Alle Kapitel von ณ อนันต์ : Kapitel 11 – Kapitel 20

แม้จะรู้สึกสบาย ใช้ชีวิตอย่างราชา มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ซุนเจิงก็ไม่อาจหลีกหนีความจริงไปได้ วันนี้คือวันสุดท้ายที่เขาได้หยุดงาน วันสุดท้ายที่ท่านเสนาบดียินยอมให้เขาได้ใช้ชีวิตกับภรรยาอย่างหวานชื่น ทั้งๆ ที่ซุนจ้าวเฟิงคนเก่านั้นมองว่าเป็นช่วงเวลาที่นานชั่วกัปชั่วกัลป์ด้วยว่าไม่อยากจะแต่งงาน ดื้อรั้นขอท่านเสนาบดีว่าไม่อยากจะหยุดนานไปกว่านี้เพราะไม่อยากให้เสียงานก็ตามที แต่พอเป็นซุนเจิงทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปไม่ใช่น้อยซุนเจิงคือนายทหารที่ปลดเกษียณแล้วเป็นสิบปี นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ทำงานมาสิบกว่าปีแล้ว อีกอย่างงานที่เคยทำกับงานที่กำลังจะไปทำก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นเขาที่จะต้องตรากตรำไปทำงานในวันพรุ่งนี้จึงต้องนั่งอ่านตำราทุกอย่างในห้องหนังสือของซุนจ้าวเฟิง อ่านทุกบันทึกและทุกรายงานด้วยความรอบคอบแต่อย่างไรเสียเขาจะฉลาดเท่าซุนจ้าวเฟิงหรือไม่เล่า บุรุษที่เลื่องลือในความเก่งกาจจะกลายเป็นคนวิกลจริตหรือไม่ หากเขาเอ่ยหรือกระทำอะไรโง่ๆ ออกไป แม้เคยบอกกับเหอลี่อิงว่าอย่าได้กังวลเรื่องเข้ามาแทนที่ใครก็ตามที กลับกลายเป็นว่าเขาต้องมานั่งวิตกในเรื่องนี้แทน“ซุนเจิง ฉันเอาน้ำชามาให้” ขณะที่จม

คนที่น้ำท่วมปากเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ก็ได้แต่เอ่ยคำลา กลับขึ้นรถม้าและมุ่งหน้ากลับจวน แม้กลับมาถึงจวน ซุนเจิงก็ไม่พูดไม่จากับใคร มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ นั่งอ่านทุกอย่างด้วยความรอบคอบ รัชทายาทต้องการเงิน แต่บัดนี้ไม่อาจผิดราชโองการเก็บส่วยจากชาวบ้านได้ แล้วจะเหลือสักกี่ทางกันหนึ่ง...เก็บจากชาวบ้านไม่ได้ก็ต้องไปเก็บกับขุนนาง เช่นนั้นแล้วขุนนางย่อมไม่พอใจ ตำแหน่งรัชทายาทอาจสั่นคลอน ตัวเขาอาจโดนหมายหัวและรับโทษตายจากเจ้าของแผ่นดินนี้โดยทันทีสอง...คือล้มราชโองการของโอรสสวรรค์ รีดไถจากชาวบ้านเพื่อให้กรมคลังมีเงินมากพอตามที่รัชทายาทต้องการ ซึ่งข้อนี้ซุนเจิงปัดตกไปอย่างไม่ไยดี นี่ไม่ใช่เรื่องที่ชาวบ้านจะต้องมารับผิดชอบเลย ดังนั้นเขาจะไม่ทำเป็นอันขาดสาม...คือสั่งให้รัชทายาทรอ ตามวิสัยแล้วหากอยากได้สิ่งใด แต่ทรัพย์ไม่เพียงพอ มนุษย์ปุถุชนก็ต้องรอจนกว่าจะมีเงินไม่ใช่หรือ และซุนเจิงก็ไม่ได้คิดว่าจักรพรรดิหรือรัชทายาทเป็นโอรสที่มาจากสวรรค์ จะจักรพรรดิหรือองค์ชายก็เป็นคน เช่นนั้นไยจะอดทนรอไม่ได้ แต่ถ้าเขาพูดออกไป อัครเสนาบดีคงคิดว่าเขาวิกลจริตเป็นแน่ ดีไม่ดีเมื่อความถึงรัชทายาท เขาอาจโดนตัดหัวเสียบปร

รัชทายาทไม่ทันจะเอ่ยสิ่งใด ขุนนางที่เข้ามาเพียงลำพังก็เดินกลับออกไปอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดเช่นตอนมา เว่ยหลางรัชทายาทแคว้นต้าเว่ยยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่บุรุษผู้หนึ่งจะปรากฏกายออกมาจากมุมมืด“ท่านว่าอย่างไร ข้าว่าควรดึงตัวเข้ามาร่วมกับเราเป็นอย่างมาก ขุนนางผู้นี้ไม่ใช่แค่ฉลาด แต่ยังกล้าหาญที่จะทัดทานกับรัชทายาท และมีวิทยายุทธ์ที่แม้แต่ราชองครักษ์ของพระองค์ก็ไม่อาจต่อกรได้” เว่ยหลงอ๋องแปดแห่งต้าเว่ยออกมาจากเงามืด เอ่ยกับพี่ชายของตนเองด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจไม่ต่างกัน“คราแรกข้าเพียงต้องการได้คนกล้าจากกรมคลังเท่านั้น จึงคิดอุบายตื้นเขินออกไป ด้วยทราบเรื่องมาก่อนว่าที่นี่มีคนขลาดเขลาอยู่มาก และเตรียมใจไว้เช่นกันว่าอาจจะไม่ได้คนมีฝีมือจากกรมนี้เลย แต่ข้าคงคิดผิดถนัด ผิดที่ไม่คิดว่าคนที่เดินเข้ามาหาข้าถึงที่จะเป็นถึงรองเสนาบดีฝ่ายซ้าย”“หลังจากนี้เขาคงจะแค้นท่านมากเป็นแน่ ได้ข่าวว่าเพิ่งจะแต่งงาน แต่ท่านก็โยนงานชิ้นใหญ่ไปให้เขาแก้ ทั้งยังเอาชีวิตมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่นี่”“หากไม่มีเรื่องร้าย จะรู้ได้อย่างไรว่าแผ่นดินนี้มีคนดีมีฝีมืออยู่”“ได้ยินเสียงร่ำลือมานานเกี่ยวกับขุนนา

เหอลี่อิงปฏิเสธไม่ได้ว่า หลายครั้งเธอไม่เห็นด้วยกับการที่เขาเอาชีวิตไปเสี่ยงในภารกิจซึ่งไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาเอาชีวิตของตนเพื่อแลกกับความสงบและความเรียบร้อย ไม่มีใครสรรเสริญหรือเทิดทูนเขาด้วยว่าอยู่เบื้องหลัง เหมือนเงาที่ไม่เคยมีใครได้รู้ตัวตนจริงๆ ทางบ้านของซุนเจิงนับว่าเป็นคนมีฐานะ เพียงมรดกที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้ใช่ว่าเขาจะลำบาก แต่เขากลับไม่ยอมทิ้งงานที่เต็มไปด้วยอันตรายและเสี่ยงชีวิตนี้ ด้วยเหตุผลเดียวคือ ‘ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำ’ ในยุคสมัยนั้นใช่ว่าทุกคนจะยอมเสี่ยงส่งลูกชายคนเดียวไปเป็นทหาร ยิ่งทหารหน่วยรบพิเศษใครบ้างอยากให้ลูกหลานของตนเป็นตำแหน่งของซุนเจิงเป็นเพียงนายทหารชั้นผู้น้อยที่เลื่อนขั้นเร็วกว่าที่ใครหลายๆ คนคาดคิด เพราะว่าเขาทำงานถวายชีวิตอย่างไม่สนใจว่าข้างหลังนั้นมีใครบ้าง และแน่นอนว่าเธอออกปากเรื่องนี้กับซุนเจิงหลายครั้ง และทุกครั้งมักจบลงด้วยการทะเลาะและหันหลังให้กันเหมือนที่ซุนเจิงพูด แต่สุดท้ายเขาก็ยอมเกษียณตัวเองก่อนเวลากลับมาอยู่บ้านอย่างที่เธอต้องการ แต่ครั้งนี้เธอมีโอกาสทุกอย่างเหมือนภาพในอดีตที่ฉายชัดอีกครั้งหนึ่ง เวลานี้เธอรู้ดีที่สุดว่าซุนเจิงเป็นคนอย่างไ

“ท่านอ๋อง…” การสนทนาถูกขัดจังหวะ บุรุษและสตรีที่สนทนากันอยู่ก่อนหน้าหันไปสนใจบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนซึ่งตีหน้าขรึมสาวเท้าเข้ามาหาพวกเขา“ใต้เท้าซุน”“เหตุใดจึงมาหาฮูหยินของข้าถึงที่จวน” ซุนเจิงก็ยังคงเป็นซุนเจิง เขาไม่เคยอ้อมค้อมให้กับความสงสัย และบัดนี้เขาก็ตั้งคำถามที่พอรู้ดีอยู่แก่ใจกลับไป“ข้าอยากรู้ถึงเหตุผลที่ท่านกล้าปฏิเสธรับสั่ง บัดนี้จึงได้รู้ถึงเหตุผลของท่าน แต่ก็ยังไม่กระจ่าง ท่านมาก็ดีเหมือนกัน เรื่องจะได้จบเร็วขึ้น”ซุนเจิงมีใบหน้าเคร่งขรึม เขารีบออกจากกรมคลังทันทีเมื่อมีบ่าวรับใช้ในจวนไปบอกข่าวว่าอ๋องแปดนั้นมาหาฮูหยินของเขาถึงที่จวน บัดนี้จึงไม่แปลกหากเขาจะรู้สึกไม่พอใจในการมาของท่านอ๋องผู้นี้ซุนเจิงถอนหายใจต่อหน้าผู้สูงศักดิ์อย่างไม่รักษากิริยา เขานั่งลงข้างเหอลี่อิงที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างเคร่งเครียด“ฮูหยินของท่านกล่าวว่าท่านอยากทำงานนี้อยู่ไม่น้อย เช่นนั้นแล้วเหตุผลที่ท่านไม่อยากทำเพราะกังวลเรื่องของฮูหยินใช่หรือไม่ ข้าสารภาพตามตรง ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้นัก”“เรื่องนี้ข้าบอกท่านอ๋องไปแล้ว หากมาบังคับข้าและฮูหยินเช่นนี้ ดีไม่ดีข้าอาจจะคิดขบถขึ้นมาก็ได้”“ท่านไม