جميع فصول : الفصل -الفصل 120

ฝุ่นควันจากการพังทลายของเพดานถ้ำคละคลุ้งไปทั่วบริเวณโถงถ้ำสะดือเมือง บดบังทัศนียภาพจนเหลือเพียงเงาสลัวที่ส่องสว่างด้วยประกายไฟกะพริบจากแผงวงจรที่ขาดสะบั้น ทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เสียงฝีเท้าโลหะที่หนักหลายพันตันกระทืบลงบนพื้นอิฐมอญโบราณจนแหลกละเอียด บาดแผลที่ฝ่าเท้าจากการถูกหมัด "วัชระทะลวงภพ" ของก้องภพเจาะทะลุ ยังคงพ่นของเหลวสีเขียวข้นและน้ำมันเครื่องสีดำออกมาไม่หยุดหย่อนรอยรั่วไหลนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ความเจ็บปวดทางกายภาพ แต่มันคือการทำลาย "อีโก้" ของพระเจ้าผู้คิดว่าตนเองไร้เทียมทาน"แยกย้ายกัน!! เดี๋ยวนี้!"ก้องภพ แผดเสียงสั่งการผ่านช่องสัญญาณวิทยุระยะสั้นของทีม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด อำนาจของยันต์ใบที่เก้า "เทวะบัญชา" ยังคงแผ่รัศมีสีทองจางๆ อยู่รอบตัวทศกัณฐ์ พยายามจะกดทับพลังอวตารของพวกเขา แต่ด้วยวงจรพลังงานเบญจภาคีที่สอดประสานกันจากยันต์ทั้งแปดใบ ทำให้ก้องภพและทีมสามารถรักษาพลังพื้นฐานเอาไว้ได้ แม้จะไม่สามารถปล่อยพลังงานทำลายล้างออกมาแบบอลังการได้เหมือนบนผิวดิน แต่มันก็เพียงพอที่จะรักษาสมรรถภาพทางกายให

ฝุ่นควันและเปลวเพลิงที่หลอมละลายซากศิลาแลงโบราณยังคงคุกรุ่น ร่างขนาดยักษ์ของทศกัณฐ์ ร่างสมบูรณ์แบบ ยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นที่ถูกสาป เกราะหน้าอกที่เปิดอ้าออกเผยให้เห็นเป้าหมายเดียวที่เปล่งประกายแสงสีทองท่ามกลางความพินาศ... ยันต์มหาพรหมสี่หน้า (ยันต์ใบที่ 9)ก้องภพไม่รั้งรอ ชายหนุ่มรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายในชีวิต ถีบตัวพุ่งทะยานฝ่าม่านควันไฟ พุ่งตรงเข้าหาร่างของพระเจ้าสิบหน้าที่ไร้การป้องกัน แขนกล "วัชระทะลวงภพ" ที่อาบไปด้วยเลือดและน้ำมันเครื่อง พุ่งทะลวงเข้าสู่ช่องว่างกลางหน้าอกของทศกัณฐ์!สวบ!เสียงโลหะเสียดสีและเนื้อเยื่อชีวภาพฉีกขาดดังก้อง มือเหล็กไหลสีดำทมิฬของก้องภพคว้าเข้าที่แผ่นใยควอนตัมสีทองที่เต้นตุบๆ ราวกับหัวใจของจักรวาลเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของก้องภพสัมผัสกับยันต์ใบที่ 9...วูบบบบบบบบบบ!ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง.เสียงเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้เงียบงันลง เสียงลมหายใจของเคนและมโนราห์จางหายไป หยดน้ำมันสีดำที่กำลังร่วงหล่นจากร่างทศกัณฐ์หยุดค้างอยู่กลางอากาศ แรงโน้มถ่วงถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิงก้องภพเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายเนื้อของเขาไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่ "สติสัมปชัญญะ" ของเขากำลังถูก

ตึง... กึก!ลิฟต์ขนแร่โบราณหยุดชะงักลงที่ชั้นกลางของพระบรมมหาราชวังไซเบอร์ บานประตูเหล็กขึ้นสนิมค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวาย นารา พุ่งเข้ามากอดก้องภพเป็นคนแรก ตามด้วย ไวท์ ที่เข้ามาประคองวิน และ เมย ที่วิ่งเข้าหาเก้องภพด้วยน้ำตาที่นองหน้า"พวกนาย... พวกนายทำได้จริงๆ ด้วย!" นาราร้องไห้สะอึกสะอื้น "ทศกัณฐ์ตายแล้ว... สัญญาณชีพของมันหายไปจากระบบโลกแล้ว!"เมย หยุดชะงักเมื่อเธอเห็นแสงสีทองที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังของก้องภพ วิน เคน และมโนราห์ เธอมองดูอักขระยันต์มหาพรหมสี่หน้าที่สลักอยู่บนตัวของพวกเขาด้วยความตกตะลึง "นี่มัน... พลังอะไรกัน? พวกนายดูไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว""มันคือภาระที่เราเลือกจะแบกรับร่วมกันน่ะเมย" ก้องภพยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขาลูบหัวนาราเบาๆ ก่อนจะหันไปมอง โซนิค ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมานั่งบนรถเข็นฉุกเฉิน"โซนิค... ขอบคุณสำหรับโล่นั้นนะ ถ้าไม่มีมัน เราคงไม่มีโอกาสชนะ"โซนิคยิ้มแห้งๆ แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว "ฉันเป็นวิศวกรนะก้อง... หน้าที่ของฉันคือสร้างสิ่งที่ปกป้องชีวิต ไม่ใช่ทำลายมัน... แล้วนั่น... มันอะไรกัน? สีดำด้านแต่แผ่อ

ท้องฟ้าสีครามที่เพิ่งจะเปิดเผยความงดงามได้เพียงไม่กี่วัน บัดนี้เริ่มถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาทมิฬที่เคลื่อนตัวเข้ามาจากขอบฟ้าทั้งสองทิศทาง ไม่ใช่เมฆฝนตามธรรมชาติ แต่เป็นเขม่าควันจากการเดินเครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิชชันของกองทัพจักรวาลที่ตื่นขึ้นจากหลุมศพ เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านซากตึกระฟ้าในพระนครไซเบอร์ เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงสั่นสะเทือนหึ่งๆ ของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังย่ำกรายเข้ามาหาเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว... การทำลายล้างทุกสิ่งที่เป็นอินทรีย์สารที่ลานจอดเรือบินดาดฟ้าพระบรมมหาราชวัง ลมพัดแรงจนเสื้อคลุมของทุกคนสะบัดเร่า ก้องภพยืนจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ที่ฉายผ่านโฮโลแกรมกลางอากาศ จุดสีแดงนับพันขยับเข้าใกล้เมืองหลวงอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คาดไว้"เราไม่มีเวลามานั่งวางแผนกันนานแล้ว" ก้องภพหันกลับมามองเพื่อนร่วมตายทั้ง 7 คน "อินทรชิตมันรู้ว่าเรามีพลังมหาพรหม มันจึงเลือกใช้ 'จำนวน' เข้าข่ม และบีบให้เราต้องพะวักพะวันทั้งสองทาง ถ้าเราพลาดแม้แต่ทิศเดียว เมืองหลวงที่เพิ่งจะเห็นแสงตะวันจะกลายเป็นสุสานทองคำทันที"ก้องภพเดินเข้าไปหา วิน พี่ชายหนุ่มร่างยักษ์ที่บัดนี้มีออร่าสีทองหนาทึบแผ่ออกมา

"ฮ่าๆๆๆ! พวกมนุษย์โง่เขลา... พวกเจ้าจะทำอย่างไรเมื่อศัตรูของพวกเจ้าไม่ได้อยู่บนผืนดินอีกต่อไป!"เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ อินทรชิต ดังก้องไปทั่วหอคอยอสูรสถิต ภาพโฮโลแกรมของเจ้าชายไซเบอร์ในชุดสีขาวบริสุทธิ์จางหายไป เปลี่ยนเป็นภาพแผนที่โลกโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่กำลังหมุนวนอยู่กลางอากาศ เหนือแผนที่นั้นคือ "สถานีอวกาศดอกบัวสวรรค์" (The Celestial Lotus) ที่กำลังแผ่รัศมีพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าสีแดงฉานครอบคลุมชั้นบรรยากาศโลกหน้าจอแสดงผลรอบห้องกะพริบตัวเลขสีแดงขนาดใหญ่... [COUNTDOWN TO EMP METEOR SHOWER: 45:00]"สี่สิบห้านาที..." นารา ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของเธอหล่นกระแทกพื้น แฮกเกอร์สาวที่เคยแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "มันกำลังชาร์จ 'ปืนใหญ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขั้นสูงสุด' (Hyper-EMP Cannon)... ถ้ายิงลงมา ไม่ใช่แค่โดมโฮโลแกรมที่พัง แต่โครงข่ายไฟฟ้า เซิร์ฟเวอร์โรงพยาบาล ระบบพยุงชีพของสลัมลอยฟ้า หรือแม้แต่เตาปฏิกรณ์ของเมืองหลวง... ทุกอย่างจะชัตดาวน์ถาวร""งั้นก็รีบหาทางบินขึ้นไป!" ก้องภพ ตะโกน แขนกลวัชระทะลวงภพสั่นระริกด้วยความโกรธ "ในวังนี้ต้องมียานอวกา