LOGINGood morning. Happy ending ba? Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Sa kabilang banda, kinakabahan ang mga tauhan ni Rico dahil mahigit kalahating oras na silang naghihintay hindi kalayuan sa warehouse, pero hindi pa rin lumalabas sina Rico at Vera.Marco looked at his watch. Thirty-five minutes. Thirty-five minutes since Rico walked into that building. Thirty-five minutes of silence. Thirty-five minutes of waiting.Narinig nila ang malakas na ungol ng tigre.The sound came through the walls of the warehouse. Loud. Painful. Desperate. Ilya was still alive. Still fighting. Still suffering.Mas lalo silang kinabahan.Kaya hinanda nila ang kanilang mga armas.They checked their guns. Their knives. Their vests. Everything was ready. Everything was loaded. Everything was safe.“Binigyan ni Sir Rico ng full scholarship ang anak ko,” sabi ng lider.Ang pangalan niya ay Mang Tony. Dalawampung taon na siyang nagtatrabaho para sa pamilya ni Rico. College na ngayon ang anak niya at engineering ang kursong kinukuha nito.Dahil kay Rico.Si Rico ang nagbayad ng la
“V-Vera, marry h-him…”“Huwag…” umiiyak na sabi ni Vera habang mabilis na umiiling. “Huwag mong sabihin ‘yan, Rico…”Her chest hurt. Sobrang sakit na parang may pumipiga sa puso niya. Seeing him like this—covered in blood, kneeling on the cold concrete floor, barely breathing—was destroying her.Pero nakangiti pa rin si Rico.Not because he was happy. But because he loved her. Because even now, kahit nasa bingit na siya ng kamatayan, ang iniisip pa rin niya ay ang kaligtasan nilang mag-ina.“If this is the only way…” hirap na hirap na sabi ni Rico. “then do it.”“No!” sigaw ni Vera.Her voice cracked. Basag na basag na iyon kaiiyak at kasisigaw, pero pinilit niya pa rin.“I won’t marry him!” umiiyak niyang sigaw. “Kahit mamatay pa ako, hindi na ako babalik sa kaniya!”Tumawa si Riley.The sound echoed inside the warehouse. Malamig. Nakakabaliw. Para bang natutuwa siyang nakikita silang parehong naghihirap.“Ang sweet ninyong dalawa,” nakangising sabi ni Riley habang nilalaro pa rin an
Kinuha ni Rico ang mga dokumento kay Riley at mabilis iyong pinirmahan.His hands were shaking. Patuloy pa ring tumutulo ang dugo mula sa binti niya papunta sa sahig. Namamaga ang mukha niya dahil sa mga sipa. Punit ang labi niya. Halos hindi na mabuksan ang isang mata niya. Pero tuloy pa rin siya sa pagpirma. Page after page. Line after line. Lumalapat ang pirma niya sa bawat dotted line. Pangalan niya. Legacy niya. Kumpanya niya. Lahat. Nawawala isa-isa.Ang tanging nasa isip ni Rico ay ang kaligtasan ni Ilya at ng mag-ina niya.Wala siyang pakialam sa pera. Wala siyang pakialam sa kompanya. Wala siyang pakialam sa kahit ano roon. Mga bagay lang iyon. Mga gusali, papeles, at numerong nasa bangko. Walang halaga ang lahat ng iyon kumpara kay Vera. Kumpara sa anak nila. Kumpara kay Ilya.Pinanood siya ni Riley habang pumipirma. Kumikinang ang mga mata nito. Punong-puno ng excitement at kasakiman. Matagal niya nang hinihintay ang sandaling ito. Ang makita si Rico na bumagsak. Ang makita
Sa kulungan naman ng tigreng si Ilya, may bomba rin sa loob. The cage was in the corner of the main room. Nasa loob si Ilya. Nakahiga ang tigre sa gilid. Gusot ang balahibo niya, basa at marumi. Half-open ang mga mata niya. Mabagal ang paghinga. May maliit na kahon na nakakabit sa bakal na rehas ng kulungan. Isang bomba. Mas maliit kumpara sa nasa tiyan ni Vera. Pero kasing delikado. May machine din na gagamitin para pahirapan ang tigre. The machine was connected to the cage by two wires. Nakadikit ang mga kable sa metal bars. Kapag pinaandar ang machine, iinit ang mga bakal. Magiging kuryente. Nakamamatay. They will electrocute the tiger. Ipinaliwanag iyon ni Riley kay Vera kanina. Ipinakita pa niya kung paano gumagana. Sandali lang niyang pinaandar. Sapat para maramdaman ni Ilya ang kuryente. Sapat para mapasigaw ang tigre. Aabusuhin nila ang alagang hayop ni Rico hanggang sa mamatay ito sa harap mismo niya. “I want him to watch,” sabi ni Riley. “Gusto kong makita niya kung pa
Isang malakas na ungol ng tigreng si Ilya ang narinig ni Rico habang naglalakad siya sa loob ng lumang warehouse. Umalingawngaw ang tunog sa buong gusali. Hindi iyon normal na ungol. Puno iyon ng sakit. Puno ng paghihirap. Hindi iyon katulad ng karaniwang roar ni Ilya kapag gutom siya, nakikipaglaro, o naiirita lang. This was different. This was a cry. An animal crying for help. Crying for mercy. Crying for someone to make the pain stop. Huminto si Rico sa paglalakad. Tumayo siya sa gitna ng warehouse. Basa ang sapatos niya dahil sa ulan. Basa ang pantalon niya dahil sa putik sa labas. Pero hindi niya iyon pinansin. Diretso lang ang tingin niya sa harapan. Kung nasaan ang tunog. Kung nasaan si Ilya. Mag-isa siyang naglalakad papasok. Iniwan niya ang mga tauhan niya sa labas. Sinabihan niya silang maghintay. Pinangakuan niya silang huwag siyang susundan hangga’t hindi siya nakakabalik. Naka-park sila ilang daang metro ang layo, nakatago sa likod ng mga lumang container. Nagbabant
Lumingon si Riley at tumingin kay Vera. Tumingin siya sa posas sa mga pulso nito. Sa kadena sa mga paa. Sa tiyan nitong may dinadalang anak ng ibang lalaki. “I drugged him,” malamig niyang sabi. “Magigising lang siya kapag gusto ko.” “Hayop lang siya… wala siyang ginawa sa ‘yo, baliw,” mahina pero mariing sagot ni Vera. Ngumisi si Riley. “He’s yours. And you’re mine. So he’s mine too.” Dahan-dahan siyang naglakad palapit. Hawak pa rin ang sigarilyo, habang ang usok ay sumusunod sa kaniya na parang anino. “Paparating na si Rico, Vera,” bulong niya. “He’s coming to save you.” Nagbago ang mukha ni Vera. Pag-asa. Takot. Pag-asa ulit. “Pakawalan mo na kami… please, Riley. Just let us go.” “Let you go?” Tumigil siya sa harap nito at yumuko para magpantay ang mga mukha nila. “After everything? No, Vera.” Umiling siya, dahan-dahan. “I’m not letting you go. I’m never letting you go.” “Papatayin ka niya kaya pakawalan mo na lang kami. Nababaliw ka na. Hindi na ikaw ‘to, Riley. Hindi n
Pinagmasdan ni Vera ang mga pasiyente nilang nakapila para sa free check up at operasyon. Hindi niya mapigilang mapangiti nang makita ang mga batang nakangiti kahit pagod, kahit basa ang mga damit, kahit halatang kulang sa pagkain.“Doctor, thank you… thank you…” paulit-ulit na sabi ng isang matanda
Gabi na nang makarating si Vera sa Africa kasama ang ibang doctors at nurses mula sa iba’t ibang ospital sa buong mundo. Halos lahat ay pagod mula sa mahabang biyahe, pero ramdam pa rin ang excitement sa mga mukha nila.Pagdating sa hotel, agad silang nag-check in.“Finally,” sabi ng isa sa mga Pino
Pinapakain ni Rico ng hilaw na karne ang kaniyang alagang tigre na si Ilya nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang mga tauhan niya bitbit ang DNA test results sa batang anak nina Riley at Carla na si Lily.“Boss, confirmed. Hindi anak ni Riley ang batang si Lily,” sabi ng tauhan ni Rico, hal
Dahan-dahang ipinasok ni Rico ang ari niya sa loob ni Vera. Pareho silang napasinghap nang maramdaman ang init ng isa’t isa. Unti-unti siyang pinalalim ni Rico, paloob nang paloob, habang binabantayan ang reaksyon ni Vera sa bawat galaw.“Ang lalim, ugh!” bulong ni Vera, halos nakahilata sa sarap. “







