LOGINRico????? Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 35Samantha’s Point of View Pagod na pagod ako nang makarating kami sa hotel sa Las Vegas.Pakiramdam ko ay ilang oras na akong nakaupo, nakatayo, naglalakad, at naghihintay. Mahaba ang biyahe. Sobrang daming tao sa airport. Daan-daang mukha ang nakita ko. Kung saan-saan kami dumaan. Kung ilang beses akong napagod sa kakahila ng maleta, hindi ko na mabilang.Pero kahit ganoon, halos wala akong ginawa.Si Gabriel ang nag-asikaso ng lahat.Siya ang kumausap sa airport staff. Siya ang nagdala ng karamihan sa mga gamit. Siya ang nag-check in. Siya ang nag-ayos ng transportation papunta sa hotel.Hindi ako sanay sa ganitong klaseng pag-aalaga.Hindi ako sanay na may lalaking inaako ang lahat ng responsibilidad para maging madali ang buhay ko. At lalo akong hindi sanay na si Gabriel pa ang gumagawa noon.Naka-leave ako sa trabaho at wala akong ibang gagawin dito kundi samahan siya sa mga lakad niya.Pero may sarili rin akong dahilan kung bakit ako sumama.Gusto kong makilala siya.
Kabanata 34Samantha’s Point of View Hindi siya tumitigil sa pagtingin sa akin. Ang mga mata niya ay seryoso. Halatang hindi siya nagbibiro. Seryoso siya sa bawat salitang binibitawan niya."I want a Lavender theme," sagot ko. “Ang lavender ay relaxing. Hindi masyadong bright. Hindi masyadong dark. Perfect para sa isang opisina na gusto kong maging tahimik at payapa.”Kinuha niya ang cellphone niya at may tinitipa. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin."Noted," sabi niya. Isang salita lang. Pero ang bigat ng salitang iyon. Ang bigat ng ibig sabihin niyon. Na para bang gagawin niya ang gusto ko. Na para bang susundin niya ang kahit anong sabihin ko."Ha?" Hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung nagbibiro siya o seryoso siya."Lavender theme," ulit niya. "I already texted my interior designer. By the time we get back from Las Vegas, this office will be painted lavender. Lahat ng furniture ay magma-match sa kulay na iyon. Lahat ng paintings ay magiging complementary sa lavender. Gusto
Kabanata 33Samantha's Point of ViewPagkapasok ko sa opisina ni Gabriel, napahinto ako nang marinig ang malakas na pagkabasag at malalakas na hampas ng mga gamit sa loob. Hindi ko inaasahan ang ganitong eksena. Hindi ko inaasahan na makikita ko si Gabriel na sumisigaw at nagwawala sa loob ng sarili niyang opisina. Sa lahat ng pagkakakilala ko sa kanya, palagi siyang kalmado. Palagi siyang kontrolado. Palagi siyang composed. Pero ngayon, iba siya. Ngayon, nakikita ko ang isang bahagi niya na hindi ko pa nakikita noon.Nakita kong nagkalat ang mga dokumento at basag na salamin sa loob. Ang malaking glass table sa gitna ng opisina ay basag na basag. Ang mga tipak ng salamin ay nakakalat sa sahig. Ang mga upuan ay nakabaligtad. Ang mga libro ay nakakalat kung saan-saan. Pati mga mamahaling paintings na binili ni Joshua noon sa auctions ay inalis din. Nakasandal ang mga iyon sa dingding. Hindi na nakasabit. Parang tinanggal nang marahas.Kitang-kita ko ang takot sa mga mukha ng empleyado
Kabanata 32 Samantha's Point of View Kinabukasan, agad kong nakita ang note sa ibabaw ng table galing kay Gabriel. Maliit na papel. Sulat-kamay niya. "Samantha, gusto kitang isama sa Las Vegas. May aasikasuhin lang ako roon sa casino ko. Kailangan kitang makasama. Hindi kita kayang iwan dito nang mag-isa lalo na at natatakot ako na may gawin sa iyo ang anak ko. Pwede tayong magpahinga roon. Pwede nating kalimutan ang lahat ng problema kahit ilang araw lang. Isipin mo. Hindi kita pipilitin. Pero sana sumama ka. - Gabriel" Tiningnan ko ang schedule ko. Wala naman akong pasyente sa susunod na linggo. Nagpaalam na ako sa head ng department ko noong isang araw na kailangan ko ng ilang araw na pahinga. Pumayag naman siya. Sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Gusto ko munang lumayo sa lahat. Gusto ko munang maging malaya kahit sa maikling panahon. Bumukas ang pintuan at nakita kong pumasok si Gabriel bitbit ang food tray. Nakangiti siya. "Breakfast is ready, my lady," s
Kabanata 31 Samantha's Point of View Katatapos ko lang mailagay sa maleta ko ang mga natitirang gamit ko pa sa bahay namin ni Joshua nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok siya. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok. Pinalitan ko na ang mga kandado noong isang araw. Sinabihan ko na ang security guard sa harap na huwag siyang papapasukin. Pero heto siya. Nakatayo sa harap ko. Mukhang galit. Mukhang wala sa sarili. Mukhang handang gumawa ng kahit ano. Namilog ang mga mata ko nang bigla niya akong hinila at marahas na hiniga sa kama. Hindi ako nakapag-react agad. Hindi ako nakapagsalita agad. Ang bilis ng mga pangyayari. Nakahiga na ako sa kama. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa magkabilang braso ko. "Joshua!" sigaw ko habang nagpupumiglas. Sinubukan kong tanggalin ang mga kamay niya sa braso ko. Sinubukan kong sipain siya. Sinubukan kong ilayo ang katawan ko sa kanya. Pero mas malakas siya. Mas mabigat siya. Hindi ako makawala. Hindi ako makagalaw. "Anong sinabi mo kay D
Kabanata 30 Gabriel's Point of View "Talaga?" Nilabas ko ang ilang kuhang larawan nina Joshua at Isabella na nasa iisang kama silang dalawa. Mga larawang kuha ng private investigator na inupahan ko. Mga larawang hindi nila alam na may kumukuha sa kanila. Mga larawang nagpapatunay na higit pa sa magkaibigan ang relasyon nila. Pinagpag ko ang mga larawan sa ibabaw ng desk ko. Gusto kong makita ni Joshua ang bawat isa. Gusto kong makita niya ang sarili niya na n*******d. Gusto kong makita niya si Isabella na n*******d din. Gusto kong makita niya ang mga braso niyang nakayakap sa katawan ng babaeng hindi naman niya asawa. "Ang magkaibigan ba ay pwedeng matulog ng magkatabi tapos parehong hubad?" tanong ko. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. "Ang magkaibigan ba ay pwedeng maghalikan sa isang parking lot ng isang hotel? Ang magkaibigan ba ay pwedeng pumasok sa isang kuwarto ng magkasama at lumabas pagkaraan ng tatlong oras na parehong magulo ang buhok at damit?" "Dad, believe me,"
Ininda ni Rico ang sakit. Pinilit niyang labanan iyon. Ang naglalagablab na sakit sa tiyan niya. Ang panghihina ng mga binti niya. Ang unti-unting paglabo ng isip niya. Kailangan niyang magpatuloy. Kailangan niyang lumaban. Kailangan niyang tapusin ito. “No,” sabi niya. Mahina ang boses niya. Pero
Dumikit ang daliri niya sa gatilyo at saka biglang bumukas nang malakas ang pinto. The sound of the door slamming against the wall echoed through the warehouse. It was loud. Sudden. Violent. Riley's finger was on the trigger. He was one second away from pulling it. One second away from ending Vera'
“V-Vera, marry h-him…” “Huwag…” umiiyak na sabi ni Vera habang mabilis na umiiling. “Huwag mong sabihin ‘yan, Rico…” Her chest hurt. Sobrang sakit na parang may pumipiga sa puso niya. Seeing him like this—covered in blood, kneeling on the cold concrete floor, barely breathing—was destroying her.
Kinuha ni Rico ang mga dokumento kay Riley at mabilis iyong pinirmahan. His hands were shaking. Patuloy pa ring tumutulo ang dugo mula sa binti niya papunta sa sahig. Namamaga ang mukha niya dahil sa mga sipa. Punit ang labi niya. Halos hindi na mabuksan ang isang mata niya. Pero tuloy pa rin siya







