05

“คุณครับ ได้ยินผมรึเปล่า” ชายหนุ่มแว่นกลมเสื้อขาวทวนถามผู้บาดเจ็บขณะมองถุงน้ำเกลือเพื่อตรวจดูปริมาณว่าลดลงมากน้อยแค่ไหน คนไข้ร่างเล็กจึงค่อย ๆ ไหวพยักหน้ารับแม้สายตาจะยังฝ้าฟางปรับความชัดได้แค่ประมาณ 240p

ยาหยีพยุงตัวลูบหัวตัวเองเล็กน้อยโดยมีชายคนนี้ถอดหน้ากากออกซิเจนแล้วช่วยประคองจับตัวพยุงเขานั่งบนเตียงไม้แล้วเอาหมอนอิงพิงหลังให้ พ่อหนุ่มแว่นกลมรีบหาน้ำหาหลอดมาป้อนแก่ร่างเล็กจิบแก้คอแห้งหลังฟื้นจากนิทรานานถึงสี่วัน

“คุณยังไม่ต้องรีบพูดนะ ดื่มน้ำช้า ๆ ก่อนรอสายตาปรับแสงไม่งั้นคุณคงมึนหัวกว่าเดิม” ชายหนุ่มแว่นกลมพูดดักคนไข้เพราะเขาเข้าใจดีว่า ตอนนี้อีกคนอาจจะกำลังตื่นตระหนกสับสนมึนงงว่าตนเองอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายบ้าง

รสสุคนธ์นั่งปรับจูนสายตาได้สิบห้านาที น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพ่อหนุ่มทรงหมอทันทีด้วยใบหน้าซีดไร้สีติดระหวาดระแวงเหมือนแมวไม่ชินถิ่น นาฬิกาสมาร์ตวอตช์ถูกวางทิ้งตรงโต๊ะลิ้นชักข้างเตียงแต่ไม่มีร่องรอยโทรศัพท์มือถือราคาแพงตั้งวางอยู่ข้างกัน

“ผมอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับผม….”

“ตอนนี้คุณอยู่ที่เกาะแลตะวัน เป็นเกาะส่วนตัวของครอบครัวตระกูลชลาเมธากุล คุณน่าจะประสบอุบัติบางอย่างทางทะเลแล้วร่างพัดเข้ามานอนสลบตรงริมหาดเมื่อสี่วันก่อน ผมกู้เอาประวัติชื่อแซ่ประวัติคุณจากไอคราวน์สมาร์ตวอตช์มาดำเนินการรักษาบนเกาะ”

“อ่าว แล้วโทรศัพท์ผมล่ะ?”

“ไม่เห็นนะ ผมเจอแค่นาฬิกาข้อมือ สงสัยอาจจมหายสักแห่ง”

“…..ใครเป็นคนช่วยผมครับ คุณหรอ?”

“เปล่า คนพบคุณคนแรกคือเจ้าของเกาะคนปัจจุบันชื่อป๋าทินกรเขารีบบึ่งจากแม่ฮ่องสอนพอทราบเรื่องสึนามิถล่มเกาะ ส่วนผมเป็นหมอประจำตระกูลชื่อ มะพร้าว เรียกว่าพี่พร้าวหรือหมอมะก็ได้ ดูทรงเราน่าจะอายุน้อยกว่าพี่”

“ครับ….พี่พร้าวขอบคุณนะครับที่ช่วยชีวิตผม”

“โถ่ ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก ไปขอบคุณป๋าทินดีกว่าเขาอุตส่าห์แวะเฝ้าเราแทบทุกคืนหลังพบเราเลยนะ” ยาหยียกมือไหว้ทั้งสายน้ำเกลือปักแขน แม้สมองกำลังมึนงงเต็มแก่แต่เขาจะพยายามทบทวนไหลตามสถานการณ์ไปก่อน

สรุปเขายังไม่ได้ตายใช่ไหม แล้วคุณพี่สาวห่มสไบฟ้าแต่งหน้าปังปั้วะบนเรือประมงนั่นคือภาพความฝันหรอ ถ้าคุณคนนั้นเป็นความฝันก็คงเป็นฝันที่สมจริงยิ่งกว่าโรงimax เนื่องจากตัวเขารู้สึกราวกับเกือบขาดอากาศหายใจจวนใกล้ตายของจริง

และหากอ้างอิงความเชื่่อตามหลักคนไทย หากมันไม่ใช่ความฝันแบบที่เขาคิดไว้ คุณพี่สาวสไบฟ้าคนนั้นอาจเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เขาภาวนาขอพรก่อนสติดับวูบตอนจมลงใต้มหาสมุทรอันดามัน แต่เอาเหอะว่ะอีหยี ไม่ว่าโชคชะตาหรือพายุเป็นใจยังไงอย่างไรก็ช่าง ต้องขอบคุณที่ตัวเขายังโชคดีมีชีวิตนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

“แล้วคุณป๋าทินที่พี่ว่าเขาอยู่ที่ไหนหรอครับ”

“น่าจะอยู่บนบ้านใหญ่ไม่ก็ท่าเรือ กำลังสั่งให้น้องชายไปตาม”

“เอ่อ...ถ้าผมถามงี้จะฟังดูเสียมารยาทไหม แต่ทำไมเขาต้องมาเฝ้าผมทุกคืนด้วยล่ะครับ” นั่นน่ะสิ คนแปลกหน้าที่ลอยตามน้ำทะเลใยคุณเจ้าของเกาะถึงดูแลเอาใจใส่เขาขนาดนั้นด้วยวะ

“รายนั้นก็ไม่ได้บอกรายละเอียดพี่เหมือนกัน บอกแค่ว่าเขาเคยรู้จักเราน่ะ แต่เท่าที่พี่เห็นเขาดูเป็นห่วงน้องมากเลยนะ” ประโยคถัดมายิ่งชวนทำยาหยีมึนตึ้บหัวตันกว่าเดิม นิ้วเรียวชี้หันเข้าที่ร่างตัวเองแล้วตั้งคำถามมากมายจนใบหน้าหวานหลุดเบ้เหมือนมีมอิหยังวะ

“เขาเคยรู้จักผม?”

“ใช่ เราอาจเคยเจอเขาสมัยวัยรุ่นแหละ เพราะปกติตั้งแต่พี่ติดตามป๋าทินมาพี่ยังไม่เคยเจอหน้าเราเลย” เอาเข้าไปตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าอะไรมันเกิดขึ้นกับเขาบ้าง หากย้อนวันวานเมื่อหลายปีก่อนก็ต้องเป็นช่วงตอนเขาอาศัยอยู่ในห้องเช่าแถวสลัมเลยไม่ใช่หรือไง

แล้วคนระดับทายาทเศรษฐีมีเกาะส่วนตัวจะมาเกลือกกลั้วรู้จักกับเขาเนี่ยนะ?

ระหว่างมะพร้าวและยาหยีพูดคุยอัปเดตข่าวสารไม่นานแรงสั่นสะเทือนฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินจ้ำอ้าวจากบันไดภายนอกตามด้วยเสียงเปิดประตูห้องพักดังสนั่นหวั่นไหวกลอนประตูไม้ผสมเหล็กแทบแตกทะลุผนังเรือน

“พี่พร้าวครับ!!! พี่พร้าววว”

“โอ้ยยยมึงจะตะโกนหาแม่มึงอ่อ คนเจ็บเขาพึ่งฟื้นไหม” มะพร้าวเท้าเอวเชิงปลงตกหัวบ่คืนกับน้องชายในลายเลือดตนแล้วบ่นด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“โทษทีพี่ ผมลืมตัวว่ะ” ชายหนุ่มเสื้อฮาวายยืนเกาหัวแกรก ๆ พร้อมก้มขอโทษหนุ่มผมสีลูกกวาดตามมารยาท หมอมะพร้าวรีบผายมือแนะนำผู้มาใหม่ด้วยท่าทีใจเย็นดังเดิมหลังเผลอวีนใส่เจ้าหนุ่มนี่จนหูลู่

“นี่ไอ้กะทิน้องชายแท้ ๆ ของผมเอง”

“สวัสดีครับคุณกะทิ”

“สวัสดีครับคุณยาหยียินดีที่คุณฟื้นนะ” กะทิส่งยิ้มให้เขาอย่างเก้อเขินจนพี่ชายต้องกระแอมไอ เพื่อวกถามหาสาเหตุของการรีบร้อนก่อนหน้า

“อ้าว! ป๋าทินล่ะ ไม่มาด้วยกันหรอ”

“ป๋าฝากมาบอกว่าขอเวลาเคลียร์ธุระแถวท่าเรือเสร็จจะมาพบพี่เขาช่วงหัวค่ำ แต่เขากำชับเพิ่มด้วยว่าถ้าคุณคนเจ็บต้องการให้ช่วยพี่เขาได้เลยไม่ต้องรอคำสั่ง”

“โอเค น่าจะสะสางเคลียร์ตรวจสอบประเมินความเสียหายตรงโซนเรือประมงให้เสร็จภายในวันนี้”

“พี่ชายไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ มีอาการปวดหัวเปล่า รู้สึกหิวข้าวมากไหม” วัยรุ่นชายรูปร่างสูงใหญ่เขยิบตัวยืนข้างเตียงผู้ป่วย เกาะขอบเตียงไม้จดจ้องมองเข้าตาลุกวาวราวกับหมาโกลเด้น

“ไอสัดทิ! คนเขาเพิ่งฟื้นมึงจะรัวคำถามใส่เพื่อ! หนวกหูน่ารำคาน!!”

“ขอโทษอีกรอบได้ป่ะล่ะ มึงนี่ก็เห่าเป็นหมาปอมเลยแม่ง” กะทิตอบประชดพี่ชายเลยโดนฝ่าตีนถีบเข้าอย่างจังบริเวณสีข้าง ชายวัยรุ่นร่างสูงจึงตั้งการ์ดเตรียมล็อคเอวคนพี่ไว้อยู่หมัด ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนยาหยีนั่งเลิ่กลั่กต้องคอยห้ามปรามเบรกการวิวาทระหว่างศึกสายเลือด

“พี่ชื่อยาหยีเรียกแค่พี่หยีเฉย ๆ ก็ได้ครับ….เอ่อ..ตอนนี้ก็แอบปวดระบมมากเลยเหมือนหัวแทบระเบิดแหนะ”

“ดีละครับ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ทำไมถึงปวดระบม เลือดไหลออกท่วมหัวเยอะขนาดนั้น ตอนป๋าทินอุ้มเข้าห้องพยาบาลมาพวกผมคิดว่าพี่ตายแล้วซะอีก”

“คำพูดคำจามึงนี่น้า ตอนเด็กกูน่าจับเอาขี้เถ้ายัดปากให้ตายห่าจะได้ไม่โตมาติดสันดานปากสากกระเบือเหมือนป้าแจ่ม”

“ถึงกูจะปากหมาแต่หน้ากูหล่อกว่ามึงละกันจ้า” กะทิเบะแลบลิ้นล้อเลียนคนพี่ด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท คุณหมอหนุ่มไม่รอช้าคว้าล็อคต้นคอคนน้องเซล้มกองล้มพื้นไม้ ไม่วายโดนน้องชายกัดแขนจนร้องจ๊ากด้วยความเจ็บปวด

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูจากหน้าห้องพักร้องเรียกหยุดสงครามประสาทของคนทั้งคู่ มะพร้าวสะบัดตัวออกจากร่างควายของน้องชายแล้วเปิดต้อนรับคนมาใหม่

“เห้อออ มีเรื่องตีกันได้ทุกวันนะพี่น้องคู่นี้” ผู้มาเยือนคนใหม่ร่างกายกำยำผิวขาวเหลืองนัยน์สีน้ำข้าวราวกับลูกครึ่งไม่ต่างจากยาหยีรูปร่างสูงยาวเข่าดียืนพิงประตูบ้านที่กะทิเปิดค้างไว้ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายตามสไตล์สองพี่น้องบ้านหมอในมือยกถือถาดสำรับกับข้าวเดินมาวางลงตรงโต๊ะข้างเตียงคนป่วยด้วยสีหน้าเอือมระอา

“ก็ที่รักดูมันสิ ปากหมาพาซวยตลอดไม่รู้เมื่อก่อนพ่อเอาไรให้มันกินแทนข้าว” มะพร้าวชี้หน้าน้องชายฟ้องบอก ขุนเขา บอดี้การ์ดคนสนิทมือขวาของป๋าทินกร อายุคนทั้งคู่ค่อนข้างไล่เลี่ยกันแถมตอนนี้พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินคำว่าเพื่อนร่วมงานไปมากโข

“เอาเถอะหน่า เธออย่าใส่ใจคำพูดไอทิมันมากเลย ไม่อายคนไข้บ้างรึไงหื้อ” ขุนเขาหยิกจมูกหมั่นเขี้ยวคนรัก มะพร้าวรีบถอยห่างบอดี้การ์ดหนุ่มพร้อมตีอกเพราะไม่อยากโชว์หวานต่อหน้าคนไข้ พลิกบุคลิกคุณหมอมาดเหวี่ยงกลายเป็นแมวน้อยอ้อนเจ้าของ ยิ่งทำกะทิถึงกับเบ้ปากมองบนหมั่นไส้พี่ชายที่ทำประชากรในห้องพักคนไข้บนบ้านต้นไม้กลายธาตุอากาศ

เอออ้อนผัวเก่งงงง อย่าให้มีบ้างละกัน เหม็นความรักกรุบ!

“พี่คนนี้คือใครหรอครับ?” ยาหยีขอขัดจังหวะพลอดรักสักครู่ จู่ ๆ ตัวละครใหม่โพล่มาจากไหนไม่รู้อิหยีมันก็นั่งโสดตาแตกไปดิ

“นี่น้องยาหยีพึ่งฟื้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน/ ส่วนพี่คนนี้ชื่อขุนเขาเป็นคนสนิทป๋าทิน” หมอพร้าวผายมือแนะนำตัวทั้งสองฝ่าย ยาหยียกมือไหว้พี่ชายตาฟ้าหน้าตาลูกครึ่งฝรั่งตะวันตก

“และว่าที่สามีของหมอมะพร้าวด้วยครับ” ขุนเขายิ้มหวานนำเสนอสถานะสำคัญยืดอกภาคภูมิ มิวายโดนหนุ่มคนรู้ใจตีอกไปหนึ่งข้อหาหมั่นไส้แฟนเกินอัตรา ยาหยีเพ่งมองสังเกตเห็นแหวนทองคำขาวบนนิ้วนางข้างซ้ายชายทั้งสองก็ร้องอ๋อออกมาเบา ๆ เข้าใจกะทิละทำไมชอบเหน็บแนมพี่ชายนักหนา เป็นนี่แค่พึ่งฟื้นมายังอิจฉาตาร้อนแทน

“ไอ้ทินมันมาช่วงหัวค่ำ

พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญเข้าเยี่ยม...”

“คนนอกหรอที่รัก”

“ใช่ สงสัยจะมาตามหาน้องยาหยีน่ะ” แม้ขุนเขาไม่ได้ตามวงการศิลปิน ดารา นัักร้อง มากเสียเท่าไหร่แต่ข่าวการหายตัวไปของคนดังยังไงก็มีแสงส่งถึงชาวบ้านหมู่เกาะละแวกใกล้เคียงรวมถึงรูปภาพชายหนุ่มแปะหราบนหน้าสื่อโซเชี่ยล สงสัยน้องหนูคนนี้คงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว

ซึ่งตัวเขารู้จักดีเป็นพิเศษด้วยซ้ำ..