Alle Kapitel von ณ อนันต์ : Kapitel 21 – Kapitel 30

“ใต้เท้าๆ”ซุนเจิงเงยหน้าจากกองงานทั้งหลายที่เขาพยายามทำความเข้าใจ ก็พบกับรองเสนาบดีฝ่ายขวาที่วิ่งเข้ามาหาอย่างไม่สำรวมกิริยา อีกทั้งใบหน้าก็แย้มยิ้มราวกับว่ามีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้น“มีอะไรหรือ”“รัชทายาทยกเลิกรับสั่งแล้ว เราไม่ต้องมานั่งเครียดอีกแล้ว”“โอ้! ดีจริง!” ซุนเจิงแสร้งยิ้มว่ายินดีนักหนา ทั้งๆ ที่ความจริงเรื่องราวเป็นเช่นไร เขาเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ“ใต้เท้าซือเดินเข้าไปหารัชทายาทด้วยตนเองเชียว”“อย่างนั้นหรือ” ซุนเจิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย หากเสนาบดีซือจงเข้าไปหารัชทายาท เช่นนี้ใต้เท้าซือจะไม่ร่วมกับตำหนักบูรพารึ “แล้วท่านรู้ไหมว่าใต้เท้าซือไปทูลเช่นไรกับรัชทายาท จึงได้ยกเลิกรับสั่ง”“ใต้เท้าซือบอกแต่เพียงว่า พอรัชทายาทเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขาก็ยกเลิกรับสั่งทันที เขากล่าวว่ารัชทายาทคงนับถือเขาอยู่ไม่น้อย จึงไม่อยากให้เขาและกรมคลังต้องมาตกที่นั่งลำบาก” เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกอย่างก็กระจ่างโดยพลัน เสนาบดีซือจงคงหมดหนทางจึงเดินหูลู่หางตกเข้าไปหารัชทายาท แต่นั่นก็ช้ากว่าเขาอยู่หลายก้าวทีเดียวกระมัง ซึ่งก็นับว่าเป็นเสนาบดีที่มีความกล้าหาญอยู่ไม่น้อยที่เดินไปหาร

“ข้าไม่รู้หนังสือ นายอำเภอเอาอะไรมาให้ข้าประทับนิ้วมือก็ไม่ทราบ แต่วันรุ่งขึ้นเขาก็อ้างว่าตนเป็นเจ้าของที่นาของข้าไปแล้ว นายท่าน เช่นนี้ข้าถูกหลอกใช่หรือไม่ขอรับ!”“แล้วนายอำเภอหลอกลวงเอาที่นาของท่านเพียงผู้เดียวหรือของคนอื่นด้วย”“หลายครอบครัวอยู่ขอรับ พวกเขาไม่กล้ามาร้องเรียน แต่ข้าทนไม่ไหวเพราะว่าลูกยังเล็ก ทำงานแทบตายแต่ไม่เหลือเงินแม้สักตำลึงไว้จุนเจือครอบครัว เช่นนี้แล้วลูกและเมียข้าไม่ต้องอดตายหรือ ข้าจึงจำต้องมาเมืองหลวง...นายท่านช่วยข้าได้หรือไม่”“หากทำตามกฎระเบียบแน่นอนว่ายุ่งยากจนข้านึกขยาด” ซุนเจิงเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน เรื่องกฎระเบียบนั้นยุ่งยากอยู่เสมอ แต่ใช่ว่าตอนนี้เขาจะต้องทำตามแบบแผนเสมอไปนี่ “แต่หากจะให้มันรวบรัดก็มีทางอยู่บ้าง แต่ทำเช่นนั้นก็จะไม่เด็ดขาดและก่อให้เกิดปัญหาในการณ์ข้างหน้าได้ เช่นนั้นแล้ว… ข้าจะลองดูให้ก็แล้วกัน”“จริงหรือขอรับ” คนที่ได้รับความช่วยเหลือพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดีใจเหลือหลาย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ศีรษะจดกับพื้นดินด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจ แต่กระนั้นซุนเจิงก็พยุงร่างของบุรุษที่แสดงความซาบซึ้งใจให้ลุกขึ้น เนื่องด้วยว่านี่ไม่เป็น

“ไม่รอฟังคำขอโทษของเขาหน่อยหรือ ที่เขาว่าคุณไปเมื่อครู่นี้น่ะ” เหอลี่อิงที่ถูกรั้งตัวออกมาเอ่ยถามชายหนุ่มที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง“ไม่จำเป็น เขาจะคิดอย่างไรก็ช่าง นั่นไม่ใช่หน้าที่ฉันเสียหน่อย”“แล้วคุณจะเอาอย่างไรต่อ เรื่องนี้เหมือนจะไม่ง่ายเลยไม่ใช่หรือ”“ใช่ เป็นไปไม่ได้ที่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ขุนนางทั้งหลายจะไม่รู้ เพราะจักรพรรดิมีราชโองการชัดเจนในการจัดสรรที่ดิน แต่นี่อะไร ไม่มีใครเปิดปากถึงเรื่องนี้เลย เป็นไปได้ว่าจะเป็นพรรคพวกเดียวกัน ฉันเลยไม่พยายามทำตัวตื่นข่าว ประเดี๋ยวพวกนั้นจะไหวตัวทันเสียก่อน”“แล้วคุณจะบอกเรื่องนี้แก่รัชทายาทไหม” เมื่อเหอลี่อิงถามจบ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอที่เล็ดลอดออกมา“ก็ลองดูว่าหูตาของรัชทายาทเป็นเช่นไร อายุมากแล้วก็แบบนี้ ทำงานตามระเบียบ ซื่อสัตย์ตามระบอบอะไรแบบนั้น ฉันไม่ชอบเท่าไหร่”“อะไรกัน คุณอยู่ในร่างหนุ่มขนาดนี้แล้วยังบ่นว่าตัวเองแก่อีกหรือ”“ก็เหมือนที่เธอตายด้านแล้วยังไงล่ะ” ซุนเจิงมองสตรีที่เริ่มชักสีหน้าอีกหนเมื่อเขาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มยียวน “มาคิดดูแล้วก็คงจะจริง ฉันแทบจะนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงอยู่รอมร่อ เธอยังนอนเฉยๆ ได้ถึงเช้า”“คุณก็นอนถอดเสื้

“แต่ข้างานเยอะเหลือเกิน หากสอนท่านราชองครักษ์อีก เห็นทีว่าจะไม่มีเวลาอยู่กับฮูหยินเลยกระมัง” แม้จะกล่าวกับราชองครักษ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ทว่าซุนเจิงกลับมองไปยังเหอลี่อิงอย่างไม่วางตา เสียงลอดไรฟันแสดงชัดว่าเขาไม่พอใจการมาของเหอลี่อิงอยู่มากเอาการ“อย่างไรเราก็เจอกันทุกวันไม่ใช่หรือ ท่านเองก็เก่งกาจ ความเก่งของท่านอาจจะไร้ค่าก็เป็นได้ หากไม่ถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้เอาไปใช้ประโยชน์บ้าง ท่านจะหวงไว้ทำไมกัน ประเดี๋ยวก็แก่เฒ่าไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว ถึงเวลานั้นท่านจะใช้กำลังเช่นตอนนี้ก็ไม่ได้ แต่หากท่านสอนให้แก่ผู้อื่นก็ยังได้ชื่นชมลูกศิษย์ของท่าน”“ข้าคงไม่แก่เร็วขนาดนั้น ฮูหยินขี้กังวลเกินไปแล้ว”“ใต้เท้าซุน...” เสียงเรียกลอดไร้ฟันของเหอลี่อิงทำเอาชายชาตรีที่กัดฟันสู้เถียงกับภรรยามานานสองนานเริ่มเสียวสันหลังขึ้นมาอย่างไรชอบกล “ข้าขอถามท่านอีกครั้ง ว่าท่านจะสอนการต่อสู้ให้แก่ท่านราชองครักษ์ไหม”“เหตุผลล่ะ?” คนที่รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมได้แต่ลอบกลืนน้ำลายและเอ่ยถามออกไป“เพราะคุณต้องการทีม...” เหอลี่อิงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบไม่ให้แขกผู้มาเยือนถึงที่ได้ยิน เธอมองใบหน้าของบุ

“ซื้ออาวุธหรือ” เว่ยหลาง องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเว่ยเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินคำรายงานของกลุ่มคนที่สั่งการให้จับตาดูซุนจ้าวเฟิงตั้งแต่ออกจากตำหนักบูรพาเมื่อครั้งก่อน และเหมือนว่าซุนจ้าวเฟิงผู้นี้จะมีเรื่องให้เขาได้ตื่นเต้นเสียแล้ว“พ่ะย่ะค่ะ คนสนิทของใต้เท้าซุนไปสั่งช่างตีเหล็กว่าอยากได้ดาบและกระบี่”“ข้าจะต้องตกใจเรื่องใดก่อน ระหว่างซุนจ้าวเฟิงซื้ออาวุธกับก่อนหน้านี้จวนของซุนจ้าวเฟิงไม่มีแม้กระทั่งดาบ” ผู้เป็นองค์รัชทายาทตั้งข้อสงสัย แต่ใช่ว่าคนที่อยู่รายล้อมตนจะตอบคำถามนี้ได้“ใต้เท้าอาจจะไม่ถนัดใช้อาวุธก็ได้พ่ะย่ะค่ะ ครั้งก่อนตอนสู้กับกระหม่อม ใต้เท้าซุนยังโยนดาบทิ้งอย่างไม่ลังเล” ราชองครักษ์ของรัชทายาทตั้งข้อสรุปในเรื่องนี้ และก็อาจเป็นข้อสรุปที่มีน้ำหนักมากเอาการเช่นกัน รัชทายาทจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก แต่หันมาให้ความสนใจกับราชองครักษ์ส่วนพระองค์แทน“แล้วเป็นอย่างไรเล่า ซุนจ้าวเฟิงยอมสอนเจ้าหรือไม่” เว่ยหลางรู้ดีว่าหลังจากวันนั้นที่ราชองครักษ์ได้ต่อสู้กับซุนจ้าวเฟิงแล้ว ก็เกิดนับถือในตัวขุนนางผู้นั้นมากเอาการ ถึงขั้นที่ว่าอยากเอ่ยปากขอร้องให้ซุนจ้าวเฟิงเป็นอาจารย์สอนเลยทีเดียว“ครา