登入Good morning. 😜 Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 35Samantha’s Point of View Pagod na pagod ako nang makarating kami sa hotel sa Las Vegas.Pakiramdam ko ay ilang oras na akong nakaupo, nakatayo, naglalakad, at naghihintay. Mahaba ang biyahe. Sobrang daming tao sa airport. Daan-daang mukha ang nakita ko. Kung saan-saan kami dumaan. Kung ilang beses akong napagod sa kakahila ng maleta, hindi ko na mabilang.Pero kahit ganoon, halos wala akong ginawa.Si Gabriel ang nag-asikaso ng lahat.Siya ang kumausap sa airport staff. Siya ang nagdala ng karamihan sa mga gamit. Siya ang nag-check in. Siya ang nag-ayos ng transportation papunta sa hotel.Hindi ako sanay sa ganitong klaseng pag-aalaga.Hindi ako sanay na may lalaking inaako ang lahat ng responsibilidad para maging madali ang buhay ko. At lalo akong hindi sanay na si Gabriel pa ang gumagawa noon.Naka-leave ako sa trabaho at wala akong ibang gagawin dito kundi samahan siya sa mga lakad niya.Pero may sarili rin akong dahilan kung bakit ako sumama.Gusto kong makilala siya.
Kabanata 34Samantha’s Point of View Hindi siya tumitigil sa pagtingin sa akin. Ang mga mata niya ay seryoso. Halatang hindi siya nagbibiro. Seryoso siya sa bawat salitang binibitawan niya."I want a Lavender theme," sagot ko. “Ang lavender ay relaxing. Hindi masyadong bright. Hindi masyadong dark. Perfect para sa isang opisina na gusto kong maging tahimik at payapa.”Kinuha niya ang cellphone niya at may tinitipa. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin."Noted," sabi niya. Isang salita lang. Pero ang bigat ng salitang iyon. Ang bigat ng ibig sabihin niyon. Na para bang gagawin niya ang gusto ko. Na para bang susundin niya ang kahit anong sabihin ko."Ha?" Hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung nagbibiro siya o seryoso siya."Lavender theme," ulit niya. "I already texted my interior designer. By the time we get back from Las Vegas, this office will be painted lavender. Lahat ng furniture ay magma-match sa kulay na iyon. Lahat ng paintings ay magiging complementary sa lavender. Gusto
Kabanata 33Samantha's Point of ViewPagkapasok ko sa opisina ni Gabriel, napahinto ako nang marinig ang malakas na pagkabasag at malalakas na hampas ng mga gamit sa loob. Hindi ko inaasahan ang ganitong eksena. Hindi ko inaasahan na makikita ko si Gabriel na sumisigaw at nagwawala sa loob ng sarili niyang opisina. Sa lahat ng pagkakakilala ko sa kanya, palagi siyang kalmado. Palagi siyang kontrolado. Palagi siyang composed. Pero ngayon, iba siya. Ngayon, nakikita ko ang isang bahagi niya na hindi ko pa nakikita noon.Nakita kong nagkalat ang mga dokumento at basag na salamin sa loob. Ang malaking glass table sa gitna ng opisina ay basag na basag. Ang mga tipak ng salamin ay nakakalat sa sahig. Ang mga upuan ay nakabaligtad. Ang mga libro ay nakakalat kung saan-saan. Pati mga mamahaling paintings na binili ni Joshua noon sa auctions ay inalis din. Nakasandal ang mga iyon sa dingding. Hindi na nakasabit. Parang tinanggal nang marahas.Kitang-kita ko ang takot sa mga mukha ng empleyado
Kabanata 32 Samantha's Point of View Kinabukasan, agad kong nakita ang note sa ibabaw ng table galing kay Gabriel. Maliit na papel. Sulat-kamay niya. "Samantha, gusto kitang isama sa Las Vegas. May aasikasuhin lang ako roon sa casino ko. Kailangan kitang makasama. Hindi kita kayang iwan dito nang mag-isa lalo na at natatakot ako na may gawin sa iyo ang anak ko. Pwede tayong magpahinga roon. Pwede nating kalimutan ang lahat ng problema kahit ilang araw lang. Isipin mo. Hindi kita pipilitin. Pero sana sumama ka. - Gabriel" Tiningnan ko ang schedule ko. Wala naman akong pasyente sa susunod na linggo. Nagpaalam na ako sa head ng department ko noong isang araw na kailangan ko ng ilang araw na pahinga. Pumayag naman siya. Sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Gusto ko munang lumayo sa lahat. Gusto ko munang maging malaya kahit sa maikling panahon. Bumukas ang pintuan at nakita kong pumasok si Gabriel bitbit ang food tray. Nakangiti siya. "Breakfast is ready, my lady," s
Kabanata 31 Samantha's Point of View Katatapos ko lang mailagay sa maleta ko ang mga natitirang gamit ko pa sa bahay namin ni Joshua nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok siya. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok. Pinalitan ko na ang mga kandado noong isang araw. Sinabihan ko na ang security guard sa harap na huwag siyang papapasukin. Pero heto siya. Nakatayo sa harap ko. Mukhang galit. Mukhang wala sa sarili. Mukhang handang gumawa ng kahit ano. Namilog ang mga mata ko nang bigla niya akong hinila at marahas na hiniga sa kama. Hindi ako nakapag-react agad. Hindi ako nakapagsalita agad. Ang bilis ng mga pangyayari. Nakahiga na ako sa kama. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa magkabilang braso ko. "Joshua!" sigaw ko habang nagpupumiglas. Sinubukan kong tanggalin ang mga kamay niya sa braso ko. Sinubukan kong sipain siya. Sinubukan kong ilayo ang katawan ko sa kanya. Pero mas malakas siya. Mas mabigat siya. Hindi ako makawala. Hindi ako makagalaw. "Anong sinabi mo kay D
Kabanata 30 Gabriel's Point of View "Talaga?" Nilabas ko ang ilang kuhang larawan nina Joshua at Isabella na nasa iisang kama silang dalawa. Mga larawang kuha ng private investigator na inupahan ko. Mga larawang hindi nila alam na may kumukuha sa kanila. Mga larawang nagpapatunay na higit pa sa magkaibigan ang relasyon nila. Pinagpag ko ang mga larawan sa ibabaw ng desk ko. Gusto kong makita ni Joshua ang bawat isa. Gusto kong makita niya ang sarili niya na n*******d. Gusto kong makita niya si Isabella na n*******d din. Gusto kong makita niya ang mga braso niyang nakayakap sa katawan ng babaeng hindi naman niya asawa. "Ang magkaibigan ba ay pwedeng matulog ng magkatabi tapos parehong hubad?" tanong ko. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. "Ang magkaibigan ba ay pwedeng maghalikan sa isang parking lot ng isang hotel? Ang magkaibigan ba ay pwedeng pumasok sa isang kuwarto ng magkasama at lumabas pagkaraan ng tatlong oras na parehong magulo ang buhok at damit?" "Dad, believe me,"
Samantala, si Rico ay paliko na malapit sa ospital nang biglang may malaking truck na bumangga sa kaniya.He did not see it coming.One moment, he was driving. The next moment, there was a loud sound. Metal against metal. Glass breaking. His body being thrown to the side.Malakas ang impak ng bangga
Madaling araw na nang nakauwi si Rico galing sa kompanya niya dahil maraming problema siyang inayos. He was tired. His shoulders were heavy. His eyes felt like they were closing on their own. But he wanted to go home. He wanted to see Vera. That was the only thing keeping him awake.Ngunit pagpasok
Pinagmasdan ni Vera ang mga pasiyente nilang nakapila para sa free check up at operasyon. Hindi niya mapigilang mapangiti nang makita ang mga batang nakangiti kahit pagod, kahit basa ang mga damit, kahit halatang kulang sa pagkain.“Doctor, thank you… thank you…” paulit-ulit na sabi ng isang matanda
Gabi na nang makarating si Vera sa Africa kasama ang ibang doctors at nurses mula sa iba’t ibang ospital sa buong mundo. Halos lahat ay pagod mula sa mahabang biyahe, pero ramdam pa rin ang excitement sa mga mukha nila.Pagdating sa hotel, agad silang nag-check in.“Finally,” sabi ng isa sa mga Pino







