“V-Vera, marry h-him…” “Huwag…” umiiyak na sabi ni Vera habang mabilis na umiiling. “Huwag mong sabihin ‘yan, Rico…” Her chest hurt. Sobrang sakit na parang may pumipiga sa puso niya. Seeing him like this—covered in blood, kneeling on the cold concrete floor, barely breathing—was destroying her. Pero nakangiti pa rin si Rico. Not because he was happy. But because he loved her. Because even now, kahit nasa bingit na siya ng kamatayan, ang iniisip pa rin niya ay ang kaligtasan nilang mag-ina. “If this is the only way…” hirap na hirap na sabi ni Rico. “then do it.” “No!” sigaw ni Vera. Her voice cracked. Basag na basag na iyon kaiiyak at kasisigaw, pero pinilit niya pa rin. “I won’t marry him!” umiiyak niyang sigaw. “Kahit mamatay pa ako, hindi na ako babalik sa kaniya!” Tumawa si Riley. The sound echoed inside the warehouse. Malamig. Nakakabaliw. Para bang natutuwa siyang nakikita silang parehong naghihirap. “Ang sweet ninyong dalawa,” nakangising sabi ni Riley habang nilalaro
Ler mais