12 บอสมาคุมเมีย

“ว่าไงครับมีธุระอะไรกับเมียผมหรือเปล่าครับ” ภคิณยกมือขึ้นกอดคอนับพรแล้วรั้งเธอเข้าหาตัวทันทีที่เดินมาถึง

“อะ...เอ่อ มะ ไม่มีอะไรครับ พอดีแค่เข้ามาทักทายน่ะครับ งั้นพวกผมขอตัวเลยนะครับ” ในเมื่อเป็นฟิตเนสสำหรับพนักงาน ทำไมพวกเขาจะไม่รู้ว่าเขาคนนี้เป็นใคร พวกเขาไม่ควรยุ่งกับคนของเจ้านาย

“คุณภคิณ คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย” นับพรหน้าเหวอเมื่อได้ยินเขาเรียกเธอว่า ‘เมีย’

อย่าว่าแต่นับพรเลยที่เหวอ ไข่มุกและแทนไทก็เหวอไปกับไอ้คำว่าเมียที่ชัดถ้อยชัดคำ แถมดังลั่นฟิตเนสอีก พนักงานที่นี่ถ้ามีหูก็คงได้ยินไปด้วยแน่นอน

“แล้วที่พี่พูดมันไม่จริงเหรอครับ ต้องให้ซ้ำไหม แล้วถ้ายังเรียกพี่แบบเมื่อกี้อีกโดนดีแน่”

เมื่อไหร่เธอจะชินกับการเรียกเขาว่าพี่สักที แล้วแม่งตอนอยู่ห้องทำงานยังสับสนว่าความสัมพันธ์ของเขากับนับพรจะเป็นยังไง แต่พอเจอหนุ่มมาอ่อยเธอความหึงก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เอาละ... ตอนนี้กูหึง ภคิณยอมรับ

“พี่คิณ… พูดอะไรแบบนั้นไม่น่ารักเลยค่ะ” แบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ไหนได้เล่า แล้วสองคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดี ทำไมเขาจะต้องพูดถึงขนาดนั้น

เมีย… เพียงคิดถึงคำพูดนั้นหัวใจก็ดันเต้นแรงไปอีก

“แล้วชุดนี่มันอะไร ไม่มีเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง”

ภคิณจ้องไปที่ชุดออกกำลังกายของเจ้าหล่อน เป็นเสื้อกล้ามสปอร์ตบราด้านในและมีเสื้อซีทรูแขนสั้นสีดำคลุมด้านนอกแต่ก็ยังเห็นทรวดทรงทั้งอกทั้งเอวอย่างชัดเจน

ไหนจะกางเกงขาสั้นที่ชายขากางเกงกว้างโชว์เรียวขาสวยนั่นอีก เขาก็เห็นอยู่ว่าเธอใส่ซับในเพื่อป้องกันแล้วแต่มันก็ยังดูยั่วยวนใจเขาอยู่ดี คนอื่นก็คงไม่ต่าง

“ไอ้คิณ มึงก็ใจเย็นๆ ดิวะ” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มออกอาการควันออกหูแล้วจึงรีบดึงสติ

“ทำยังกับมึงไม่คิดเหมือนกูงั้นอะ ไปกลับ วันนี้ไม่ต้องเล่น” ภคิณสวนกลับเพื่อนรัก ก่อนจะหันไปคว้ามือเรียวของคนข้างๆ เพื่อพากลับ

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนเขาเองก็หวงไข่มุกไม่ต่างจากที่เขาเป็นกับนับพร เพราะสองสาวใส่ชุดแบบเดียวกันอย่างกับฝาแฝดต่างก็แค่สี พวกเขามันแค่มองตาก็รู้ใจกันแล้ว

“นับมากับมุก เดี๋ยวพวกเรากลับกันเองได้ค่ะ ขอตัวนะคะ ไปกันเถอะมุก” นับพรบิดข้อมือตัวเองออก

ทำไมเธอต้องยอมเขาตลอด เขาเป็นแค่เจ้านายในที่ทำงาน ไม่ใช่เจ้าชีวิตเธอ ถ้าเป็นเรื่องงานเธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่แบบนี้มันมากเกินไป

“อืม ไปดิ” ไข่มุกรับคำเพื่อนอย่างว่าง่าย แต่ไม่ทันจะได้เดินไปก็ถูกคว้ามือไว้ก่อน

“ตัวเล็ก” แทนไทเรียกไว้เพียงเท่านั้นแล้วมองจ้องไปยังคนตัวเล็กอย่างสื่อความหมาย เขาไม่ได้ใช้เสียงดุหรือเสียงดังอะไร แม้ไข่มุกจะเข้าใจแต่ยังไงเธอก็เลือกเพื่อนอยู่ดีจึงบิดข้อมือออกเล็กน้อยแล้วเดินไปกับนับพร

“ดื้อจังวะ” ภคิณอดดุไม่ได้ว่า ทำไมคนเรียบร้อยปานผ้าพับไว้แบบนับพรถึงได้ดื้อกับเขานัก

“เรื่องรั้นนี่ที่หนึ่ง” แทนไทเองก็บ่นให้ไข่มุกเช่นกัน

สุดท้ายแล้วทั้งสองหนุ่มก็ต้องยอมปล่อยสองสาวเพื่อนรักเล่นฟิตเนสด้วยชุดที่มันขัดใจ โดยมีพวกเขาตามไปเล่นด้วยอยู่ข้างๆ กัน หรือจะเรียกว่าตามไปคุมก็ได้

พรุ่งนี้อาจจะมีข่าวลือว่า บอสมาคุมเมีย

             

หลังจากทำความสะอาดโต๊ะทำงานเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถึงเวลาเริ่มงานนับพรที่ยังพอมีเวลา จึงนั่งทบทวนถึงเรื่องราวระหว่างเธอกับภคิณ

เขาบอกให้เธอรับผิดชอบเขาฟังดูเหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไปแต่แล้วไอ้การรับผิดชอบผู้ชายที่รวยกว่าแถมยังมีชื่อเสียงแบบเขานี่มันต้องทำยังไง ไหนจะท่าทีที่เขาทำอีก มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเขาจีบเธอ

แต่ความคิดของเธอก็ต้องหยุดลงทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนสาวเอ่ยทักมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงโต๊ะด้วยซ้ำ

“มอร์นิ่งจ้า” ไข่มุกเอ่ยทักทายยามเช้ากับเพื่อนรัก

“อรุณสวัสดิ์แก”

“เป็นไรวะ นั่งเหม่อคิ้วขมวดแต่เช้า มันต้องยิ้มสิยิ้มนี่แบบนี้ยอดจะได้ดีๆ เฮงๆ ปังๆ”

เพื่อนตัวดีของเธอจับแก้มใกล้ๆ มุมปากของนับพรทั้งสองข้างแล้วดึงออกพร้อมกันแล้วขยี้สองแก้วเบา ๆอย่างหยอกล้อ

“ก็คิดเรื่องนั้นแหละแก”

“ถามจริงเหอะไอ้นับ แกไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือวะคุณภคิณดูรุกหนักและก็ชัดเจนอยู่นะ นี่ถ้าเป็นฉันนะฉันรวบรัดจับเขาทำสามีไปแล้ว ฮ่าๆ”          

“แกอยากได้แกก็เอาไปดิ” แม้จะเอ่ยแบบนั้น แต่ใจลึกๆ ของนับพรก็รู้สึกหวง

จริงอยู่ครั้งความรักเมื่อดีตทำเธอเสียหลักมากขนาดไหน ทว่าดูเหมือนเมื่อไม่นานมานี้ ที่ภคิณเข้ามาก็คล้ายจะเบาบางลงมาก แม้ไม่จางหายไปในทันทีก็เถอะ

“แกยังไม่ลืมอีกหรือวะ” ไข่มุกเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“บางเรื่องก็ไม่ควรลืมไหมแก มันต้องจำให้ขึ้นใจจะได้ไม่พลาดซ้ำอีกไง แต่ก็ไม่ได้เจ็บมากเท่าแต่ก่อนแล้ว”

นับพรยอมรับว่าที่อาการเจ็บปวดนั้นหายไป ภคิณมีส่วนมาก ตอนนี้เธอรู้สึกแบบนั้น

“ก็ดีแล้วแก”

“นับ นั่นนับใช่ไหม” เสียงแหบทุ้มเอ่ยทักทันทีที่เห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยกันมาก่อน

“พี่นุ” นับพรเผลอเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างตกใจ เธอไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้พบเจอกันอีก

ผู้ชายที่ได้เคยรับโอกาสและการให้อภัยจากเธอนับครั้งไม่ถ้วนตลอดเวลาที่คบกัน

เขาแอบนอกใจเธอหลายต่อหลายครั้ง พอเธอจับได้กลับโทษว่าเป็นเพราะเธอไม่ยอมมีอะไรด้วยทำให้เขาต้องไปหาเอาจากที่อื่น

‘ก็ถ้านับยังไม่ยอมพี่เราก็ต้องอยู่กันไปแบบนี้แหละ’ นี่คือคำพูดจากคนที่บอกว่ารักเธอ

พอเธอขอที่จะไปเขาก็มาอ้อนวอนขอโอกาส แล้วสุดท้ายเขากลับเป็นคนบอกลาเธอด้วยเหตุผลเพียงแค่เธอกับเขาคนละระดับ ฐานะไม่เหมาะสมกันครอบครัวของเขาไม่ยอมรับเธอ

นั่นไม่ยังเจ็บแสบเท่าที่เขาปล่อยข่าวลือไปทั่วในกลุ่มเพื่อนในมหาฯลัยว่าเธอน่ะทอดกายให้เขาแล้ว มันสร้างความเสียใจ เสื่อมเสีย อับอาย ถูกสายตาดูถูกของเพื่อนมองทิ่มแทงใจ เป็นบาดแผลรุนแรงในอกสาว

“นับสบายดีไหม พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่านับก็ทำงานที่นี่” ทนุทักทายถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของนับพรอย่างเป็นกันเองทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องมีราวกันมาก่อน

นับพรไม่ตอบแต่อย่างใด เธอหันหน้าเข้าโต๊ะทำงานทันทีราวกับคนตรงหน้าเป็นเพียงมลพิษทางอากาศที่ต้องหันหน้าหนี

ส่วนไข่มุกเองก็เหลือบมองเขาด้วยหางตาก่อนจะเบะปากเล็กน้อยแล้วหันกลับไปทำงานเช่นกัน

เมื่อเห็นว่านับพรไม่สนใจ ทนุจึงเดินต่อไปเพื่อพบกับภคิณที่ห้องทำงาน ตอนนี้เขายังไม่อยากรบเร้าเธอมากเท่าไหร่ ในเมื่อเธอทำงานอยู่ที่นี่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะมาเจอเธอได้อีกเรื่อยๆ

ก็นับพรตอนนี้ดูดีกว่าเมื่อก่อนมากๆ

เมื่อก่อนเขายังไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาก็ควรจะได้อะไรบ้างจากการเสียเวลาคบหาเธอ

“สวัสดีครับคุณภคิณ” ทนุเลือกที่จะเอ่ยทักทายคนตรงหน้าก่อน อย่างไรเสียภคิณก็อายุมากกว่าแม้ว่าอายุงานจะน้อยกว่าตนก็ตามที

ทั้งสองคนอยู่ในระดับบริหารเดียวกันโดยที่ทนุนั้นเป็นลูกชายของผู้ถือหุ้นรายนึงของธนาคาร

ส่วนภคิณเองก็เป็นถึงลูกชายของเจ้าของธนาคารแห่งนี้ซึ่งตอนนี้ทั้งสองคนรับผิดชอบกันคนละแผนกและวันนี้ทนุมาพบภคิณตามคำเชิญก็เพื่อคุยเรื่องงานที่ระหว่างแผนกมีความเกี่ยวข้องกัน

“สวัสดีครับคุณทนุขอบคุณที่สละเวลามาพบผมนะครับ” ภคิณยื่นมือทักทายแบบฉบับที่นักธุรกิจมักจะทำกัน ก่อนจะเชื้อเชิญให้นั่งที่โซฟารับรองแขก

“ยินดีมากครับ ยังไงทั้งสองแผนกเราก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันอยู่แล้ว ว่าแต่วันนี้มีอะไรที่จะให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ”

“เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ พอดีช่วงนี้ที่แผนกผมเจอลูกค้าหลายรายที่ไม่เข้าเงื่อนไขที่เราจะปล่อยสินเชื่อให้ แต่กลับได้รับอนุมัติในวงเงินที่สูงมาก เลยอยากจะรบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้น่ะครับ”

หลังจากที่ภคิณเข้ามารับผิดชอบงานตามที่ตกลงกับผู้เป็นพ่อไว้ว่าจะเข้ามาช่วย ก็พบเจอช่องโหว่ในหลายๆส่วนรวมถึงเรื่องนี้ด้วย

“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะครับแผนกของผมเข้มงวดมากในเรื่องนี้ผมว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดกัน” ทนุบอกปัดทันที

ที่ผ่านมาผู้บริหารคนเก่าๆ ของแผนกนี้ ไม่มีคนไหนมานั่งสงสัยแล้วตรวจสอบในเรื่องยิบย่อยพวกนี้สักคน

“ผมเองก็อยากให้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันครับ แต่พอดีมีรายงานละมีร้องเรียนเข้ามาเรื่อยๆ หลังๆ มานี้เริ่มหนาหูขึ้น ผมเลยคิดว่าเราน่าจะมาตรวจสอบกันสักหน่อย ถึงได้เชิญคุณมาปรึกษากันวันนี้”

“ผมมั่นใจว่ามันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ผมรับผิดชอบแผนกนี้มานานที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องราวแบบนี้เลย ผมว่ามันก็น่าแปลกเหมือนกันนะครับ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนต้องการใส่ร้ายผม หรือไม่ก็อยากให้ผมกับคุณผิดใจกันก็ได้”

ทนุตอบกลับอย่างไม่พอใจที่อยู่ๆ ก็ถูกตรวจสอบขึ้นมา แต่เลือกที่จะโยนความผิดให้ใครสักคนที่ไม่มีตัวตน

“มันก็อาจจะเป็นไปได้ครับ แต่ถึงอย่างไรผมก็อยากฝากคุณลองเช็กดูหน่อยแล้วกันครับ ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยที่เสียมารยาท” ภคิณยังไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่นก่อนที่จับได้คาหนังคาเขา

ตามจริงที่เรียกมาวันนี้เขาเองต้องการจะดูท่าทีของทนุมากกว่า ว่าจะมีอาการอย่างไรกับเรื่องที่เขาตรวจสอบพบมาบ้าง

“ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอกครับ คุณเองเพิ่งมาทำงานใหม่ก็ค่อยๆ เรียนรู้กันไปครับ ตอนนี้เศรษฐกิจยังไม่ดีผลประกอบการอาจจะยังสู้ปีที่ผ่านมา ที่คนเก่าๆ เขาทำไว้ไม่ได้ก็อย่าเพิ่งท้อนะครับ”

ทนุตอบกลับอย่างถือดี เจตนาจะข่มภคิณด้วยว่าตัวเองมีประสบการณ์ที่มากกว่า แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันทีที่คิดขึ้นมาได้

“อ้อ พอดีผมสนใจพนักงานในแผนกคุณคนนึงน่ะครับ ถ้าผมจะขอให้ย้ายเธอไปช่วยงานที่แผนกผมไม่ทราบพอจะได้ไหมครับ”

“ตามจริงก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ แต่ยังไงผมก็ต้องถามความสมัครใจของพนักงานก่อน ว่าแต่คนไหนเหรอครับผมจะให้คุณปลาเรียกคุยให้ก่อน”

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยไม่รู้ว่าคนที่ทนุต้องการนั้นคือคนเดียวกับที่ตัวเขาเองกำลังสนใจอยู่

“น้องนับ เอ่อผมหมายถึง คุณนับพร โสภณวัฒน์น่ะครับ ไม่ทราบคุณพอจะรู้จักพนักงานคนนี้ไหมครับ”

สำหรับทนุแล้ว เขาคิดว่ามันจะเป็นการดีมากถ้าเขาได้ทำงานร่วมกันกับเธอ ได้ใกล้ชิดกันอีก มันอาจจะทำให้เขาเข้าหาเธอได้ง่ายขึ้น

“อ๋อ... ผมว่าผมรู้จักดีเลยล่ะครับ ว่าแต่ทำไมถึงอยากได้เธอล่ะครับ คือผมหมายถึง... ที่ว่าอยากได้ไปช่วยงานน่ะ” การที่ทนุสนใจนับพรนั้นมันต้องมากกว่าเรื่องงานเขารู้สึกอย่างนั้น

ดูได้จากชื่อที่เรียกกันอย่างคุ้นเคยแต่ที่เขาไม่รู้ คือไม่รู้ว่าสองคนนี้สนิทกันขนาดไหน

“ก็ไม่มีอะไรมากครับ บอกตามตรงคือเราเคยคบกันแล้วก็มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ตอนนี้ผมอยากง้อเธอน่ะครับ หวังว่าคุณจะเข้าใจแล้วก็ยินดีที่จะช่วยผมนะครับ” ทนุบอกความต้องการออกไปตามตรง

ยิ่งตอนนี้ข่าวลือเรื่องระหว่างภคิณและนับพรที่ลือไปทั่วบริษัท นั่นก็ทำให้เขาสนใจมากเช่นกัน

“อย่างนี้นี่เอง แต่ถึงยังไงผมก็ต้องเรียกเธอมาคุยก่อนอยู่ดีครับ ถ้าเธออยากไปผมก็ไม่มีอะไรจะขัด เอ่อ... คุณทนุมีเรื่องอื่นให้ผมช่วยอีกไหมครับพอดีผมมีงานต่อน่ะครับ”

ภคิณออกปากไล่อย่างเสียมารยาท อยู่ๆ อารมณ์ของเขาก็ขุ่นมัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดคือนับพรคิดยังไง เธออยากจะกลับไปกับไอ้คุณทนุนี่มั้ยมากกว่า

‘แฟนเก่าแล้วไงวะ กูนี่ผัวคนแรก’