Alle Kapitel von ณ อนันต์ : Kapitel 31 – Kapitel 40

ซุนเจิงก้าวเข้าจวนของหยางขุย รองเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งกรมคลังเพียงลำพังไร้คนติดตาม เอ่ยความจำนงต่อคนในจวนของอีกฝ่าย ไม่นานเจ้าของจวนก็ออกมาต้อนรับพาเข้าจวนด้วยตนเองพร้อมด้วยรอยยิ้ม แต่ใช่ว่าซุนเจิงจะไม่เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของอีกฝ่ายยามเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ร้อยวันพันปีซุนจ้าวเฟิงมิเคยก้าวเท้ามาที่นี่สักครั้ง การปรากฏตัวของเขาจึงเป็นเหตุที่ทำให้เกิดสายตาแห่งความสงสัยนั่น“มีอะไรหรือ ใต้เท้าจึงมาหาข้าถึงที่จวน”“ข้าตรวจบัญชีอยู่หลายวัน ท่านเองก็น่าจะทราบดี แต่ข้าก็มีเรื่องข้องใจอยู่เช่นกัน ท่านตรวจสอบบัญชีส่วยแรงงานและภาษีโรงเรือน จะเป็นไรหรือไม่หากท่านจะช่วยชี้แนะข้าในเรื่องนี้”“ท่านพบความผิดปกติหรือ”ซุนเจิงมองขุนนางที่ดูตื่นตระหนกต่อเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย และเขาก็ทำเพียงพยักหน้ารับ ดังนั้นหยางขุยก็กุลีกุจอนำบัญชีที่ตนดูแลมาให้เขาอย่างไม่ตั้งคำถามต่อสิ่งใดแม้แต่น้อย“ท่านไม่คิดว่าข้ากำลังจับผิดท่านหรือ” เมื่อเห็นท่าทีกุลีกุจอของอีกฝ่าย ซุนเจิงก็เอ่ยถามขึ้น ปกติแล้วขุนนางโดยทั่วไปคงจะลุกขึ้นมาไล่ตะเพิดเขาออกจากจวนไปแล้วกระมัง เพราะการกระทำของเขาไม

“หลิวจวิน! อาจารย์ของเจ้าเรียกพบแล้ว!” คนรับใช้ในจวนของหยางขุยตะโกนได้เพียงครั้งเดียว ชายในอาภรณ์สีทะมึนก็ปรากฏกายต่อหน้าบ่าวรับใช้ผู้นั้น โดยที่เขาไม่ทราบด้วยซ้ำว่าชายคนนี้ออกมาจากมุมไหน เพียงแต่ตอนนี้ชายที่ใต้เท้าซุนเรียกหามีสีหน้าขรึมจนน่าหวาดกลัว“นำข้าไปหาใต้เท้าซุน”“ขะ...ขอรับ” เอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง เดินนำบุรุษแปลกหน้าที่น่าหวาดกลัวเข้าไปยังในจวนตามคำสั่งอย่างว่าง่ายเมื่อพาคนแปลกหน้าที่ใต้เท้าซุนให้ออกไปเรียกตัว ใต้เท้าหยางผู้เป็นเจ้าของจวนที่นั่งเงียบมานานก็ถลึงตาตื่น เมื่อบุรุษอาภรณ์สีทะมึนสาวเท้าเข้ามาหา บุรุษผู้นี้ใช่ว่าเขาไม่เคยพบหน้า ทุกคนในราชสำนักต่างรู้ดีว่าเขาคือราชองครักษ์ของรัชทายาท แต่บุรุษที่เป็นถึงราชองครักษ์ทำตามคำสั่งของรองเสนาบดีคนหนึ่งน่ะหรือ นี่มันอะไรกัน…“ไม่เมื่อยบ้างหรือ เห็นว่าตามข้ามาตั้งหลายวัน” ซุนเจิงเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาทราบดีว่าบุรุษผู้นี้ติดตามเขาไม่ให้คลาดสายตา แต่น่าเสียดายเช่นกันว่างานที่บุรุษผู้นี้ได้ทำนั้น เขาเองก็เคยทำมาก่อน จึงไม่ยากที่เขาจะรับรู้ได้ว่ามีคนติดตาม“ข้าเพียงทำตามรับสั่งของรัชทายาทเท่านั้น ไม่คิดเช่นกันว่าใต้เท้าจะรู้ตัว

“วันนี้ แม่ของซุนจ้าวเฟิงมาเมื่อตอนเย็น หล่อนบอกว่าแต่งงานแล้วก็ควรมีลูกไว้สืบสกุล ในเมื่อฉันแต่งเข้าตระกูลซุนแล้ว ก็ควรให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูล”“ตามฉบับแม่ผัวลูกสะใภ้เลยละสิ”“ใช่ ฉันอึดอัดใจ แม่ของซุนจ้าวเฟิงไม่เหมือนกับคุณแม่ของคุณสักนิด ฮูหยินคนนี้มีทีท่าว่ายินดีตบแต่งเอาเหอเสี่ยวอิงเข้าตระกูล แต่กลับมาย้ำถึงที่จวนว่าฉันต้องให้กำเนิดหลานแก่เขาในเร็ววัน ดูเหมือนว่าการแต่งงานก็คงจะมีประโยชน์เพียงเท่านี้สำหรับคนที่เรียกตนว่าผู้ใหญ่”“เราก็เป็นผู้ใหญ่ หากนับอายุจริงๆ แล้ว เราแก่กว่าพวกเขาด้วยซ้ำไป หากเธอพูดเช่นนั้นเท่ากับเหมารวมว่าเรามองเห็นแต่ประโยชน์ในความสัมพันธ์เท่านั้น”“ตอนเราแต่งงานฉันไม่เห็นด้วยก็จริง แต่คุณแม่ของคุณก็ไม่ได้ปฏิบัติกับฉันไม่ดีหรือกดขี่ฉันสักหน่อย พอมาเจอแม่ของซุนจ้าวเฟิง ฉันก็เหมือนตั้งรับไม่ค่อยจะทัน”“พวกเขาก็แค่ต้องการทายาทสืบสกุลเท่านั้น ไม่ได้มาคาดคั้นอะไรเธอมากมายไม่ใช่หรือ ที่คุณแม่ฉันไม่ได้คาดคั้นเธอ เพราะท่านรู้ดีว่าอย่างไรเราก็มีลูกด้วยกันไม่ได้...&r

เหอลี่อิงกลับไปดูแลเด็กชายที่บัดนี้ก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารมากมายด้วยความหิวโหย“ค่อยๆ กิน ประเดี๋ยวจะติดคอเอา” เมื่อเอ่ยปราม เสี่ยวหยางก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มแฉ่งให้เธอราวกับเด็กน้อยที่ไม่เคยรู้จักทุกข์ร้อน ทั้งๆ ที่เผชิญอะไรต่อมิอะไรมามากมาย“ข้าอยู่ที่นี่ได้จริงๆ หรือขอรับ คราวก่อนท่านอาเขยบอกข้าเพียงว่า หากข้าไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้วก็ให้มาหาพวกท่านที่นี่ได้ ‘มาหา’ นั่นหมายความว่าข้าอยู่ที่นี่ได้ใช่หรือไม่ขอรับ”“ใช่ เจ้าจะได้อยู่ที่นี่ตราบเท่าที่เจ้าต้องการ”“จริงหรือขอรับ แล้วที่นั่น...”“มีท่านอาเขยของเจ้าอยู่ ไม่ต้องกังวลใจไปหรอก เรื่องที่เจ้าจะต้องกังวลก็คือ ใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความสุขเท่านั้น”เหอลี่อิงมองเด็กชายที่ขมวดคิ้วยู่หน้าราวกับว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอกล่าว ทว่าใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจเมื่อครู่ก็พลันหายไปในไม่กี่อึดใจต่อมา และแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม“ขอรับ”.“คนจากจวนรองเสนาบดีซุนจ้าวเฟิงมาบอกว่าเสี่ยวหยางอยู่กั

“รัชทายาทแพ้แล้ว” ซุนเจิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม มองบุรุษที่วางหมากในมือลงและหัวเราะอย่างขบขัน“ท่านคือคนแรกใต้เท้าซุน ที่เอาชนะข้าได้”“ขอบพระทัยที่ออมมือให้พ่ะย่ะค่ะ”“ว่าแต่ท่านสนใจหรือไม่ล่ะ ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังน่ะ เรื่องหลังจากนี้หากเป็นไปตามที่วางไว้ การให้ท่านขึ้นมาแทนที่นับว่าเหมาะสมและไม่ตกเป็นที่ครหา”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ แค่รองเสนาบดีก็นับว่ามีคนริษยามากพอตัวแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าโยนปัญหามาให้กระหม่อมอีกเลย”รัชทายาทหัวเราะดังลั่นเมื่อได้ยินเหตุผลของขุนนางตรงหน้า นับว่าเป็นผู้ที่กลัวการถูกริษยาเสียจนไม่กล้าเลือกความก้าวหน้า“หากท่านต้องการอะไรก็ขอให้บอกแล้วกัน หรือว่าท่านอยากได้ตัวหลิวจวินไปช่วยงานท่านเลยก็ได้ ข้าไม่นึกขัด”“ไม่สมควรกระมัง หากมีราชองครักษ์ของรัชทายาทข้างกาย อีกอย่างข้าคงเหนื่อยใจอยู่ไม่น้อยหากมีเขาอยู่ข้างกายตลอด”“หืม...อย่างนั้นหรือ”“เรื่องใช้แรง ใช้กำลัง นับว่าทำได้ดี แต่มีข้อเสียเล็กน้อยที่ว่าเขานั้นซื