جميع فصول : الفصل -الفصل 110

สมรภูมิเหนือหลุมอุกกาบาต "กราวด์ซีโร่" กลายเป็นทะเลเพลิง เสียงระเบิด เลเซอร์ และเสียงปะทะของโลหะดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ กองทัพพันธมิตรกบฏจากทั้งสี่ทิศเข้าปะทะกับกองกำลังองครักษ์เมืองหลวงอย่างดุเดือด สมิงขี่หมาป่าจักรกลขย้ำรถถัง นำกองทัพกบฏทั้ง4ทิศ สาดห่ากระสุนจากท้องฟ้า เปิดช่องว่างขนาดใหญ่ตรงกลางสมรภูมิให้ทีมกุมภัณฑ์ได้เคลื่อนตัว!"พวกเรายันต์ข้างนอกไว้ให้เอง! รีบลงไปเด็ดหัวไอ้ทศกัณฐ์ซะก้องภพ!" เสียงสมิงตะโกนฝ่าดงกระสุนก้องภพ พยักหน้า ก่อนจะนำทีมหลักที่ประกอบด้วย เมย เคน วิน นารา โซนิค ไวท์ และนโนราห์ วิ่งทะลวงฝ่าฝุ่นควัน ลงไปตามทางลาดชันของหลุมอุกกาบาต มุ่งตรงสู่ก้นหลุมที่เป็นที่ตั้งของ "ประตูสุวรรณภูมิ" ทางเข้าสู่พระบรมมหาราชวังไซเบอร์ใต้ดินบานประตูโลหะผสมไทเทเนียมขนาดยักษ์ สูงกว่าตึกสิบชั้น สลักลวดลายวิจิตรตระการตาแต่น่าเกรงขาม มันปิดสนิทไร้รอยต่อ ซ่อนเร้นความลับทั้งหมดของทศกัณฐ์ไว้เบื้องหลัง"ประตูหนาขนาดนี้ ปืนใหญ่เกาส์แคนนอนยิงให้ตายก็ไม่สะเทือน" วินประทับปืนมองยอดประตูด้วยความท้อแท้"ไม่ต้องยิงหรอก..." นารารัวนิ้วบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรม "ฉันใช้รหัสผ่านจากดวงตาที่สาม สั่งปล

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงทองคำที่กว้างใหญ่ราวกับสนามฟุตบอล เสียงหอบหายใจอย่างบ้าคลั่งของ อินทรชิต ดังกังวานกึกก้อง ผสมกับเสียงซู่ๆ ของน้ำมันเครื่องสีดำที่รั่วไหลออกมาจากข้อต่อเศษเหล็กที่ถูกดัดแปลงอย่างหยาบบนร่างกายครึ่งซีกของเขา ความหยิ่งยโสและความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยภูมิใจ บัดนี้ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความแค้นจนเหลือเพียงความคลุ้มคลั่ง"ก้องภพ... ก้องภพ! เจ้าขโมยทุกอย่างไปจากข้า! เกียรติยศ! ท้องฟ้า! และร่างกายที่งดงาม!" อินทรชิตคำรามลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและบิดเบี้ยวราวกับเสียงปีศาจ "วันนี้ ข้าจะไม่ขออะไรมาก... แค่หัวของเจ้ามาประดับบัลลังก์ของท่านพ่อ!"โฮกกกกกกก!อินทรชิตดีดตัวออกจากพื้นทองคำ แรงส่งมหาศาลทำให้พื้นหินอ่อนแตกร้าว ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าหาก้องภพดุจลูกกระสุนปืนใหญ่!"ทุกคนถอยไป!!"ก้องภพ ตะโกนลั่นสั่งเพื่อนร่วมทีม เขาก้าวออกมายืนประจันหน้า adopts ท่ามวยไทย รอยสักบนร่างกายเปล่งแสงสอดประสานกันดุจมหาเทพที่เตรียมรับศึก แขนกลเหล็กไหลขวาส่องประกายสีเงินวาววับ[SYSTEM: ยันต์พสุธาสถิต (ดิน) + ยันต์อัคนีโลกันต์ (ไฟ) + แขนกลเหล็กไหล = ACTIVE]ก้องภพง้างหมัดเหล็กไหลที่ลุกโชนด้ว

ปลายทางของอุโมงค์มืดมิดสิ้นสุดลงที่บานประตูโลหะสีขาวบริสุทธิ์ที่สลักลวดลายดอกบัวตูมขนาดยักษ์ มันไม่มีกลไก ไม่มีรูกุญแจ และไม่มีเลเซอร์ป้องกันใดๆ ราวกับเชื้อเชิญให้ผู้ที่รอดชีวิตจากขุมนรกก้าวเข้าไปพบกับผู้สร้างก้องภพผลักบานประตูนั้นเบาๆ ด้วยแขนกลเหล็กไหล...วูมมมมม...ประตูเปิดอ้าออกอย่างเงียบเชียบ แสงสว่างสีทองอร่ามสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของพวกเขาทั้งแปดคน ทัศนียภาพเบื้องหน้ากว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าท้องพระโรงใดๆ ที่เคยพบเห็น มันคือ "ห้องแกนกลาง" (The Core Chamber) ทรงโดมครึ่งวงกลมขนาดยักษ์ ผนังและเพดานถูกบุด้วยโลหะสีทองคำที่สลักลวดลายไทยวิจิตรบรรจง แสงสว่างนวลตาไม่ได้มาจากหลอดไฟ แต่แผ่ออกมาจากเส้นใยควอนตัมที่ฝังอยู่ในลวดลายเหล่านั้น ดุจดั่งสรวงสวรรค์ที่ถูกจำลองมาไว้ใต้ดินแต่ทว่า... กลิ่นที่ลอยคลุ้งอยู่ในห้องนี้ กลับไม่ใช่กลิ่นหอมของธูปหรือดอกไม้สวรรค์ มันคือกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น กลิ่นน้ำคร่ำสังเคราะห์ และกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ไหม้เกรียมเมย ยกมือขึ้นปิดปาก นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองที่ใจกลางของห้องโถงสีทองนั้น มี "แคปซูลทองคำรูปไข่" (The Golden Womb) ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่

แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือโลหะสีเขียวทมิฬ รัดแน่นรอบตัวของก้องภพจนกระดูกแทบแหลกละเอียด ร่างของเขาถูกยกขึ้นลอยเหนือพื้นห้องโถงทองคำ ขาปัดป่ายกลางอากาศอย่างเหนื่อยอ่อน"ทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ" ก้าวเท้าออกมาจากซากแคปซูล ความสูงกว่าสิบเมตรของมันบดบังแสงสว่างจนมิด ใบหน้าทั้งสิบที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ บนลำคอหนา ขยับริมฝีปากแสยะยิ้มพร้อมกัน ดวงตาเซนเซอร์สีแดงฉานทั้งยี่สิบดวงจ้องมองลงมาที่ก้องภพราวกับมองดูมดปลวก แขนกลไกทั้งยี่สิบข้างที่งอกออกมาจากแผ่นหลังและหัวไหล่ ขยับยืดหยุ่นราวกับมีชีวิต แต่ละมือถืออาวุธทำลายล้างที่แตกต่างกัน ทั้งดาบพลาสม่า หอกแม่เหล็กไฟฟ้า และปืนใหญ่ควอนตัม"อั้ก... แฮ่ก..." ก้องภพพยายามง้างนิ้วเหล็กของมันออก แขนกลเหล็กไหลขวาของเขาเรืองแสงสีแดงเดือด ดึงพลังจากยันต์อัคนีโลกันต์และพสุธาสถิต ซัดหมัดกระแทกเข้าที่ข้อมือของทศกัณฐ์อย่างสุดแรง!เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!หมัดที่เคยเจาะกะโหลกไคจูใต้น้ำมาแล้ว กลับทำได้แค่สร้างรอยขีดข่วนจางๆ บนเกราะของทศกัณฐ์! ร่างกายของบอสใหญ่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ขีดจำกัดอวตารขั้นที่สองจะเจาะเข้า!"เปล่าประโยชน์... แมลงหวี่ก็ยังคงเป็นแมลงหวี่"เสียงทุ้มต่

"นารา! รีบพาทุกคนขึ้นลิฟต์ไปเดี๋ยวนี้!"ก้องภพ แผดเสียงสั่งการแข่งกับเสียงเพดานถ้ำหินที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าด รอยร้าวขนาดยักษ์วิ่งลามไปทั่วอุโมงค์ศิลาแลงโบราณ ฝุ่นผงและเศษหินร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนเมย และ ไวท์ ช่วยกันพยุงร่างที่บาดเจ็บของ โซนิค เข้าไปในกระเช้าลิฟต์ขนแร่เหล็กขึ้นสนิม นาราสับคันโยก กระเช้าลิฟต์กระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปตามปล่องเหมืองมืดมิด หนีตายขึ้นสู่ชั้นกลางของพระราชวังไซเบอร์"รอดกลับมาให้ได้นะก้อง!" เมยตะโกนทั้งน้ำตาก้องภพหันกลับมาเผชิญหน้ากับความมืดมิดของโถงถ้ำสะดือเมือง เคียงข้างด้วย วิน เคน และ มโนราห์ ที่ยืนจังก้าพร้อมอาวุธในมือครืนนนนนนนน!แรงสั่นสะเทือนทวีความรุนแรงขึ้นจนพวกเขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เสียงระเบิดดังกัมปนาทมาจากเพดานถ้ำเหนือหัว!ตู้มมมมมมมมมมม!เพดานหินหนานับสิบเมตรถูกทะลวงแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ! แสงสีแดงฉานจากดวงตาเซนเซอร์ทั้งยี่สิบดวง สาดส่องลงมาท่ามกลางฝุ่นควันและเศษหินก้อนมหึมา!ทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ ดิ่งพสุธาลงมาหาพวกเขาตรงๆ! ร่างยักษ์สิบหน้าทิ้งน้ำหนักหลายพันตันลงมาหมายจะเหยียบทีมกุมภัณฑ์ให้แบนติดแท่นศิลาสะดือเมือง!ก้องภพก้าวออกมา