All Chapters of Contracted To Break The Billionaire's Heart: Chapter 141 - Chapter 150

SYLVIEA’S POINT OF VIEWNang marinig ko ang pagsara ng mabigat na bakal na pinto, doon lang ako nanghina. Ang blangko, seryoso at matapang kong mukha kanina ay unti-unting nabasag. Bumagsak ang balikat ko! Walang tigil na isa-isang dumausdos ang mga luha sa mata ko!Yumuko ako at pilit na hinahabol ang hininga ko habang ang mga luha ko ay sunod-sunod na pumatak sa mesa. Humagulgol ako nang walang boses. Kinagat ko ang sarili kong labi hanggang sa halos magdugo, pinipigilan ang anumang tunog na makalabas sa bibig ko para hindi marinig ng mga guard sa labas.Halos mapigtas ang puso ko sa bawat salitang binitiwan ko kanina.Sa lahat ng kasinungalingang sinabi ko! Sa pag-ako ko ng kasalanan ni Marcus! Yung mga script at rason na binigay niya mismo sa akin na para bang totoong totoong nangyari.Gustong gusto kong sabihing hindi totoo ang lahat. Pero hindi ko magawa dahil pasulyap sulyap ang guwardyang bayad, halos isang metro ang layo sa amin. Dala ang recording device kung saan naririnig

Niro.Pitong buwan. Pitong buwan ko siyang hindi nakita, pero ang pagbabago sa kaniya ay nakapanghihilakbot. Wala na ang maaliwalas at malambot na aura ng lalaking minahal ko.Ang nakatayo ngayon sa harapan ko a man of power and wealth. Nakasuot siya ng isang perpektong black suit. Hindi man lang nag-iba ang ekspresyon niya nang makita akong naliligo sa sarili kong pawis at dugo.Walang awa ang mga mata niya. Walang bahid ng kahit kaunting pag-aalala. Dahilan para biglang bumigat ang dibdib ko.Mabilis na umapit ang nurse at agad na kinuha ang anak ko mula sa mga bisig ko.“W-Wait! Sandali lang, please!” pagmamakaawa ko, inaabot ang anak ko, pero pinigilan ako ng dalawang babaeng pulis.Tumingin si Niro sa akin. Malamig ang mga mata niya. Madilim at walang expression.“You don't have the right to hold him,” malalim na sabi ni Niro. Parang tinusok ng milyong milyong karayon ang dibdib ko.Wala akong karapatan sa sarili kong anak.Inilahad niya ang kamay niya sa likuran, at lumapit si A

Dalawang Taon Ang LumipasTinitigan ko ang babaeng nasa harap ng malaking salamin. Pamilyar ang hugis ng kaniyang mukha, pero ang lahat ng nakikita ko ngayon ay isang malaking kasinungalingan. I perfect disguise I carefully made.Dahan-dahan kong inilapat ang huling tuldok ng brown na eyeliner sa pisngi ko, nagdadagdag ng isa pang pekeng pekas na aagaw ng atensyon mula sa natural na kinis ng balat ko. Kinuha ko ang isang maliit na makeup brush at maingat na iginuhit ang isang pekeng nunal sa ibabang bahagi ng aking baba.Pagkatapos, sinuklay ko pababa ang buhok ng suot kong wig, isang maiksi, kulot, at dry na ash-brown na buhok. Para makumpleto ang lahat, isinuot ko ang isang makapal at malapad na eyeglasses na halos tumakip sa kalahati ng mukha ko at nagtago sa totoong hugis ng aking mga mata.Humakbang ako nang paatras para pagmasdan ang kabuuan ko. Nakasuot ako ng isang maluwang, kupas na button-down polo at mahabang palda. Malayong-malayo ito sa flawless, matapang, at eleganteng hi

“Bring Niorr here. I hired the new nanny.”Niorr.Parang may biglang sumabog sa loob ng dibdib ko nang marinig ko mismo mula sa bibig ni Niro ang pangalan ng anak namin. Niorr Alexander.Nanlamig ang buong katawan ko. Awtomatikong napakuyom ang mga kamay ko sa laylayan ng palda ko. Hihinga ba ako? Titingin ba ako? Paano kung hindi ko mapigilan ang sarili ko pagkakita sa kaniya?Ilang segundo lang ang lumipas, bumukas ang malaking pinto ng study room.“Hahahaha! Uncle Spencer, you look like a monster! Rawr!”Isang matinis, masigla, at napakagandang boses ng bata ang umalingawngaw sa buong silid. Ang mumunting tawa na iyon... parang may mainit na kamay na biglang humaplos sa nadudurog kong puso.Agad na napalingon ang mga mata ko sa gawi nila.Bumungad sa akin si Spencer. Ang palaging pormal, seryoso, at maayos na butler ni Niro ay mukhang pinagsakluban ng langit at lupa ngayon.Gusot ang kaniyang suit, nakatagilid ang kaniyang necktie, at ang pinakamalala, punong-puno ng makukulay na dr

“I don't want nannys anymore, Daddy!” umiiyak na reklamo ng anak ko, mas diniinan ang pagkakayakap sa binti ng ama.“I just want you! I want to play with you...” Parang pinilipit ang puso ko sa narinig ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong lumuhod sa harap niya at sabihing,‘I’m just not a nanny, anak... Ako ang Mommy mo.’Gusto kong bawiin ang limang taong nawala sa akin, pero nanatili akong nakatayo doon, nakayuko, at walang magawa kundi tanggapin ang sakit ng pagtataboy ng sarili kong anak. Naramdaman ko ang pag-igting ng tensyon sa loob ng kwarto. Mabilis na nagbago ang timpla ng hangin. Bumuntong-hininga si Niro. Tiningnan niya ang kaniyang mamahaling relo bago marahas na inangat ang kaniyang paningin patungo sa akin. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa inis at kawalan ng pasensya. Nawala ang malambing na ama at muling bumalik ang walang-pusong bilyonaryo. “I am paying you a fortune to handle situations like this, Miss Devenagracia,” malamig at matigas na saad ni Niro. Bawat p