี้แล้ว!!”

‘โอเค ๆ เดี๋ยวพี่ขอติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อน อย่าพึ่งวางสาย’

ปลายสายปลอบขวัญลูกค้าปะปนบรรยากาศที่ร้านอลหม่านวุ่นวายและกำลังหนีตายในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลถือสายหลับตาปี๋ยกมือไหว้ภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำทุกวิถีทางเพราะยังอยากมีชีวิตรอดกลับไปอย่างปลอดภัย

ฮื่อออแม่จ๋าาาาา!! สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ใครก็ได้ช่วยหนูที!!

เกลียวสายลมแรงตีไล่หลังเขาไม่หยุด พอลืมตาขึ้นมายาหยีถึงกับผงะบวกสั่นผวาเพราะภาพตรงหน้าเขาคือคลื่นทะเลกว้างเท่าตึกใบหยกกำลังกลืนกินตัวเขาและเหมาเขมือบเรือยานพาหนะของชาวบ้านลำอื่นปลิวว่อนหมุนติ้วเหมือนในหนังฝรั่ง

และใช่คิวถัดไปก็คือตัวเขาที่แหงนมองคลื่นยักษ์นั่นด้วยสายตาว่างเปล่า ทุกสิ่งขาวโพลนไปหมดเหมือนภาพความทรงจำทยอยหลั่งไหลรันเป็นภาพเร็ว ๆ ก่อนจะดับวูบ

เพียงเสี้ยวชั่ววินาที ยังไม่ทันที่จะตะโกนแผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ร่างกายอันเบาหวิวจากการไดเอทอย่างหนักลอยกระเด็นตามคลื่นขนาดยักษ์ปลิวจมลงน้ำทะเลแบบไม่ทันตั้งตัว ยานพาหนะที่แน่นิ่งอัมพาตเพราะขาดน้ำมันหมุนลอยเข้ามวลลมพายุงวงช้างพัดกระเด็นแยกไปคนละทิศละทาง นายรสสุคนธ์โดนชลธีห่มร่างจมหายสู่กระแสน้ำวนยากที่จะหายใจ

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปะปนกับความเหน็บชา ชายหนุ่มรู้สึกแค่ว่าตัวเขากระแทกของแข็งเข้าอย่างจัง คาดว่าอาจจะเป็นเศษซากท่อนไม้ไม่ก็ท่อนเหล็กของวัสดุอุปกรณ์จับปลา ใด ๆ มันทำให้เขาปวดหนึบเจ็บแปร๊บแทบบ้า ของเหลวสีแดงฉานไหลเต็มแขนขา ดวงตาสวยพร่ามัวนอนมองตัวเองค่อย ๆ จมน้ำทะเลสีฟ้าครามเหมือนกับหลุมดำพาเขาไปอีกซีกโลกหนึ่ง

เป็นอีหยีนี่อนาถแท้หนอ ยังไม่ทันได้มีผัวแต่เจ้าตัวกำลังจมน้ำจะตายกลายเป็นผีพรายเสียแล้วหรอ สิ้นห้วงความคิดตัดพ้อนู่นนั่นนี่ ยาหยีก็สำลักน้ำทะเลอึกใหญ่ทำให้สติทุกอย่างดับวูบราวกับภาพตัด