บททั้งหมดของ Contracted To Break The Billionaire's Heart: บทที่ 121 - บทที่ 130

Niro Figarlan’s Point Of View “I’ll be back, Sylviea.”Padabog kong isinara ang pinto ng kwarto namin at naglakad papunta sa hallway kung saan naghihintay ang kapatid ko. Nakapamulsa ako at nakasimangot nang makita ko si Nigel na nakatayo malapit sa hagdan, may hawak na maliit na bagay sa kamay niya. “Do you really have to barge in like that, Nigel? Uso ang kumatok,” iritado kong bungad sa kaniya. Pero imbes na mang-asar pabalik, seryoso ang mukha ng kapatid ko. Walang bahid ng anumang biro sa kaniyang mga mata. Humakbang siya palapit sa akin at inilahad ang kamay niya. Sa ibabaw ng kaniyang palad ay isang maliit na silver USB flash drive. Kumunot ang noo ko. “What’s this?” “Thanks to Spencer for keeping Sylviea’s phone that you broke,” panimula ni Nigel.Napatuwid ako ng tayo. Ang nabasag na phone ni Sylviea? Ang phone na sinira ko sa sobrang galit ko ng araw na iyon dahil, lalo na nung gusto niyang mag explain, but unfortunately the phone was system locked.“I used my c

“Well, well, well,” panimula ni Marcus, ibinaba ang hawak na tasa ng kape. “Look who finally decided to wave the white flag. Niro Figarlan, the fallen king.”Hindi ako nagsalita. Pumasok ako sa loob, kasunod si Nigel at ang mga abogado ko. Naupo ako sa kabilang dulo ng mesa, direktang nakaharap sa kaniya. Tinitigan ko siya. Kung nakamamatay lang ang tingin, kanina pa nakabulagta ang lalaking ito.“Huwag na tayong magpaligoy-ligoy pa, Marcus,” malamig kong sabi. Ibinaba ng abogado ko ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa. “Nandito ang mga papeles. This is what you want, right? Ang tuluyan kong bitawan ang kumpanyang ito para mapunta sa'yo lahat.”Tumawa nang nakakainsulto si Marcus. Umayos siya ng upo at inilapit ang mukha niya. “Oh! Yes, yes nabingo mo!”Umigting ang panga ko. Kumukulo ang dugo ko sa bawat salitang lumalabas sa marumi niyang bibig. Pilit kong ibinababa ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa para hindi niya makita ang panginginig ng mga kamao ko.“Pipirma na ako,” k

Sylviea’s Point Of View Malamig ang ihip ng hangin na sumalubong sa amin pagkababa ng sasakyan. Nandito kami ngayon ni Niro sa isang private memorial park na pagmamay-ari ng pamilya niya. Malawak ang luntiang damuhan, napapalibutan ng matataas na puno na nagbibigay ng payapang lilim. Ilang buwan na ang lumipas, akala ko hindi ko man makikita ang huling hantungan ng anak namin. At ngayon, sa kabila ng ganda ng paligid, pakiramdam ko ay sobrang bigat ng bawat hakbang ko. Dahan-dahan kaming naglakad patungo sa isang maliit na bahagi ng hardin. Sa gitna nito ay may isang puting marmol. Walang pangalan.Tanging isang maliit na anghel na nakaukit at ang petsa kung kailan siya nawala sa amin. Ang anak namin. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Niro sa kamay ko. Pilit niya akong inaalalayan. Nang makarating kami sa tapat ng lapida, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Dahan-dahan akong napaluhod sa damuhan. Binitawan ko ang kamay ni Niro at inabot ko ang malamig na bato. Hi

“Dahil binabantayan niya ang bawat galaw ko! Nilagyan niya ng device ang phone ko. Kapag nagsumbong ako, mamamatay kayo…” bulong ko sa gitna ng pag-iyak. “At noong nalaman ni Marcus na... na nabuntis ako ni Niro... mas lalo siyang naging mapanggamit.” Napahawak ako sa tiyan ko. Ang pakiramdam na parang may malaking butas na iniwan sa pagkatao ko ay muling bumalik. “I lost my baby... dahil kay Marcus. He did it noong gabing kunin niya sa akin yung access codes na pinanakaw niya sakin.” Isang malakas na singhap ang pinakawalan ni Nanay. “Diyos ko...” “He k-killed my child... kapalit ng kalayaan niyo at ng titulo ng lupa natin.” Nanlamot ang mga tuhod ni Von. Napaupo siya sa upuan sa tabi ni Papa. Nakahawak siya sa kaniyang mukha at humahagulgol na. “Ate... I’m sorry... I’m so sorry,” doon lang tuluyang nanlambot ang expression ng kapatid ko. Na para bang pinagsisihan ang lahat ng binitawan niyang masasakit na salita.“Hindi namin alam... akala namin pinabayaan mo na kami. Ak

“Kahit gaano ka pa kabigat, hinding-hindi kita ibababa,” nakangising sagot niya habang naglalakad kami palabas ng kwarto papuntang kusina. Tiningnan niya ako nang malagkit. “You are my queen, Viea. And queens don't walk when their kings can carry them.”Ganito na ang naging routine namin sa loob ng halos ilang lingo pagkatapos ng lahat.Madalas ay nasa bahay lang ako, nagbabasa o nag-aayos ng hardin, habang si Niro naman ay tuluyan nang bumabalik sa opisina.Malaki ang naitulong ni Ate Nigel na patakbuhin muli ang Figarlan Group matapos ang gulo. Nagpaalalam na rin itong bumalik sa state matapos masiguradong ayos na ang kapatid niya.At si Aries? Wala na ulit akong balita. Pero alam kung maiintindihan niya ako. Sana…Dahil alam kong naging tama ang disesyon kung manatili kay Niro.Pagkatapos naming mag-agahan, naging abala ako sa pag-aayos ng mga sariwang white tulips sa isang vase sa gitna ng sala. Paborito ko ang mga bulaklak na ito dahil ito ang laging ipinapadala ni Niro sa akin ba