Mag-log in(Aria’s POV)Malamig ang hangin sa loob ng VIP lounge, pero ang bawat hininga ko ay parang apoy na tumutupok sa aking lalamunan. Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Axel, na ngayon ay nagtatakang nakatingin sa paligid. Ang apat na tauhan ni Xavier ay nakatayo sa labas ng pinto, tila mga estatwang tinitiyak na wala kaming daan palabas."Mommy, why are we here? Is the Ice King coming?" bulong ni Axel.Bago pa man ako makasagot, bumukas ang double doors. Pumasok si Xavier Knight, taglay ang awtoridad na tila sa kanya pag-aari ang buong airport. Ang kanyang mga mata ay diretso sa akin—malamig, nanaliksik, at puno ng mga tanong na hindi ko na alam kung paano iiwasan."Going somewhere, Aria?" tanong niya habang dahan-dahang lumalapit. Ibinaba niya ang kanyang paningin kay Axel at panandaliang lumambot ang kanyang ekspresyon, bago muling tumigas pagtingin sa akin."Wala kang karapatang pigilan kami, Xavier! May flight kami, at hindi mo pag-aari ang buhay namin!" sigaw ko, pilit na itinatago an
(Xavier’s POV)Ipinasok ko ang aking sasakyan sa garahe ng mansyon nang mag-iika-una na ng madaling araw. Ang bawat sulok ng bahay na ito, na dati ay itinuturing kong simbolo ng aking tagumpay at pamilya, ay tila naging isang malaking kulungan ng mga kasinungalingan.Pagpasok ko sa loob, nakita ko si Elena na nakaupo sa sala, may hawak na baso ng alak. Ang kanyang mga mata ay mapupula—hindi dahil sa pag-iyak, kundi dahil sa galit."Saan ka galing, Xavier? Bakit ngayon ka lang?" tanong niya, ang boses ay matalim. "At nasaan ang batang iyon? Huwag mong sabihing nagpalipas ka ng oras kasama ang babaeng iyon?"Tinitigan ko siya. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ko nakita ang "mapagmahal na asawa" na nag-alaga sa akin noong ako ay may sakit. Ang nakikita ko ay isang estranghero na may suot na maskara."Ihatid ko lang ang bata, Elena. Hindi ako hayop para iwan siya sa kalsada," malamig kong sagot. Naglakad ako lampas sa kanya, ngunit hinawakan niya ang aking braso."Xavier
(Third Person POV)Ang kalsada patungo sa tinitirhang subdivision ni Aria ay balot ng katahimikan, tanging ang mahinang ugong ng makina ng Rolls-Royce ni Xavier Knight ang naririnig. Sa loob ng sasakyan, seryoso ang mukha ni Xavier habang nakatingin sa daan, pero sa likod ng kanyang mga mata ay ang nagtatalong emosyon. Sa kanyang tabi, mahimbing na natutulog ang batang si Axel, ang ulo ay nakasandal sa malambot na sandalan ng upuan.Habang minamasdan ni Xavier ang bata sa ilalim ng madilim na ilaw ng dashboard, tila may kung anong pwersa na humihila sa kanyang puso. Ang bawat kurba ng mukha ni Axel ay tila isang pamilyar na kanta na hindi niya matandaan ang liriko.Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay ni Aria, nakita ni Xavier ang isang anino sa labas ng gate. Si Aria. Kahit sa dilim, bakas ang panghihina sa tindig nito, ang mga balikat ay nakabagsak dahil sa matinding pag-aalala. Agad na bumaba si Xavier at dahan-dahang binuhat ang bata."Axel!" Isang gumaralgal na boses ang s
(Xavier’s POV) Ang katahimikan ng gabi sa loob ng aking study room ay tila isang malakas na sigaw na bumibingi sa akin. Hawak ko ang aking baso ng whiskey, pero hindi ko ito mainom. Ang tanging nakikita ko sa loob ng baso, sa bawat paggalaw ng yelo, ay ang mga mata ng batang si Axel. Sino siya? Bakit parang kilala ko ang bawat linya ng kanyang mukha? Isang matinding kirot ang biglang gumuhit sa aking sentido. "Ahhh..." napahawak ako sa aking ulo. Para akong nakatingin sa isang sirang salamin; may mga piraso ng alaala—isang amoy ng rosas, isang malungkot na melodiya ng piano, at ang init ng isang haplos—pero hindi ko sila mapagdugtong-dugtong. Naramdaman ko ang kakaibang pintig sa aking dibdib noong sandaling hawakan ko ang balikat ni Axel sa hallway ng hotel. Hindi iyon ang karaniwang pakiramdam ko kapag kasama ko si Lucas. Kay Lucas, naroon ang obligasyon at pagkalinga bilang ama, pero kay Axel... para akong nakatagpo ng isang nawawalang bahagi ng aking kaluluwa. "Who are y
Ang Grand Ballroom ng Diamond Hotel ay punong-puno ng mga makapangyarihang tao. Sa gitna ng bulwagan, nakatayo si Xavier Knight, ang lalaking tila hindi tinablan ng panahon. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na anyo, naroon ang kanyang asawa na si Elena, na laging nakakapit sa kanyang braso na tila natatakot na muling mawala ang lalaki. "Xavier, kailangan nating batiin ang mga investors mula sa London," bulong ni Elena, suot ang kanyang mapagkunwaring ngiti. Tumango lang si Xavier. Simula nang magising siya mula sa coma limang taon na ang nakalilipas, pakiramdam niya ay may malaking butas sa kanyang pagkatao. May mga gabi na nananaginip siya ng isang malabong melodiya at isang boses na tumatawag sa kanyang pangalan, pero sa tuwing gigising siya, ang mukha lang ni Elena ang nakikita niya. "Excuse me, I need some air," malamig na sabi ni Xavier. Hindi niya hinintay ang sagot ni Elena at naglakad patungo sa tahimik na hallway ng hotel. Samantala, sa kabilang dako ng hallway, mabilis
Ang limang taong nakalipas ay hindi nagsimula sa palakpakan, kundi sa tunog ng kumakalam na sikmura at pagod na katawan.Matapos ang masakit na pagtataboy sa ospital, lumipat si Aria sa isang maliit at siksikang paupahan sa labas ng lungsod. Doon, ang bawat araw ay isang pakikipaglaban. Habang ang kanyang tiyan ay unti-unting lumalaki, lalo namang lumiliit ang kanyang pag-asa."Aria, magpahinga ka naman. Kanina ka pa nakatayo riyan sa harap ng lababo," pag-aalala ni Marco, ang tanging kaibigang hindi nang-iwan sa kanya."Hindi pwede, Marco. Kailangan ko ng extra shift. Malapit na akong manganak, wala pa akong pambayad sa ospital, wala pa ring gamit ang baby," sagot ni Aria habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo.Nagtatrabaho si Aria bilang dishwasher at tagalinis sa isang hamak na karinderya sa umaga. Sa gabi naman, kahit masama ang pakiramdam, tumutugtog siya ng piano sa isang mumurahing bar. Doon, hindi Chopin ang tinutugtog niya kundi mga request ng mga lasing na kustomer par







