Todos os capítulos de A Contract Marriage with My Ex-Husband’s Ruthless Brother: Capítulo 81 - Capítulo 90

Dahil sa lakas ng ulan, napilitan si Riley na ipagpaliban muna ang pag-alis ng bansa kasama si Vera. Malakas ang buhos ng ulan. Tumatama ito sa bubong ng safehouse na parang maliliit na kamao. Malakas. Tuloy-tuloy ang pagbuhis. Nakakairita sa tainga. Nakatayo si Riley sa tabi ng bintana at pinapanood ang tubig na dumadaloy sa salamin. Plano na sana niyang umalis nang gabing iyon. Plano na sana niyang dalhin si Vera sa isang bansang walang makakahanap sa kanila—isang bansang walang extradition treaty. Isang lugar kung saan walang silbi ang pera at koneksyon ni Rico. Pero binago ng ulan ang lahat. Malamang sarado na ang airport. O delayed ang mga flight. O masyadong delikado ang mga kalsada. Hindi niya puwedeng umalis. Hindi niya puwedeng isugal ang lahat dahil lang sa masamang panahon. Kaya nanatili siya. At nanatili rin si Vera sa kanya. Iyak lang nang iyak si Vera hanggang sa makarating sila sa lugar kung saan naghihintay si Riley. Basa ang mukha niya, hindi dahil sa ulan kundi

Biglang inapakan ni Rico ang preno. Kumalabog ang gulong ng sasakyan sa basa at madulas na kalsada. Dumulas ito bago tuluyang huminto. Parang huminto rin ang puso niya. “What? Who? What are you talking about?” “They kidnapped her! I don’t know! They came out of nowhere! They grabbed her! They pushed her into a van! We tried to stop them! We tried!” halos hindi na makahinga si Andrea. Putol-putol ang mga salita niya. “Rico, she’s gone. They took her. I don’t know where. I don’t know who.” Kinidnap si Vera. At wala silang ideya kung sino ang may gawa. Wala rin silang alam kung saan siya dinala. Napamura si Rico nang malutong. Sinuntok niya ang manibela. Bumusina ang kotse sa bawat hampas. Sinuntok niya ulit. Hanggang sa dumugo ang mga kamao niya. Pero wala pa rin siyang pakialam. “Andrea, listen to me.” Pinilit niyang pakalmahin ang boses niya. Pinilit niyang patigilin ang panginginig ng mga kamay niya. “Did you see the plate number? Did you see the faces? Did you see anything?” “

“Tama na, Riley!” pagmamakaawa ni Vera habang pilit siyang hinahalikan ni Riley sa hita at sinisimulang masahiin ang dibdib niya. Her body was shaking. Hindi dahil sa lamig—kundi sa takot. Sa pagkasuklam. Sa alaala ng lalaking minahal niya noon na ngayon ay parang hindi na niya kilala. His hands were rough. Mahigpit ang pagkakahawak niya. His mouth left wet marks on her skin. Gusto niyang masuka. Gusto niyang mawala. Gusto niya si Rico. Tumutulo ang luha ni Vera. Hindi tumitigil ang luha niya. Tuloy-tuloy lang sa pag-agos—pababa sa pisngi niya, sa leeg, hanggang sa tenga. Nalalasahan niya ang alat sa labi niya. Pakiramdam niya sumisikip ang lalamunan niya. Hindi siya makahinga. Hindi siya makapag-isip. Ang kaya lang niyang gawin ay umiyak, magmakaawa, at umasa na may magliligtas sa kanya. “Huwag ka nang pakipot, Vera.” Mababa ang boses ni Riley—galit at naiinip. Inangat niya ang mukha mula sa hita nito at tumingin sa kanya. Madilim ang mga mata niya. Basa ang labi. Magulo ang buhok

Mahigpit na hinawakan ni Rico ang mga pulso ni Jane. Inalis niya ang mga kamay nito sa mukha niya at marahang itinulak palayo. Hindi malakas, pero sapat para magkaroon ng distansya sa pagitan nila. “You’ll never be her,” malamig na sabi ni Rico. Diretso. Walang pag-aalinlangan. “Vera is Vera.” Tiningnan niya si Jane nang mabuti, na parang ngayon lang niya talaga ito nakikita. “I love my wife, Jane. Itigil mo na ang kahibangan mo sa akin.” Umiling siya. “Kahit kailan, hindi kita magugustuhan.” Parang sinaksak si Jane sa mga narinig. Sumakit ang dibdib niya. Nanikip ang lalamunan. Parang nasusunog ang mga mata niya. Alam na niya noon pa man. Sa kaibuturan niya, alam niyang hindi siya mahal ni Rico. Na hinding-hindi siya mamahalin nito. Pero ibang usapan kapag narinig mo mismo mula sa bibig ng taong mahal mo. Mas lalo lang siyang nagalit dahil si Vera lang talaga ang mahal ni Rico. ‘Yung lungkot, naging galit. ‘Yung galit, naging poot. At ‘yung poot, naging matinding determinasyon. H

Lumingon si Riley at tumingin kay Vera. Tumingin siya sa posas sa mga pulso nito. Sa kadena sa mga paa. Sa tiyan nitong may dinadalang anak ng ibang lalaki. “I drugged him,” malamig niyang sabi. “Magigising lang siya kapag gusto ko.” “Hayop lang siya… wala siyang ginawa sa ‘yo, baliw,” mahina pero mariing sagot ni Vera. Ngumisi si Riley. “He’s yours. And you’re mine. So he’s mine too.” Dahan-dahan siyang naglakad palapit. Hawak pa rin ang sigarilyo, habang ang usok ay sumusunod sa kaniya na parang anino. “Paparating na si Rico, Vera,” bulong niya. “He’s coming to save you.” Nagbago ang mukha ni Vera. Pag-asa. Takot. Pag-asa ulit. “Pakawalan mo na kami… please, Riley. Just let us go.” “Let you go?” Tumigil siya sa harap nito at yumuko para magpantay ang mga mukha nila. “After everything? No, Vera.” Umiling siya, dahan-dahan. “I’m not letting you go. I’m never letting you go.” “Papatayin ka niya kaya pakawalan mo na lang kami. Nababaliw ka na. Hindi na ikaw ‘to, Riley. Hindi n