All Chapters of A Contract Marriage with My Ex-Husband’s Ruthless Brother: Chapter 91 - Chapter 100

Isang malakas na ungol ng tigreng si Ilya ang narinig ni Rico habang naglalakad siya sa loob ng lumang warehouse. Umalingawngaw ang tunog sa buong gusali. Hindi iyon normal na ungol. Puno iyon ng sakit. Puno ng paghihirap. Hindi iyon katulad ng karaniwang roar ni Ilya kapag gutom siya, nakikipaglaro, o naiirita lang. This was different. This was a cry. An animal crying for help. Crying for mercy. Crying for someone to make the pain stop. Huminto si Rico sa paglalakad. Tumayo siya sa gitna ng warehouse. Basa ang sapatos niya dahil sa ulan. Basa ang pantalon niya dahil sa putik sa labas. Pero hindi niya iyon pinansin. Diretso lang ang tingin niya sa harapan. Kung nasaan ang tunog. Kung nasaan si Ilya. Mag-isa siyang naglalakad papasok. Iniwan niya ang mga tauhan niya sa labas. Sinabihan niya silang maghintay. Pinangakuan niya silang huwag siyang susundan hangga’t hindi siya nakakabalik. Naka-park sila ilang daang metro ang layo, nakatago sa likod ng mga lumang container. Nagbabant

Kinuha ni Rico ang mga dokumento kay Riley at mabilis iyong pinirmahan. His hands were shaking. Patuloy pa ring tumutulo ang dugo mula sa binti niya papunta sa sahig. Namamaga ang mukha niya dahil sa mga sipa. Punit ang labi niya. Halos hindi na mabuksan ang isang mata niya. Pero tuloy pa rin siya sa pagpirma. Page after page. Line after line. Lumalapat ang pirma niya sa bawat dotted line. Pangalan niya. Legacy niya. Kumpanya niya. Lahat. Nawawala isa-isa. Ang tanging nasa isip ni Rico ay ang kaligtasan ni Ilya at ng mag-ina niya. Wala siyang pakialam sa pera. Wala siyang pakialam sa kompanya. Wala siyang pakialam sa kahit ano roon. Mga bagay lang iyon. Mga gusali, papeles, at numerong nasa bangko. Walang halaga ang lahat ng iyon kumpara kay Vera. Kumpara sa anak nila. Kumpara kay Ilya. Pinanood siya ni Riley habang pumipirma. Kumikinang ang mga mata nito. Punong-puno ng excitement at kasakiman. Matagal niya nang hinihintay ang sandaling ito. Ang makita si Rico na bumagsak. Ang mak

Sa kabilang banda, kinakabahan ang mga tauhan ni Rico dahil mahigit kalahating oras na silang naghihintay hindi kalayuan sa warehouse, pero hindi pa rin lumalabas sina Rico at Vera. Marco looked at his watch. Thirty-five minutes. Thirty-five minutes since Rico walked into that building. Thirty-five minutes of silence. Thirty-five minutes of waiting. Narinig nila ang malakas na ungol ng tigre. The sound came through the walls of the warehouse. Loud. Painful. Desperate. Ilya was still alive. Still fighting. Still suffering. Mas lalo silang kinabahan. Kaya hinanda nila ang kanilang mga armas. They checked their guns. Their knives. Their vests. Everything was ready. Everything was loaded. Everything was safe. “Binigyan ni Sir Rico ng full scholarship ang anak ko,” sabi ng lider. Ang pangalan niya ay Mang Tony. Dalawampung taon na siyang nagtatrabaho para sa pamilya ni Rico. College na ngayon ang anak niya at engineering ang kursong kinukuha nito. Dahil kay Rico. Si Rico ang nagba

Ininda ni Rico ang sakit. Pinilit niyang labanan iyon. Ang naglalagablab na sakit sa tiyan niya. Ang panghihina ng mga binti niya. Ang unti-unting paglabo ng isip niya. Kailangan niyang magpatuloy. Kailangan niyang lumaban. Kailangan niyang tapusin ito. “No,” sabi niya. Mahina ang boses niya. Pero matigas. “Hanapin n’yo si Riley! Isa lang ang mabubuhay sa amin!” sigaw niya nang mapansing wala na si Riley sa paligid dahil naging abala ang tauhan niya sa pag-check kung ayos lang ba siya. Tumingin siya sa mga tauhan niya. Sa mga mukha nila. Sa mga mata nilang puno ng pag-aalala. “Hanapin n’yo siya!” Muli siyang napahiga at napaungol sa sakit. Sobra na ang pagod ng katawan ni Rico. Bumigay siya at muling bumagsak sa sahig. Kumalabog ang ulo niya sa sementado. Pumikit siya habang umiikot ang paligid niya. Palakas nang palabo ang mga tunog sa pandinig niya. Halos gumapang na si Rico papunta kay Ilya nang makita niyang nagmulat ito ng mga mata, pero halatang hirap na hirap na itong hum

Na-check na ng mga doktor ang baby. Maayos ito. Malakas ang tibok ng puso nito. Normal ang development ng lungs nito. Ayon sa mga doktor, kailangan muna niyang magpahinga. Ayon sa mga nurse, kailangan muna niyang manatiling kalmado. Sinabi rin ng pulisya na kakausapin nila siya sa tamang oras. Samantala, maraming nakakabit na tubo sa katawan ni Rico. May tubo sa ilong niya. Sa mga braso niya. Sa dibdib niya. Pinapasukan siya ng fluids. Gamot. Dugo. Mas lalo lamang umiyak ang mag-asawa. Lumapit si Sylvia sa kama ni Rico. Dahan-dahan niyang hinawakan ang mukha nito. “My baby,” pabulong niyang sabi. “My poor, brave baby.” Hindi nila kayang tingnan nang matagal si Rico dahil pakiramdam nila, sila mismo ang madudurog sa sakit. Nakatayo si Renato sa paanan ng kama habang nakatingin sa katawan ng anak niya. Naisip niya si Riley. Lumapit ang doktor na nag-asikaso kay Rico kanina. “Kumusta ang anak ko?” tanong ni Renato habang pilit pinapakalma ang asawa niya. Tiningnan ng doktor