Lahat ng Kabanata ng Wild Night with my Ex’s Ninong: Kabanata 91 - Kabanata 100

Tumingin ako sa repleksyon ko sa salamin. Bukod sa namamaga ang mata ko ay nanlalalim pa ito. Hindi kasi ako makatulog sa kakaiyak dahil sa mga sinabi ni Anzel. Dapat hindi ako magpa-apekto kasi nakalimot na ako. Pero bakit kumikirot ang dibdib ko dahil sa mga sinabi nito? Mahal daw ako. Dapat balewala na ‘yon sa akin kung talagang nalimutan ko na siya. Pero bakit parang sira na plaka iyon na paulit-ulit naglalaro sa isip ko? Nasabihan lang ako na ‘mahal’ hindi na agad ako nakatulog. May lason talaga ang mga salita ni Anzel. ‘Salita nga lang ba talaga?’ Kastigo ng isip ko. Humawak ako sa labi ko ng maalala ang halik na pinagsaluhan naming dalawa. Nang marinig kong bumukas ang pinto ay umayos ako ng upo at nagpanggap na nagsusuklay. “Ate, may bisita ka. Nasa baba sila Tita Aiah at Ate Miracle.” Nagulat ako sa sinabi ni Pete. Pero inaasahan ko na rin na bibisita ang mga ito. Pagkababa ko ay nadatnan ko ang mga ito na kausap si mama at Leisa. Sumalubong akin ng bes0 at ya

(Natalia pov) Nakanganga habang nakatingala kami ni Leisa habang nakatingin sa gusaling nasa harapan namin. Hindi ito kasing laki ng Z mall pero napakalaki pa rin nito. Napakalaki kasi talaga ng Z mall, ito ang pinakamalaking mall sa bansa. Pero hindi nagtatalo ang gusaling nasa harapan namin. Ubod ito ng laki. “Ang laki nito, eh stall lang ang hanap natin.” Manghang ani ni Leisa habang nakatingala din gaya ko. Tama, masyado itong malaki. Humawak ako sa baba at nag isip. Ayokong tanggapin ang gusaling ito, ayoko kasi magkaroon ng dahilan para lumalim pa si Anzel. Pero naisip ko na kailangan namin ito. Hindi ako impokrita kung itatanggi ko at sasabihin na hindi ko kailangan ito. “Ate, sigurado ka ba na tatanggapin mo ‘to? Kasi kung tatanggapin mo ‘to parang pumayag ka na rin na ligawan ka ulit ng lalaking ‘yon.” Tama so Leisa, iyon din ang naisip ko. Saka sa laki ng gusaling ito ay sobra pa ito sa kailangan namin. Tumikhim si Leisa. “Ayoko talaga na magkabalikan kayo. Ala

Nagkatinginan sina Miracle at ang inang si Aiah ng mapansin ang kakaibang kinikilos ni Anzel. Kasalukuyan silang nasa kumpanya ngayon upang alamin ang status nito at ni Natalia ng marinig nila itong pakanta-kanta habang nagtatrabaho. Nang makita ni Anzel ang dalawa ay umayos ito ng upo at tumikhim. “Kailan ka pa naging singer, ha?” “Tsk. None of your business.” “Ang sabihin mo masaya ka dahil kay Natalia. Marunong ka pala kiligin.” Binaba ni Anzel ang hawak na papeles at diniretso ang kapatid. “What brought you here?“ nawala na ba ang tampo nito sa kanya simula ng umalis si Natalia noon? Pagkatapos bumes0 sa ina ay bumalik si Anzel sa kinauupuan. Nahuli niya ang nanunuksong tingin ng kanilang ina. “Bakit bawal na ba pumunta dito ngayon baby brother?” May halong pang aasar na tawag nito sa kanya. Alam nito na ayaw na ayaw niyang tinatawag siya na ‘baby brother’ lalo na’t matanda na sila. “If you are here to annoy me, well you succeeded already. Hindi kayo pumunta dito para

(Natalia pov) Ako magpapakasal sa iba? Hanggang ngayon iniisip ko ang gustong mangyari ni mama at ng mga kapatid ko. Hindi ko naman masisisi ang mga ito dahil hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako na magkamali. Baka umasa na naman ako sa mga pangako. Pero hindi rin rason ‘yon para magpaasa ako. Para ko na rin niloko si Kaleed kung papayag ako sa gusto nila mama. Kaya nagdesisyon ako na makausap siya ng kami lang dalawa. Huminga ako ng malalim bago tinatawagan si Kaleed. Halatang nagulat ito dahil tumawag ako. “Napatawag ka. Tamang-tama dahil pupunta ako diyan bukas. Nagustuhan mo ba ‘yong singsing na hinili ko?” “Oo, Kaleed. Nakakahiya hindi ka na sana nag abala pa.” Ang totoo hinubad ko agad ang singsing pagkauwi namin. Ang bilis ng pangyayari hindi ko nagawang kwestiyunin sila mama sa biglaang desisyon nila. Hindi na ako nakapagsalita dahil nag aalala ako na baka mapahiya ko sila. “Kaleed, pwede bang makausap ka bukas? Yung tayo lang sanang dalawa. May sasabihin kasi ako s

(Natalia pov) Inis na inis kong tiningnan si Anzel. Hindi naman ito manhid, alam ko na alam nito ang gusto ko. Kaya bakit hindi pa rin ito umalis? Kinuha ko si Natnag mula sa kanya pero hindi niya ito sa akin binigay. Bagkus ay sinama niya ako sa niyakap niya. Namumulang lumayo ako. Buti na lang naglalakad na si mama at Kaleed papasok. “We need to talk.” “Wala tayong pag usapan okay?” “We kissed. I thought we have something.” “Something? Excuse, Anzel ha. Wala akong natandaan na mayro’ng tayo. Wag kang assuming.” Sabay kaming napatingin kay Natnat. Namula ako ng mapagtanto na buhat nito ang anak namin. Kaysa makipagtalo rito ay iniwan ko ito at naunang pumasok. Nahuli ko si Jose na abot-langit ang ngiti habang chini-cheer ang amo. Binalewala ko ang tingin ni Anzel hanggang sa makarating kami sa loob. Mainit na sinalubong nila Leisa at Pete si Kaleed, samantalang malamig ang trato nila kay Anzel. Kasalanan naman iyon ni Anzel pero hindi ko maiwasan na makadama ng awa dit